@Mhdse_e امروز یکی توی کتابخونه بهم ازم پرسید کارکردن با هوشمصنوعی [هوشواره] مرسومه برای مقاله و تحقیق؟ –آخه من تاحالا استفاده نکردم ولی عادت دارم علائم نگارشی و طول پاراگرافها و نیمفاصلهها رو رعایت کنم؛ یه متن نوشتم فرستادم ژورنال برای داوری، ۳۰٪ AI detection خورده! موندم چی بگم...
@yavar1649921 پولس فارسی هم مقدمۀ خودش بر منطق ارسطو را که به دست رهام اشه بهنام «گویایی ارستو» (= منطق ارسطو) چاپ شده با همین گفتۀ پولس رسول تمام میکنه: «کنون در آینه بینیام رازگونه، سپس رویدرروی». و گویا که از لفظ یونانی αἴνιγμα (aínigma) (تیرهوتار در KJV) برگردانهای متفاوتی شده.
@NaserAbbas56069@mtphilosophy از ظرایف فلسفه و زبان اینکه پیوند حقیقی میان «موجود» و «واحد» تنها در اصل یونانیشان –اعم از هلنی و هلنیستیک– آشکار میشود؛ برخلاف عربی و تبعاً فارسی، το εν (to hen) و το ον (to on) همریشهاند و از یکی به دیگری رسیدن، بسیار موجهتر و حتا آسانتر از وضعیت برابرهای عربیشان است.
@yavar1649921 اگر «استوارماندن» حد مشترک نظریۀ حقیقت و اعتبار در سنت لاتینی باشد –یعنی اگر خوانش هایدگر رو بپذیریم– اونوقت مابهازای این حد مشترک و تبعاً «اعتبار» در سنت یونانی که در آن حقیقت با aletheia (ناپوشیدگی) پیوند پیدا میکند، چه میتوانست باشد؟
@yavar1649921 در سنت اروپایی validity لزوما محدود به «اعتبار صوری استدلال» نیست، بلکه ناظر به «استوارماندن» یک گزاره یا صورتبندی است. این نکته را Welch نیز در بحث هایدگر توضیح میدهد: در سنت لاتینی، veritas/validitas با «استوارماندن» و falsum با «نااستواری» پیوند دارد؛ اعتبار صورت منطقی آنست.
بهنظرم هیچچیز جز این عبارت برای شروع مناسب نیامد:
In principio erat Verbum,
et Verbum erat apud Deum,
et Deus erat Verbum.
در آغاز کلمه بود،
و کلمه با خدا بود،
و خدا کلمه بود.
–اگرچه که Verbum ابداً برگردان مناسبی برای Logos نبود! شاید بعداً در این باره بیشتر بنویسم.