büşrâ

[büşrâ @_1bsra]

"Kendimizin en mahremlerine ilişkin bildiğimizi sandıklarımız, aslında başka insanlara dair hayallerimiz kadar yalan yanlış olabilir. Tıpkı başkalarının bize bakışı gibi, kendimizle ilgili kavrayışımız da pekâlâ kusurlu ve alakasız olabilir."

[büşrâ @_1bsra]

@rurikaesu Yeni profil çok iyi sjsjsj

[büşrâ @_1bsra]

Biryudumkitap "günaydın" mailleri göndermeye yeniden başlamış. Eski bir tanıdığı görmüş gibi sevindim. Cuma günkü mailden: "Yüreğinin nasıl yandığını söyleyebilenin ateşi azdır."

[büşrâ @_1bsra]

Gözlerim dolu dolu izledim. Birçok açıdan dokundu bana film. Bazı eleştirilere baktım. Tahammül edemediğim için kapattım. Seni anlıyorum Oscar. Nitekim dünya böyle bir yer. Aradığını aradığın yerde bulamayacaksın.

[büşrâ @_1bsra]

"Afet bana i'tibâr-ı âmme"

🎬 Un Poeta, Simón Mesa Soto (2025)

[büşrâ @_1bsra]

Hayatı bir trajedi, bazı anları da sadece teselli, belki hafifleme olarak görüyorum. Kimileri hayatın trajediden azade olmadığını düşünür. Bence dikkatli bakılsa hayat, bittamam trajedidir.

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.

Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.

Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.

Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.

Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.

Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.

Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.

Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.

Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.

Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

[büşrâ @_1bsra]

Kuşun hapsolduğu yer kafes, kuşun yaşadığı yer de kafes. Kuşu susturan örtü, kuşu uyutan da örtü. Hapsolduğumuz/hapsedildiğimiz, yaşadığımız, sustuğumuz/susturulduğumuz, uyuduğumuz/uyutulduğumuz trajedimiz.

[büşrâ @_1bsra]

Kuşları kafeslerde görmeye dayanamıyorum. Hele kafesin üstü örtüldüğünde içim sızlıyor. Bunu, kuşun ötmesini engellemek için yapanlar da var. Çok zalimce. Kuşların sağlıklı şekilde yaşayabilmesi için kafes doğru bir yöntem olabilir. Ama bu yine de üzülmeme engel olmuyor.

[büşrâ @_1bsra]

Hayatı bir trajedi, bazı anları da sadece teselli, belki hafifleme olarak görüyorum. Kimileri hayatın trajediden azade olmadığını düşünür. Bence dikkatli bakılsa hayat, bittamam trajedidir.

[büşrâ @_1bsra]

Kaybetmekle/kaybederek halas bulmak, hapsolduğumuz trajedimizin bir tesellisi olarak tekrar eder durur.

[FilmoteCanet Cinema @CanetCinema]

Vagabond
by Agnès Varda

[büşrâ @_1bsra]

Bir başka zalimlik de hayvanat bahçeleri.

[büşrâ @_1bsra]

Kuşları kafeslerde görmeye dayanamıyorum. Hele kafesin üstü örtüldüğünde içim sızlıyor. Bunu, kuşun ötmesini engellemek için yapanlar da var. Çok zalimce. Kuşların sağlıklı şekilde yaşayabilmesi için kafes doğru bir yöntem olabilir. Ama bu yine de üzülmeme engel olmuyor.

[büşrâ @_1bsra]

Çünkü gerçekten yalnız olduğumuzu kavradığımızda, yalnız kalabilme kapasitesi kazandığımızda sağlıklı ilişkiler kurabileceğiz, gerçekten sevebileceğiz. Karşımızdaki kişiyi gerçekten görebileceğiz.

[büşrâ @_1bsra]

"Hiç yalnız kalmadım. Ne tek başınayken, ne de biriyle birlikteyken. Aslında artık yalnız olmak isterdim. Çünkü yalnızlık şu demektir. 'Artık bir bütünüm' "

[büşrâ @_1bsra]

@seyma799 Ben beğenip beğenmemekte dahi tereddüt ediyorum. :)

[büşrâ @_1bsra]

@dmrbatuhan Buraya denk düşer mi acaba?

[büşrâ @_1bsra]

Müzik, tahammülsüzün melcesine de dönüşebiliyor. Gerçekte kaybettiğini o seste bulma, kurulan kâinatta karşılaşma. Bence burada kişinin hem kendine hem de kayba tahammülsüzlüğü söz konusu.

[büşrâ @_1bsra]

Uzun zamandır tiyatroya gitmiyorum. Oyun seyretmeyi özledim. "Hedda Gabler"i merak ediyorum. Seyirci koltuğuna o oyunla dönsem şahane olur.

[serbestiyet @serbestiyetweb]

Deniz Göktaş'ın emniyetteki ifadesi ortaya çıktı:

"Komedyenim, yüksek gelirliyim.

Deniz Göktaş rumuzlu YouTube hesabı bana aittir. Burada yapılan paylaşımlar benim tarafımdan yapılmıştır.

Soruşturmaya konu olan video, 1 Haziran 2026 tarihinde Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava Tiyatrosu'nda yapmış olduğum stand-up gösterisine aittir.

Bu stand-up gösterisindeki konuşmaların metni daha öncesinde benim tarafımdan hazırlanmıştır.

Tarafıma yöneltilen 'halkın belirli bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılama' kastım kesinlikle yoktur.

Bu gösteri benim yaklaşık 3 yıldır Türkiye'nin çeşitli şehirlerinde yaptığım bir gösteridir. 100 binin üzerinde seyirci bu gösterimi izlemiştir ve hiçbirinden bu kısma dair incindiklerine ilişkin bir şikayet gelmemiştir.

Gösterim boyunca birçok konuda konuşuyorum. Sadece dindarlar değil, her türlü politik görüş ya da popüler figür hakkında konuşmalarım vardır.

Burada da kötü bir şey demiyorum. Favori kitabım diyorum. 'Çeviride sorun var' cümlemi de yıllardır duyduğum meal tartışmalarına atıf olarak söylüyorum.

İnançlı bir insanı kırmak gibi bir amacım kesinlikle yoktur. Böyle bir yorumu günlük hayatta bir seyirciden duysam üzülürdüm.

Cumhurbaşkanına hakaret suçunu işlediğimi reddediyorum.

Herhangi bir şekilde Cumhurbaşkanını aşağılamak gibi bir niyetim yok.

Diktatör kelimesi siyasi bir nitelemedir ve sık sık kamuoyuna açık şekilde tartışılan bir konudur.

Demokrat, otokrat gibi bir kelimedir sadece.

Gösteri boyunca bu tarz popüler figürlere, ideolojilere ve Türkiye'ye dair sosyolojik olaylara yaptığım gibi mizahi bir yaklaşımdır.

Başka bir amacım yoktur.

Üzerime atılı suçlamaları kabul etmiyorum."

https://t.co/RRpccCikeb

[büşrâ @_1bsra]

@rurikaesu Aman dikkat, malum, şehri imar (!) faaliyetleri ivedi şekilde devam etmekte. :)

[büşrâ @_1bsra]

TurkNet aramızda hiçbir bağ bulunmamasına rağmen bana izleme listesi hazırlayıp mail atmış. "Tavsiyelerini kendine sakla canım." cevabı ile mukabelede bulunmayı düşünüyorum. :)

[büşrâ @_1bsra]

Virgülsüzlük beni endişelendiriyor.

[büşrâ @_1bsra]

Müzik, tahammülsüzün melcesine de dönüşebiliyor. Gerçekte kaybettiğini o seste bulma, kurulan kâinatta karşılaşma. Bence burada kişinin hem kendine hem de kayba tahammülsüzlüğü söz konusu.