بچه که بودم از عصرها بدم میومد، ناهار رو که میخوردیم همه عادت داشتن میخوابیدن و من تنهاترین کودک جهان میشدم. بدون همبازی، بدون تفریح، بدون دلخوشی، بدون همصحبت ساکتِ ساکت. زندگیم مثل عصرهای بچگیم شده.
بنظرم یکی از underratedترین نشونههای هوش اینه که آدم بتونه وسط بحث بگه اوکی این اطلاعات جدید نظرم رو عوض کرد. خیلیا برای فکر کردن بحث نمیکنن، برای محافظت از نسخهای که قبلا از خودشون ساختهن بحث میکنن.