🧡🌹🤍 @_hunbaek_ - Twitter Profile

Pinned Tweet

🧡🌹🤍 @_hunbaek_

about 1 year ago

Forever ❤

0

213

_hunbaek_ retweeted

Me_Myself_and_I

@sleepyandfunny

11 minutes ago

แฟนคลับผู้ทำบุญต่ออายุให้สาววาย ขอให้มีความสุขความเจริญค่ะ #1stFanmeetENGLOTinMacau #อิงล็อต #englot

0

130

97

16

2K

_hunbaek_ retweeted

alex

@engfasaustin

12 minutes ago

their happiness is the most precious thing in the world☹️ #1stFanmeetENGLOTinMacau #อิงล็อต #englot

0

23

6

8

436

_hunbaek_ retweeted

someproblemhere

@someproblemhere

about 1 hour ago

บริษัทที่ไตรมาส 2 ขาดทุน 11.24 ล้าน รายได้ครึ่งปีร่วง 28.61% กำไรสุทธิหายไป 93% และหนี้สินพุ่งขึ้นเป็นร้อยล้าน—ก็ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมอยู่ดี ๆ งานของ Charlotte ถึงกลับมาแน่นขึ้น เพราะเมื่อบริษัทเงินหาย รายได้ตก คนที่ถูกดันกลับไปทำงานไม่ใช่ผู้บริหาร แต่เป็นศิลปินที่เคยถูกเขาด่าในวันเกิดต่อหน้าสาธารณะ ตอนบริษัทกำไรดี เขาหยุดงาน Charlotte ตอนบริษัทกำไรหาย เขาเรียก Charlotte กลับมาทำงาน ตอนบริษัทตัวเลขเป็นสีแดง เขาบอกให้แฟนคลับซื้อของ ตอนศิลปินล้มกลางงาน เขาใช้เหตุการณ์นั้นเป็นคอนเทนต์ขายสินค้า นี่ไม่ใช่การบริหารองค์กร แต่เป็นการเอาศิลปินเป็นเครื่องช่วยหายใจให้บริษัทที่กำลังขาดทุน บริษัทที่รายได้ตกทุกช่อง แต่ความต้องการให้ศิลปิน “กตัญญู” กลับเพิ่มขึ้น บริษัทที่กำไรหาย แต่ความต้องการให้แฟนคลับ “ซื้อของ” กลับสูงขึ้น บริษัทที่หนี้สินพุ่ง แต่ผู้บริหารยังคิดว่าปัญหาคือศิลปินไม่ขอบคุณเขา แบบนี้ไม่ใช่ผู้นำองค์กร—เป็นผู้นำดราม่า ที่ใช้ศิลปินเป็นทรัพยากรแก้ปัญหางบดุลของตัวเอง งบการเงินบอกว่าบริษัทกำลังจะล้ม แต่ผู้บริหารกลับใช้ศิลปินเป็นไม้ค้ำยัน—จนศิลปินล้มจริง ๆ บนเวที --- A company that posted a Q2 loss of 11.24 million baht, saw half‑year revenue collapse by 28.61%, net profit plunge 93%, and liabilities explode into the hundreds of millions—of course Charlotte’s workload suddenly increased. When a company is bleeding cash, the one dragged back to work isn’t the executive who caused the mess, but the artist he publicly humiliated at her own birthday event. When profits were high, he froze Charlotte’s work. When profits vanished, he pulled her back in. When every financial metric turned red, he told fans to “buy products” as support. When Engfa collapsed on stage, he turned her collapse into a sales pitch. This isn’t corporate management—it’s using artists as life‑support machines for a failing balance sheet. A company where revenue falls but the demand for artist “gratitude” rises. Where profit disappears but the pressure on fans to “buy more” increases. Where liabilities surge but the executive insists the real problem is “ungrateful artists.” This isn’t leadership—it’s drama leadership, powered by exploiting the very people keeping the company alive. The financial statements show the company collapsing, yet the executive uses artists as crutches—until the artists literally collapse on stage.

2

176

98

33

7K