Atakan

our place is ready in hell.

[Path of Men @PathOfMen_]

People who BELIEVED themselves to be lucky - ACTUALLY end up living luckier lives

[The married man @marriedmn]

Boys in your early 20s, listen carefully.

You will fall in love with a girl and you’ll be convinced she’s the only one. You’ll start imagining marriage, kids, forever. That feeling will feel real, intense, and urgent.

That’s exactly when you need to slow down.

Your early 20s are for building yourself, not locking yourself into decisions driven by emotion. Love at that age feels permanent, but most of the time it’s just chemistry mixed with inexperience. Ignore the rush to settle. Focus on your money, your body, your skills, and your purpose.

If she’s meant to be there later, she will be.

If not, you’ll thank yourself for choosing growth over impulse.

[Omo Ade @MaxToks001]

at war with myself because i understand the potential i have

[aether @bluewdrift]

You need boredom. A lot of it. Start by going on walks without music. No stimulation. No distractions of any kind. If you learn to sit with your own thoughts, for long enough, in time they will start serving you. You'll start having ideas once again. You'll start developing an extreme sense of clarity that will shift you into the next stage of your life. All by being bored, which is pretty insane.

[👻 @lyleswontmiss]

Waking up after seeing her in your dreams for the 3rd night in a row

[juju🌴 @jujubazofc]

Ter um bom dia como adulto é literalmente:
• recebi pagamento
• comi algo gostoso
• ninguém me irritou
• fui para casa
• dormir

[Mehmet Gündoğdu @avuntusaati]

Daha önce defalarca dediğim gibi. Bir işte ne kadar çok pratik yaparsan, o kadar kendine güvenin artar

[Words & Wisdom @WordsnWisdom26]

"Never complain, never explain, stay silent and enjoy the pain."

[Dear Self. @Dearme2_]

Broooooo...Take your financial life very seriously. Make a lot of money. The world is very cruel to poor men.

[alexei @alexeixbt]

enjoy life
stay sexy
have fun
and don't give a f*ck

[Dear Son. @DearS_o_n]

Always pretend you don't have money. You'll thank me later.

[scar @imfat]

It took me 29 years to realize that the cheat code to life is just having confidence.

[ENKİ @enkijust]

CAN SIKINTISI VE BIKKINLIK TAM POTANSİYELİNİ UYGULAMAMANIN BELİRTİSİDİR.

Eğer canın sıkılıyorsa bil ki yapman gereken işleri erteliyorsun, yapabileceğinden çok daha azını yapıyorsun.

Asıl potansiyelinin çok küçük bir bölümünü kullanıp alabileceğin sonuçların çok daha azını alıyorsun.

Kendine ve geleceğine ihanet etme.

[ENKİ @enkijust]

Hayat başımıza ne getirirse getirsin, asla pes etmeyeceğiz.
Hiçbir şeye de küsmeyeceğiz.

Çok sevdiğimiz aşkımızdan ayrılabiliriz bir süre sonra onu da atlatır, yeni aşklara yelken açarız.

Çok sevdiğimiz dostları kaybedebiliriz onların yokluğunu da bir şekilde taşır, yolumuza devam ederiz.

"Olmazsa olmaz" dediğimiz iş olmayabilir başka kapılara bakar, yine ilerleriz.

Çünkü şu bir gerçek.

Hayatta, ölüm hariç, bana "bu son" dedirtecek hiçbir şey yok.

Evet, hepimizi öfkelendiren, hayal kırıklığına uğratan, umudumuzu kıran birileri ya da bir şeyler oldu ve olmaya da devam edecek.

Bu, hayatın kanunu.

Buna karşı yapabileceğimiz bir şey yok.

Yağmura kızamazsın, deprem olmasın diye dua edemezsin. Bazı şeyler sadece olur.

Olgunluk tam burada başlar.

Değiştiremeyeceğin şeye direnmeyi bırakmak.

Ne olacaksa olsun deyip, o gerçeği kabul etmek.

O insanın senin hayatındaki hikayesi o kadarmış.

O işten sana nasip yokmuş.

Her şey olabilir ve sen her şeye "tamam" diyebilecek kadar sağlam olmalısın.

(Çünkü acıyı büyüten, çoğu zaman olayın kendisi değil ona karşı koyduğun dirençtir. "Bu olmamalıydı, bu haksızlık, neden ben" dedikçe, o acıyı elinle büyütürsün. Ama "oldu, gerçek bu, buradan devam" dediğin an, acı küçülmeye başlar. Kabul etmek, teslim olmak değil enerjini değiştiremeyeceğin şeyle dövüşmekten çekip, yürüyebileceğin yola vermektir.)

Şunu asla unutma.

Bu oyun, dışarıdaki hiçbir kayıpla bitmez.

Bu oyun, sadece sen zihnen yıkıldığında, kendi kendini çıkmaza soktuğunda biter.

Gidişler, gelişler, kazançlar, kayıplar hiçbiri son değil.

Tek son, senin pes ettiğin andır. Ve o an, senin elinde.

O yüzden en değerli şeyini koru.

Psikolojik ve ruhsal sağlığını.

Bundan daha kıymetli hiçbir şeyin yok.

Para gider gelir, insanlar gelir geçer ama sen zihnen ayakta kaldığın sürece, her şeyi yeniden kurabilirsin.

Zihnin çökerse, elindeki her şey varken bile bitmişsindir.

Kendine sahip çık.
Kendini, başkaları için değil, kendin için yetiştir.

Ve şunu iyi dinle, çünkü çoğu yaranın kaynağı buradadır.

Kimseden moral bekleme.

Sırtını okşamasını, seni anlamasını, gelip seni kaldırmasını bekleme.

Beklenti, bu hayatta insanı en çok yaralayan şeydir.

Neden?

Çünkü bir insana ya da bir şeye içten içe umut bağladığında ve o umut karşılık bulmadığında işte o an seni yıkan darbe gelir.

Yıkan, olayın kendisi değildir senin ona yüklediği beklentidir.

Beklentin ne kadar büyükse, hayal kırıklığın o kadar ağır olur.

Hiç beklemeyeni, hiçbir şey yıkamaz.

Bu, insanlardan vazgeç, kimseye güvenme demek değil.

Sev, bağlan, paylaş ama ayakta durmanı bir başkasının eline verme.

İnsanlar yanında olursa ne güzel olmazsa da sen yine ayaktasın.

Çünkü tek sağlam dayanağın, tek şaşmaz umudun, her zaman kendin olmalı.

Dışarıdaki her şey sarsılabilir.

Sen sarsılmadığın sürece, oyun bitmez.

[H. Melisa Acar @hmelisaacar]

Sorunlu insanlarla muhatap olmamak bir kibir değil, bir öz bakım pratiğidir. Size doğru üslup, saygılı iletişim ve kendinizi güvende hissettiğiniz açık bir etkileşim ortamı sunmayan kimse, sizin varoluşunuza erişememelidir.

[ENKİ @enkijust]

Bir şey yapacakken çok düşünüyorsun.

Tartıyorsun, hesaplıyorsun, senaryolar kuruyorsun ve o düşünce dağının altında, yapacağın eylem yok oluyor.

Akıllı köprü arayıncaya dek deli suyu geçer.

Sana bir gerçek söyleyeyim. Dünya seni izlemiyor.

Kimsenin umurunda bile değilsin kötü anlamda değil, gerçek anlamda.

Sen bir şey başarana kadar görünmezsin, yoksun.

Ve bu yüzden, kendini geri çektiğin her gün, ertelediğin her gün, fark etmesen de sadece kendine zarar veriyorsun çünkü senin geri çekilmeni fark eden bile yok.

Kimden neyden çekiniyorsun?

Şu sahneyi düşün.

Adam bir kadın görür, yanına gidecek. Ama gidemez.

"Ne söylerim, ya kötü bir şey olursa, ya rezil olursam?"
diye kafasında yüz senaryo kurar ve o kurarken, kadın çoktan gitmiştir.

Hayatın özeti de budur. fırsatlar, sen düşünürken kaçar.

Peki neden düşünüyorsun bu kadar?

Çünkü beynin bilinmezlikten korkar.

Bir şeyin sonucunu bilmediğinde, zihnin en kötü senaryoyu kurar ve seni "korumak" için dondurur.

"korkunun üzerine git" dememin sebebi bu korkun gerçek değil, çoğu zaman zihnin ürettiği bir hayalettir.

(Şunu bil: beyin, olmamış bir şeyin acısını, olmuş gibi yaşatabilir. Sen o kıza gitmeden önce reddedilmenin acısını çekersin,o işe başlamadan önce batmanın korkusunu yaşarsın. Ama bunların hiçbiri gerçek değil hepsi kafanda. Ve işin trajik yanı şu. korktuğun için hiç denemezsin, denemediğin için de o hayali acı, gerçek bir pişmanlığa dönüşür. Yani kaçtığın acı, kaçmadığından çok daha büyük olur.)

Bir kere korkunla yüzleş sadece bir kere ve göreceksin ki o kadar korkunç değilmiş.

O kıza gittiğinde kimse üstüne atlamıyor.

O işe başladığında dünya yıkılmıyor.

Kimse seni izlemiyor, kimse seni yargılamıyor.

O dev gibi görünen korku, yaklaştığında bir gölgeden ibaret.

İkinci bir hastalık ne? Mükemmeliyetçilik.

Bir işe başlamaya karar veriyorsun ama önce her şeyin kusursuz olmasını istiyorsun.

Hesap, kitap, plan, program...

Ve o mükemmel an hiç gelmiyor çünkü gelmez.

Sen o mükemmel planı beklerken, aylar, yıllar akıp gider.

Kervan yolda düzülür, hiç duymadın mı?

Bu işler öyle masa başında, her şey hazır olunca başlamıyor.

Yola çıkıyorsun, eksikleri yolda tamamlıyorsun.

Çünkü gerçek şu.
Hiçbir zaman "tam hazır" olmayacaksın.
Hazır hissetmeyi beklersen hiç başlamazsın.

şunu kafana kaz bu, bütün meselenin özü.

Bir şey yaparsın = bir sonuç çıkar = o sonuçtan bir geri bildirim alırsın = öğrenirsin = daha iyisini yaparsın.

bu kadar basit. gelişmenin tek formülü bu.

Ama bu döngü ancak ilk adımı atarsan başlar.

Sen düşündüğün sürece, ne sonuç var, ne geri bildirim, ne öğrenme.

Sadece kafanın içinde dönen, hiçbir yere varmayan bir çark.

"Roma bir günde kurulmadı" diyorlar doğru.

Ama unutma, Roma'yı kuranlar da bir gün başladı.

Roma bir günde kurulmadı, ama oturarak da kurulmadı.

Sen yattığın sürece, senin Roma'n hiç kurulmaz çünkü daha ilk taşı koymadın.

O yüzden.

Mükemmel olmaya çalışma başla, yolda düzelt.

Korkularının üzerine git çoğu hayalet çıkar.

Düşünmeyi bırak, yapmaya başla çünkü hayat, kafanda değil, gerçek dünyada yaşanır.

Konfor alanın sana yapışmış, biliyorum.

Ama o konfor seni koruyan bir yatak değil seni içine gömen bir bataklık.

Ve oradan çıkmanın tek yolu düşünmek değil bir adım atmak.

O adımı at kendi özgürlüğünü kazan.

[Yaşamın Pratik Gücü @Yasampratikgucu]

Erkeğin hayattaki performans yükü çok fazla.

Bir erkek olarak hayatta üstün performans göstermen gerekiyor.

Boş şeylerle kaybecek ne vaktin var ne de enerjin. Ayrıca performansına odaklanacağın noktada psikolojik sorunlarda asla yaşamaman gerekiyor.

Zihnin hedefe keskin şekilde odaklı olmalı. Tüm odağın dışarıdaki fırsatlarda olmalı kafanın içindeki sorunlarda değil.

[ENKİ @enkijust]

"Takıntı yaptığım düşüncelerden nasıl kurtulurum?" diye bir soru geldi. Cevap vereyim.

Önce şunu bil: takıntılı olduğunu fark etmek ilk adımdır.

Hangi düşünceye takıldığını gör.
Göremediğin şeyle savaşamazsın.

Takıntı tek başına kötü bir şey değil nereden baktığına bağlı.

Gelişime takıntılı olmak güzeldir.

Ama her şeyin fazlası zarar.

Takıntıların yüzünden hayatını yaşamıyorsan zarardasın.

Çünkü genelde insanların takıldığı şeyler negatiftir.

(Bunun bir sebebi: beyin, tehlikeyi çözülmemiş bırakmaktan rahatsız olur. Olumlu bir anı kafanda dönmez ama bir hakaret, bir pişmanlık, bir korku saatlerce döner. Çünkü beyin onu "çözülmemiş tehdit" olarak işaretler ve "hallet" diye sürekli önüne getirir. Sorun şu: o düşünceyi ne kadar evirip çevirirsen, beyin onu o kadar önemli sanır ve daha çok getirir. Takıntı, beslendikçe büyüyen bir şeydir. Üstüne gittikçe güçlenir.)

Birinin sana yaptığı bir şeye takılıp kafanda kuruyorsan yine zarardasın.

İstemediğin birinden istemediğin bir hareket gördüysen, cevabını anında ver.

Yoksa eve gelir, o anı kafanda yüz kere oynatır, takıntı yaparsın.

Zaten insanların hareketlerine takılmak başlı başına saçmalık.

O adamın yaptığı hareket onun karakteriyle ilgilidir seninle değil.

Birinin kabalığı, kıskançlığı, terbiyesizliği onun aynasıdır, senin değil. Cevabını ver, geç.

Onun çöpünü kafanda taşıma.

Takıntından kurtulmanın en hızlı yolu şu soruyu sormaktır:
"Bu takıntı bana ne kazandırıyor?"

Cevap her zaman aynı: hiçbir şey.

Sadece enerjini yiyor, huzurunu çalıyor, seni bugünden koparıp geçmişe ya da olmayan bir geleceğe hapsediyor.

Çünkü takıntılı düşünce bir yanılsama yaratır: sanki o şeyi yeterince düşünürsen çözeceksin.

Ama düşünmek çözmek değildir.

Aynı düşünceyi yüz kere döndürmek, seni bir milim ileri götürmez sadece yorar.

Eyleme dönüşmeyen düşünce, boşta dönen motordur: gürültü yapar, yakıt yakar, ama araba yerinde durur.

Ya o düşünceyi bir eyleme çevireceksin, ya da bırakacaksın.

Üçüncü yol sürekli düşünmek sadece kendine işkencedir

Kendime bakıyorum hayatta takıntı yaptığım bir şey yok. Rahatım.

Önceden vardı.

Bazı şeyleri çok büyütür, kafamda kurardım.

Sonra fark ettim ki bunlar anlamsız kuruntular silsilesinden ibaret.

Tek takıntım, daha iyi olmak için çabalamak.

Ama onu bile kendime yük etmiyorum, kendimi onunla deli etmiyorum.

Çünkü takıntı da bir bağımlılıktır ve kurtulunması gerekir.

Kurtulmanın yolu rahatlıktan geçer.

İnsan rahat olmadığı sürece hiçbir şey yapamaz.

Rahat değilsen konuşamazsın. Dövüşemezsin.

Aklını doğru çalıştıramazsın. Gergin zihin, kilitli zihindir.
Birinci kural: rahatlık.

Neden?

Çünkü zihin ancak gevşekken net düşünür.

Stres altındaki beyin, hayatta kalma moduna geçer daralır, sadece tehdide odaklanır, çözüm üretemez.

Bu yüzden en zekice fikirler sana hep gevşek anlarda gelir: duşta, yürürken, uyumadan önce.

Kasıldıkça değil, bıraktıkça çözersin.

Takıntı kasılmadır; rahatlık ise zihnin nefes almasıdır.

İkinci kural: kendi düşüncelerinin farkında olmak ve kendine telkin vermek.

Kendine de isminle seslen: "Mehmet, şu an takıntı yapıyorsun. Bunun farkında ol. Bu takıntı sana bir şey kazandırmıyor, seni negatife sokuyor. Rahat olmalıyım. Hayatın ya da düşüncelerimin bana düşman olduğu yok bunu kendi kafamda kuruyorum."

Kendine üçüncü kişiyle, isminle seslenmek küçük bir numara gibi görünür ama işe yarar.

Çünkü "ben berbat durumdayım" dediğinde düşüncenin içinde boğulursun; "Mehmet, sakin ol" dediğinde bir adım geri çekilip ona dışarıdan bakarsın.

O an, düşünceyle aranı açmışsındır. Ve aranı açtığın düşünce, seni yönetmeyi bırakır. Sen düşünceni izleyebiliyorsan, o düşünce sen değilsin onun efendisisin.

Böyle böyle, kendi düşünceni fark edip, kendini rahatlatıp, kendine telkin vereceksin.

Hafife alma takıntı, kontrolden çıkarsa insanı ciddi şekilde sıkıntıya sokar, kriz bile yaşatabilir.

(Ve şunu açıkça söyleyeyim: eğer takıntılı düşünceler hayatını gerçekten ele geçirdiyse uyuyamıyorsan, günün işlevini bozuyorsa, kendi telkininle dağıtamadığın bir döngüye girdiysen bu artık irade meselesi değildir ve utanılacak bir şey de değildir. Böyle bir noktadaysan, bir uzmanla, bir psikologla konuşmak en akıllı harekettir. Güçlü insan, yardım almanın gücü zayıflatmadığını bilen insandır. Kendi başına taşınmayan yük, doğru ele verilir.)

Ama çoğu takıntı o noktada değildir çoğu, kafanda büyüttüğün bir kuruntudur. Fark et, sor, rahatla, geç.

Hayatta kendini deli edecek bir şey yok.
Hayat, sen izin vermedikçe sana düşman değildir.

Düşüncelerin misafirdir gelir, gider.

Sen onları ağırla ama içine yerleştirme.

Hangi düşünceye kapını sonuna kadar açacağına sen karar verirsin.

Rahat ol. Geç. Yaşamaya bak.

[Atakan @_atakan_9]

@KaptanTusubasa8 @trading_bist vergi verdiğini kim söyledi

[Sinan Dizman @spiritualizzm]

Kendi bilinç seviyenin altındaki insanlarla yaşamak... Tasavvufta cehennem olarak tanımlanıyor. Haberiniz olsun.