May we see a free Iran soon.
Israel and Iran will be the greatest allies in the Middle East.
Two ancient peoples with over 2,500 years of friendship.
The Islamic regime will fall.
📷📢
🔻🌟👈📌فرانک حجاریزاده، ۳۰ ساله، کارشناس بهداشت محیط و مدرس زبان آلمانی، روز ۱۸ دیماه در خیابان کاشانی #تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است.
🔹️بر اساس اطلاعات موجود، #فرانک_حجاریزاده پس از بازداشت به #زندان_اوین منتقل شده و در حال حاضر در بند ۲۰۹ 👇
دوستان پادشاهی خواه که زیر ۱۰۰۰ فالوور داری
فالو کنید ، فالو بک میدم
تمام دوستان زیر این پست را فالو کنید و زیر همین پست ازشون بخواهید که فالو بک کنند تا
به ۱۰۰۰ فالوور برسید
- زیر این پست جاوید شاه بنویسید و این هشتگ را بگذارید: #KingRezaPahlaviForIran
- این پست را ریپست کن
@Hoorieh81@POTUS@marklevinshow@FoxNews@POTUS
As you can see none of these brave women have been released as IRGC promised and yet you still consider to have discussions with this untrustworthy regime who committed massacres of innocent people in Iran
@marklevinshow@FoxNews
@DGascoign3 Brave Iranian women are being brutally tortured in the regime’s prisons for their beliefs and patriotism.
Where do the people of Iran fit into these negotiations?!
@POTUS@marklevinshow@FoxNews
Despite high-profile international calls, including from Donald Trump, demanding their immediate release but none of them has been released , these 8 brave Iranian women remain imprisoned under imminent threat of execution. The world must move from words to action to save them! #IranMassacre
💔🕊️ صغری حاتمی...
در ۷۳ سالگی، انسان آرزو دارد خندههای نوههایش را بشنود، در کنار خانوادهاش در آرامش زندگی کند و در خاطرات سالهای گذشته غرق شود.
اما داستان صغری حاتمی به گونهای دیگر رقم خورد.
یک مادر... یک مادربزرگ... چهرهای که در چینوچروکهایش هفت دهه زندگی، مبارزه، عشق و بیشمار خاطره نهفته بود.
گفته میشود آخرین نفسهایش را در آغوش دخترش کشید.
آن لحظه را تصور کنید...
دختری که مادرش را در آغوش گرفته باشد. دلی که حاضر نباشد باور کند زنی که راه رفتن را به او آموخت، اشکهایش را پاک کرد و تمام عمر او را در آغوش خود جای داد، اکنون در برابر چشمانش برای همیشه دور میشود.
بعضی دردها را نمیتوان با واژهها نوشت.
بعضی فریادها هرگز به صدا تبدیل نمیشوند، اما تاریخ آنها را میشنود.
صغری حاتمی فقط یک نام نیست.
او نماد بیشمار مادرانی است که باید سالهای پایانی عمرشان را با احترام، آرامش و آسودگی سپری میکردند.
امروز وقتی نام او را بر زبان میآوریم، فقط یک فرد را به یاد نمیآوریم؛ بلکه رنجی را به یاد میآوریم که میتواند زخمی عمیق بر پیکر هر جامعهای باشد.
این تلاش برای به تصویر کشیدن این درد با واژهها، توسط دوست هندی من هیمت سینگ (@himmatsing32304) انجام شده است؛ کسی که باور دارد اندوه یک مادر از مرزها، زبانها و کشورها فراتر است و هر زندگی از دسترفتهای شایسته آن است که به یاد سپرده شود.
پس امروز فقط یک چیز میگویم:
صغری حاتمی نباید فراموش شود.
زیرا گاهی به یاد سپردن یک نام، بزرگترین ادای احترام به یک انسان است.
🕊️💔
صغری حاتمی
ما تو را فراموش نخواهیم کرد.
#صغری_حاتمی
#HumanityFirst 🕊️💔
💔🕊️ دانیال دیانی...
بعضی جملهها در هیچ کتابی نوشته نمیشوند، اما شنیدنشان کافی است تا چشمان انسان پر از اشک شود.
«داشتم برایش کت و شلوار دامادی میدوختم...»
این را یک پدر گفت.
فقط همین.
اما در همین چند کلمه، یک دنیا نهفته است.
رؤیاهای یک پدر...
امیدهای یک خانه...
دعاهای یک مادر...
و آینده یک پسر...
دانیال دیانی فقط ۲۴ سال داشت.
دانشجوی حقوق بود.
بااستعداد بود.
جوانی که در آغاز راه زندگی ایستاده بود.
تمام زندگی پیش رویش قرار داشت.
شاید پدرش بارها او را در لباس دامادی تصور کرده بود.
شاید مادرش رؤیای در آغوش گرفتن نوههایش را در سر داشت.
شاید در خانه بارها از روز عروسی او سخن گفته بودند.
شاید در گوشهای از خانه، لباسهای تازهای برای آیندهاش کنار گذاشته شده بود.
اما چه کسی میدانست پسری که برایش کت و شلوار دامادی آماده میشود، هرگز آن روز را نخواهد دید؟
یک پدر برای عروسی پسرش لباس میدوخت...
و سرنوشت برای او جامهٔ ماتم آماده میکرد.
این شاید بیرحمترین حقیقت زندگی باشد.
گاهی مرگ فقط یک انسان را با خود نمیبرد.
خندهٔ یک مادر را میبرد.
غرور یک پدر را میبرد.
آیندهٔ یک خانواده را میبرد.
و سکوتی بر جا میگذارد که سالها در دیوارهای یک خانه طنینانداز میشود.
امروز وقتی نام دانیال دیانی را مینویسم، سن او را نمیبینم.
من صدای شکستهٔ یک پدر را میشنوم که میگوید:
«داشتم برایش کت و شلوار دامادی میدوختم...»
تلاش برای به تصویر کشیدن این درد با واژهها، توسط دوست هندی من هیمت سینگ (@himmatsing32304) انجام شده است؛ کسی که باور دارد اندوه یک پدر، اشک یک مادر و زندگی ناتمام یک جوان، فقط داستان یک کشور نیست، بلکه درد مشترک تمام انسانیت است.
دانیال...
پدرت تو را در لباس دامادی میدید.
کاش دنیا نیز فرصت مییافت تو را همانگونه ببیند.
🕊️💔
دانیال دیانی
ما تو را فراموش نخواهیم کرد.
#دانیال_دیانی
#HumanityFirst
🖤🕊️💔
فرزند ايران و جان فداى ميهن
جاويدنام محمد موسايى
روز تولدش بود
٣٣ ساله
پدر كودک ۴ ساله
١٨ دى ميدان كلانترى قرچک عزيز
خواهرش گفته که با دوتا گلوله جنگی سر برادرش متلاشی شده و میگه که الان ۶ ماهه که چهره خونین برادرش از ذهنش پاک نمیشه
#محمد_موسایی#جاویدشاه#KingRezaPahlaviForIran