Bu akşam evde bazı evrakları ararken,. dolabın en alt rafının en ücra köşesinde, lisede yazdığım şiirlerin bulunduğu defteri buldum. 😄
Yıllardır varlığını bile unutmuşum.
Kendime tesadüf geldim desem yeridir.
Hemen yakaladım kendimi ve sorguya
çektim,
"Bunca zamandır sen nerdesin" diye..
Sayfaları çevirip okudukça geçmişe gittim..
Ne masumane duygularmış..
Ne özlemişim..
kah gözlerim doldu, kah gülümsedim, kah kahkaha attım toyluğuna..
Geçmiş, hala oradaydı ve o haliyle çok güzeldi..
Pencere önünde sessiz bir sabah zirvesindeyiz. Pencere önü lobisi hazır ve kahvelerini içti ☕️🌿 (toprakları sulandı) tablette film izliyoruz..😊
Bugünün 'Günaydın' kotası bu fotoğrafla dolmuştur. Sonra "Bize günaydın yokmu?" demeyin. 😄
Sevgilim..
Giderayak söylenir saklanmış sözler,
Benim sana düzenli nazar dualarım var..
Benim sana aminlerim..
Çepe çevre sarar onlar seni.
Ne korku duyar yüreğin,
Ne üşür ellerin.
(Bilmeyenler şiir diye okur..
Biz seninle konuşuruz..)
Ot bürümüş uzandığımız çimenler,
Kaybolmuş ferine baktığımız yıldızlar,
Kurumuş okşayıp kokladığımız çiçekler,
Eskimiş bizim gibi aşkımızın baharı.
Zaman..
geçtikçe,
git gide,
daha
da
küçülüyorsun..
ne;
beklentiler,
arzular,
şaşkınlıklar,
ne de;
taşacak
bir
şey
kalıyor
içinde..
ödeyip
yıllara
gönül
borcunu,
vaz-
geçiyorsun.
@Naturalphilosy Bir süre sonra tepki bitiyorsa, ateş artık ateş olmaktan çıkmıştır insan için.
Çünkü ateşin, sen var olduğun sürece ve onunlaysan yakar. Değilsen yakmaz, söner.
Bazen istiyor insan..
Düşünüyorum da ara ara,
Bir sevdiğin olsa,
Özlediğinde "kalk, gel" dese,
Sesi yitmeden sarılsan gözlerine kapı önünde,
Güzel olurdu da,
Sonra tokatlıyorum düşüncemi..
Şimdi yollar uzun,
Yollar bahane,
Özlemler de taşındı zaten..