Gerçekten sevdiğim çok az insan var. Saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı ve insanları tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor. Her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına; akıllı ve duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım artıyor
“Eski beni nerede ve nasıl kaybettiğimi hatırlamıyorum. Sadece bir akşam vakti balkon serinliğinde otururken geldiğim tüm yolların bana ne kadar uzak olduğunu gördüm.”
Burası Antakya. Benim için en büyük deneyimdi belki. Ama bu kadar güzel anılar biriktirip çokça özlem duyacağımı hiç düşünmezdim. Küçücük bir konteyner ve çokça hasret❤️