“Democrats are anti-war, Trump is anti-war”. Do u see a difference? I don’t. The US kills children everywhere. This graphic is only since the year 2000🤯
ده نکته درباره قطعنامه امروز کنگره
۱- متن قطعنامه "به رئیس جمهور دستور میدهد تا نیروهای مسلح ایالات متحده را از درگیری علیه جمهوری اسلامی ایران خارج کند... مگر اینکه صریحاً با اعلام جنگ یا مجوز خاص کنگره برای استفاده از نیروی نظامی علیه ایران مجوز گرفته باشد."
یعنی حمله بعدی به ایران بدون مجوز کنگره غیرقانونی است.
۲- عصبانیت ترامپ در توئیت زیر به همین دلیل است. ترامپ نوشته: "من طناب را بر گردن ایران انداخته بودم، آنها آمادهی دادن تقریباً هر چیزی به ما هستند، و برای اولین بار در دههها، به ایالات متحده و ر��یس جمهورش احترام میگذارند. حالا سنای ایالات متحده تصمیم میگیرد یک رأیگیری بیموقع در مورد قانون اختیارات جنگ داشته باشد، و به حامی شماره یک تروریسم در جهان میگوید که ایالات متحده از کاری که من با ایرانیها میکنم خوشش نمیآید، و من باید متوقف شوم، و با این کار به دشمن کمک و آرامش میدهد. چهار بدبخت جمهوریخواه هم همراه دموکراتها رأی مثبت دادند..."
۳- چون متن در قالب یک "قطعنامه مشترک" سنا و مجلس نمایندگان "به رئیسجمهور دستور میدهد"، این قطعنامه برای تأیید و امضای رئیسجمهور برای ترامپ ارسال نخواهد شد. یعنی ترامپ امکان وتوی این دستور کنگره را ندارد.
۴- در ماههای گذشته ترامپ درباره این قانون اظهارات منفی زیادی کرده ولی هم زمان قانون را اجرا کرده. وی در ابتدای جنگ، بر اساس قانون، ک��گره را رسما مطلع کرده و در پایان مهلت ۶۰ روزه نیز دوباره طی نامه رسمی به کنگره اعلام کرده به دلیل آتشبس نیازی به فعال شدت قانون اختیارات جنگ نیست.
۵- این قطعنامه حمله بعدی به ایران را سختتر میکند. بدون مجوز کنگره حمله بعدی غیرقانونی خواهد بود. مقامات آمریکایی به قوانین بینالمللی کاملا بیتوجه هستند ولی از قوانین داخلی کاملا تبعیت میکنند (برخلاف ما!).
۶- حمله نظامی نیاز به بودجه دارد و در نهایت همین نمایندگان کنگره هستند که باید بودجه حمله بعدی به ایران را تصویب کنند. این رای یعنی معلوم نیست بودجه جنگ بعدی علیه ایران تصویب شود. و به همین دلیل قطعنامه نمادین نیست.
نتیجه:
۷- لطفا با عنوان دورکردن سایه جنگ به طرف مقابل امتیاز بیخودی ندهید.
۸- تجربه نشان داده امتیاز و مذاکره سایه جنگ را دور نمیکند. چون به گفته امام شهید "آمریکا میخواهد ایران را ببلعد." یعنی امتیاز، هرچقدر هم که بزرگ باشد، برای او کافی نیست. در سه ماه گذشته هیچ شواهدی در عدم صحت این تحلیل امام شهید نداریم.
۹- علی الاصول اولیت اول کشور باید شکستن چرخه: حمله، آتشبس، مذاکره، حمله باشد. نه دریافت گندم آمریکایی یا غیر آمریکایی به جای پولهای مسدود شده ایران.
۱۰- روش صحیح دور کردن سایه جنگ از کشور بازدارندگی نظامی است. لطفا لیستی از تأسیسات آبشیرینکن و تأسیسات نفتی هدف ایران در منطقه منتشر کنید. در صورت حمله مجدد به ایران، این تأسیسات باید به گونهای تخریب شوند که بازسازی آنها حداقل دو سال زمان ببرد.
تخریب محدود بازدارندگی لازم را ایجاد نمیکند. ترامپ به تخریب محدود این تأسیسات به عنوان پروژه بازسازی برای شرکتهای آمریکایی نگاه میکند. اما تخریب گسترده قیمتهای جهانی نفت و گاز را برای حداقل دو سال بالا نگه میدارد و بازدارندگی لازم را ایجاد میکند. مسیرهای جایگزین تنگه هرمز باید در اولویت اهداف ایران باشد.
اگر آمریکاییها بدانند ایران واقعا به این سبک پاسخ خواهد داد به ایران حمله نخواهند کرد، مخصوصا بعد از تصویب قطعنامه بالا.
آیا اظهارات ترامپ و ونس درباره فروش گندم و ذرت آمریکایی به ایران درست است؟
آیا میدانستید که اتحادیه اروپا و بسیاری دیگر از کشورهای جهان که به سلامت مردم خود اهمیت میدهند ورود گندم، ذرت و سویای آمریکایی را منع کردهاند؟
چرا؟ چون این محصولات کاملا تراریخته است.
آیا رژیم آمریکا که بیش از ۴۰۰۰ نفر از مردم ایر��ن را شهید کرده محدودیت اخلاقی دارد که این محصولات را فراتر از تراریختگی مسموم نکند؟
آیا آمریکا میتواند هم محصولات مضر خود را بفروشد و هم محدودیتهای کنگره را دور بزند؟
از آنجا که هر توافقی با ایران نیاز به رأی مثبت کنگره دارد، و این رای وجود ندارد، راه جایگزین انتقال پول مسدود شده مردم ایران در قطر به آمریکا، صادرات محصولات مضر آمریکایی به قطر، و ارسال این محصولات از قطر به ایران است. یعنی معامله بین قطر و آمریکا است، با پول ایران و بدون دخالت دولت ایران.
به این ترتیب، تاکنون:
۱- مشکل قیمت بنزین در آمریکا با باز شدن تنگه هرمز حل شده.
۲- با رقیق شدن اورانیوم غنیشده ایران، خیال ترامپ برای استفاده از سلاحهای اتمی تاکتیکی راحت است.
۳- در لبنان در صورت حمله اسرائیل، حزبالله به جای پاسخ نظامی باید "گفتگو" کند.
۴- سلامت مردم ایران در دست مقامات آمریکایی قرار میگیرد.
https://t.co/coOjjwzlG5
❗️اطلاعیه مهم❗️
به اطلاع ملت شریف ایران می رساند؛
جمعی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، ساعت هشت صبح روز یکشنبه ۷ تیر به مجلس خواهند رفت.
چنانچه مجلس بسته باشد، تا باز شدن مجلس، در همانجا تحصن خواهیم کرد.
Superbe but des Iraniens. Refusé parce que les fesses du joueur étaient hors-jeu. Dommage, mais ce qui est impressionnant c’est l’accueil du public des stades à l’équipe d’Iran. Les supporters Iraniens non pas été autorisés à venir. Alors ce sont les spectateurs américains qui les ovationnent. On imagine l’accueil s’ils avaient joué au Mexique, ou d’ailleurs dans le reste du monde. Mais aux États-Unis ! Ça raconte quelque chose d’étonnant.
Le monde change à une vitesse accélérée.
PS : coucou l’algo. Tu as recommencé à me piquer des faulauouères (j’en ai perdu 40 hier), et tu brides de nouveau ma diffusion. C’est quand même gonflé. Bon je vais essayer de parler de foot, on va voir si j’arrive à t’amadouer.
Israel’s government asked Meta to censor social media content about its ongoing war against Iran, according to internal documents viewed by The Intercept. Company records show that Israel petitioned Meta to take down posts expressing support for Iran, opposition to Israel, and depictions of Iranian missile impacts.
https://t.co/idr2rRDG8q
توسعهی تریاکی
من یک مازندرانیام؛ سالها تهران زندگی کردهام، چند سالی هم تبریز بودهام. در شهرهای مختلف ایران کار میدانی کردهام، اما در این سالها جنوب ایران برایم جای دیگری شده است: نه فقط یک منطقهی جغرافیایی، نه فقط «خلیج فارس» روی نقشه و در خبر، بلکه مجموعهای از چهرهها، صداها، بوها، گرماها، بدنها و گفتوگوهایی که آدم بعد از مدتی دیگر نمیتواند از خودش جداشان کند.
برای همین، این روزها هر بار خبر بمباران جنوب ایران را میشنوم، احساس میکنم چیزی در من جابهجا میشود. انگار فقط خبری از دور نمیشنوم؛ صدای آدمهایی را میشنوم که سالها در خوزستان، بوشهر و هرمزگان با آنها حرف زدهام. در پسزمینهی ذهنم همیشه یک مخاطب خاص جنوبی هست: مردی بوشهری کنار اسکله، کارگری در عسلویه در کمپ، شیرازیِ چهلسالهای که سالهاست بندر را خانهی خود کرده، ماهیگیری هرمزگانی، بچههای خیابان طالقانی و محلهی زنجیر ماهشهر.
به این حالت خو کرده بودم. فکر میکردم هر کار میدانی، دیر یا زود، حافظهی خودش را میسازد؛ حافظهای از آدمهایی که دیگر فقط «اطلاعرسان» یا «مصاحبهشونده» نیستند، بلکه در گوشهای از ذهن آدم میمانند و جهان را از آنجا نگاه میکنند.
تا اینکه خبر بمباران پالایشگاههای عسلویه رسید.
همه، بهدرستی، نگران حجم خسارت، تبعات آن برای اقتصاد کشور، و جان آدمهایی بودند که آنجا زندگی و کار میکنند. اما اولین صحنهای که ناخودآگاه به ذهن من آمد، نه تصویر پالایشگاه بود، نه دود، نه عدد خسارت، نه نمودار تولید گاز. تصویر جوشکاری بود که در تابستان، در ارتفاع پنجاه متری، بالای یک ستون فلزی نشسته است؛ با همان دستگاه جوش، سیخش را داغ میکند، تکهای تریاک به آن میچسباند، چند دود میگیرد، و دوباره خم میشود روی فلز.
این تصویر سالها با من مانده است.
مقالهای که سال گذشته منتشر کردم، شاید به یک معنا تاریخ همین تصویر باشد: تاریخ پیوندی که معمولاً دیده نمیشود؛ پیوند میان کارگر، تریاک، گرما، آلودگی، قرارداد موقت، دوری از خانواده، و ساختن یکی از عظیمترین زیرساختهای انرژی در ایران.
در این مقاله تلاش کردهام نشان دهم که عسلویه فقط با گاز، فولاد، لوله، سرمایه، دولت و مهندسی ساخته نشده است. با بدنهایی هم ساخته شده که باید در گرمای نفسگیر�� رطوبت سنگین، هوای آلوده و شیفتهای طولانی دوام میآوردند. بدنهایی که درد را عقب میانداختند، خستگی را مدیریت میکردند، و گاهی تریاک را نه بیرون از کار، بلکه درون ریتم کار جا میدادند.
معمولاً دربارهی تریاک با زبان اخلاق، جرم، بیماری یا درمان حرف میزنیم. در این زبان، مصرفکنندهی تریاک بدنی ازکارافتاده، تنبل، بیمار، مجرم یا غیرمولد است. اما میدان عسلویه تصویر سادهتری به من نداد. آنجا تریاک، برای بخشی از کارگران، فقط نشانهی سقوط نبود؛ گاهی ابزاری بود برای ادامه دادن، برای ماندن، برای کار بیشتر، برای تحمل فشاری که صنعت بر بدن میگذارد.
این دفاع از مصرف تریاک نیست. مسئله دقیقاً همینجاست: چگونه چیزی که در زبان رسمی نشانهی تباهی و بیکاری است، در حاشیههای سرمایهداری صنعتی به ابزاری برای کار بیشتر و تولید بیشتر بدل میشود؟ چگونه بدنهایی که جامعه آنها را فقط ذیل اعتیاد، بیماری یا انحراف میفهمد، در عمل بخشی از ساختن پالایشگاه، لوله، سکو، ج��ده، کمپ و شبکهی انرژیاند؟
جنوب ایران برای من از همینجا اهمیت دارد: جایی که جنگ، تحریم، نفت، گاز، دریا، کار، آلودگی و بدن انسان از هم جدا نیستند. زیرساخت آنجا فقط بتن و فولاد و لوله نیست؛ از پوست، ریه، کمر، خواب، درد و دوری آدمها عبور میکند.
هم سرمایهداری همیشه تریاکی بوده هم توسعه در ایران.
آتقی را جدی نگرفتیم.
https://t.co/7ychc6kSx5
🇮🇷 Iran to Honor Makan Nasiri at the Iran vs. New Zealand match
He was killed at the Minab School, his body has still not been found.
The Iranian Embassy in the UK released this emotional video:
"In memory of Makan Nasiri, the football-loving boy from Minab whose only trace left after the US bombing was a single shoe."
A corrupt @FIFAcom have allowed the lawless US to discriminate against Iran, just as Western Imperialism has done its utmost for years to try break them. The Iranian team will draw support from all over the world...
دیشب برا اولین بار یه ساختمون که موشک خورده از نزدیک دیدم، خوف شدیدی داشت. یه عظمتی از تیرآهن و سیمان که انگار ذوب شده بود!
ولی سرم به ��رعت چرخید که ببینم چی دورش هست…رستوران، سوپر مارکت، چهارراه، درست وسط زندگی پرتراکم شهری…
تهران چی کشیدی…تهران…
تا ابد لعنت بر جنک
خوب به این تصاویر نگاه کن آقای #پهلوی! @PahlaviReza
اینها کودکان ایرانند!
کودکانی وحشت زده از بمب، از بمب افکن، از جنگ!
جنگی که آنها نمیخواستند ولی تو برایشان خواستی تا شاید بتوانی پایه های تاج و تختت را روی جنازه های تلنبار شده اشان بنا کنی.
نفرین بر تو!
***Defending Sovereignty and Consolidating Resistance***
Join us tomorrow for an online discussion on the US-Israeli war on Iran.
REGISTER HERE FOR ZOOM LINK: https://t.co/4sGR0iu0YS