before sunrise’da celine’in dediği şey aklıma takılıp duruyor. “gençken bağ kurabileceğin birçok insan var sanıyorsun, sonra bunun hayatta birkaç kez olduğunu anlıyorsun.”
kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
Kalkıyorsun mutfak masasında bir sigara yakıyorsun, elin telefona gidiyor ve bir şarkı açıyorsun “eksik bir şey mi var hayatımda, gözlerim neden sık sık dalıyor” diyor Hüsnü Arkan. İşte o zaman anlıyorsun terliklerinle gidebileceğin bir kapının olmadığını.