جایی که میرفتم تراپی یه سرایدار نسبتا مسن داشت که هر از گاهی سلام علیک میکردیم. یه روز که خیلی بهم سخت گذشته بود، بعد از جلسه با چشم گریون سوار آسانسور شدم و این از قبل اون تو بود. شروع کرد دلداری دادن و انقدر مشغول گریه بودم که نفهمیدم طبقه همکف رد شده و رفتیم زیرزمین./۱
امروز تو زیرزمین حیاط داروخانه دکتر داروخانه اومد بغلم کرد و بوسم کرد و من انقدر ترسیده بودم که نتونستم چیزی بگم و الان از خودم متنفرم و حالم از همه بهم میخوره و میخوام تا صبح گریه کنم.
@serendipityyiyy یه بار یه پیرمرد دولای عصایی با این عرقچین سبز سیدیها داشت تو خیابون از رو به روم رد میشد. هی دیدم داره زیر لب یه چیزی میگه که نمیشنوم. فکر کردم کمک و اینا میخواد، کلهام رو بردم نزدیکش دیدم میگه جون!
هنوز بهش فکر میکنم حسرت میخورم چرا بهش نگفتم برو فکر کفنت باش پیرسگ.
یک تصور غلط رایج این است که هدف روانشناسی رسیدن به حال خوب و آرامش دائمی ست. اما هدف حذف رنج نیست، بالا بردن ظرفیت روانی برای تحمل نوسانات زندگی ست تا در حضور رنج و ابهام دست از عمل نکشیم و با پیدا کردن قطبنمای ارزشهای خود، حتی در روزهای سخت و تاریک، زندگی معناداری داشته باشیم.
@SNoorann55800 یه ساختمون اداری بود که یه واحدش دفتر تراپیست من بود. اونم بهش گفتم شوکه شد و مطمئنم جدی گرفت. اگر مال مرکزی چیزی بود که حتما بیشتر پیگیری میکردم.
هفته بعدش به تراپیستم موضوع رو گفتم، نمیدونم باهاش برخوردی کرد یا نه.
تا آخرین روزی که میرفتم اونجا موقع ورود و خروج تپش قلب میگرفتم مبادا با یارو چشم تو چشم بشم. /۳
دستش رو آورد جلو که مثلا باهام دست بده، منم تو اون وضع به ذهنم نرسید که این کار اضافیه و دلیلی نداره. دستم رو گرفت و من رو کشید سمت خودش و لپم رو ماچ کرد، بعد هم گفت یه لب بده!
انقدر وحشت کردم و حالم بد شد که خدا میدونه. هلش دادم، اونم بدون حرف پیاده شد. /۲