shady

[3 @saymewooo]

تعداد جنگ هایی که توشون حضور ��اشتم از تعداد رابطه هایی که داشتم بیشتر بوده.

[Dorsa @dorsafathi]

من از موشک نمیترسم، از برخط شدن میترسم.

[Nazanin @nlazanin]

خیلی گرمه، تورو خدا مردا حرف نزنن.

[Haste @Hastexyre]

چطور میتونید انقدر فضای مجازی رو جدی بگیرید؟
یه نگاه به این اردک بنداز  🦆🚗
این از یه ماشین بزرگتره خارشو گاییدم، هیچ چیز اینجا واقعی نیست.

[Sajadi @_Sajadi_]

این آخرین نبرده، سلامت روان من برنمی‌گرده.

[Amir @Amir75__N]

از وقتی که مجبور شدم از پیام رسان داخلی استفاده کنم

[خالی از عاطفه و خشم @Sheisgone30]

این کسیه که بهش اس ام اس دادید خشخاش نکاره):

[Faroq Qaderi (فالش‌خوان) @Faroq__qaderi]

«آهنگ تریاک، آهنگ سیخ و سنگ، تقدیم به بروبچ کانال، از طرف علی دی‌جی»

[Your local Hooman @yourlocalhooman]

قوی‌ترین جمله انگیزشی که واسه انجام دادن یه کار به خودم میگم اینه که اگه فلان کسخل تونسته انجامش بده پس قطعا کار سختی نیست و تو هم می‌تونی.

[Hastiovski @vabesmella]

اون موقع که فیلترشکن مجانی بود ما اینجا به عقاید کسی احترام نمیذاشتیم، دیگه الان که داریم گیگی پونصد پولشو میدیم تکلیف معلومه.

[Tara @basedigevaghean]

ایرانی ندار ندارش ۶،۷ تا ترومای خوب داره

[YC @sometimeyac]

Fuck nudes, send me فاتحه I’m dead inside.

[جینسینگ @mostfaqasemii]

ایرانی بودن اینطوریه که تنها حق انتخابی که داری اینه که سره چی کله‌ت کیری باشه٫ منو باز و تنوع بالا.

[درباره‌ی اِلی @darbareElii]

��س میکنم این ژانر وحید جان سلام از دارک‌ترین ژانرهای توییتر فارسیه. همینجوری که توییتارو میخونی، به خودت میای میبینی وسط لبخند بغض کردی اشکتم اومده.

[ARS @hamdam2310]

اونایی که شرف دارن اینو خیلی خوب میفهمن:

[TasteAtlas @TasteAtlas]

Love Iran ❤️

The culture of hospitality in Iran developed long before modern Iranian cuisine took shape. In ancient Persia, receiving a guest was tied to honor, protection, and social standing. Royal banquets followed strict codes of conduct, but those values filtered down into everyday life. Feeding someone well was never optional. It was a sign of respect and personal integrity.

That attitude still defines how meals unfold. Tea comes first, conversation follows, and time stretches naturally. The ritual of ta’arof shapes the exchange. Offers are made more than once, refusals are polite rather than final, and generosity is shown through insistence, not spectacle. The goal is simple: the guest should never feel like a burden.

Food plays a supporting role. Rice, bread, herbs, yogurt, and familiar home dishes are shared from the center of the table. Classics like kebabs or herb-based stews are present, but they are not treated as centerpieces. What matters is abundance and ease, not presentation or strict portions.

In Iran, hospitality and food are inseparable. The meal exists to slow things down, to keep people seated, talking, and returning for another small bite. History is not explained. It is practiced quietly, through warmth, patience, and the steady belief that no guest should ever leave too soon or hungry.

[چاپار دوپا @chapardopa]

ایرانیای خارج قشنگ کسخل شدیم

[Ebrahim mote @ebrahim_mote]

یه کشور منتظر تیک دوم.
#DigitalBlackoutIran