۱) رابطههایی که در آنها ناگزیری مدام «خودآگاه» باشی، یعنی ناظر بر رفتار، کلمات، اشتباهات، و حتی احساساتت، بهندرت صمیمی میمانند.
در چنین روابطی، دیگری به جای آنکه در کنار تو تجربه کند، بیوقفه تو را رصد، تحلیل یا اصلاح میکند؛ مثل یک والدِ مراقب یا یک درمانگر بیمرز.