In mijn cultuur zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig.
Kunnen vrouwen topless naar het strand en mogen homo’s hand in hand lopen.
Mogen onze vrouwen padellen met vrienden en zich kleden zoals zij dat willen.
Eten we ’s winters boerenkool met worst, vieren we Kerst en Sinterklaas en fietsen we door weer en wind.
Gaan sommigen op zondag naar de kerk, de IKEA en anderen helemaal nergens heen.
Zeggen we waar het op staat, maar helpen we ook bij de buren als dat nodig is. Drinken bier en roepen kut of roken een joint en doen geen kut.
Herdenken we onze doden, vieren we onze vrijheid en mag je geloven wat je wilt, zolang je die vrijheid ook een ander gunt.
Dat is mijn Nederlandse cultuur. Niet perfect, wel het beschermen waard.
Kent u "Matthijs" Hij heeft namelijk wat geld "geleend" bij iemands Opa&Oma.
Die hebben daar hard voor gewerkt en gespaard.
Dus "Matthijs" vraag een salarisverhoging bij fraude en geef die centen terug!
En ojaa voor derest van je leven met je gepe muil op ht internet.
Dus een politieauto in brand steken 2 jaar gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk.
Een meisje doodrijden en daarna gewoon doorrijden: 8 weken gevangenisstraf geëist.
WTF 🤷🏽♀️
De krachten die Nederlandse melk, vlees, kaas en eieren uit je mond stoten, komen uit dezelfde hoek die de visserij willen verbannen. Het gaat niet om #stikstof. We moeten vlees- en visloos. Dus wordt supergezonde oer-voeding onbetaalbaar. #eiwittransitie#wokefood#ogenopdebal
Ik krijg bijna tranen in mijn ogen…. Deze arts. Een held. De beerput open.
En dan de vragenstelster: “Ik stel hier de vragen.”
Deze arts wil gerechtigheid. Wow…
#HugoKanNiks
LOL, de groene cult die zelfs aanleg van stukje snelweg door stukje bos probeerde te blokkeren omdat er een zeldzame hamsterfamilie woonde. Echt gebeurd, kindertjes. Zoek maar even terug naar jaren ‘80/‘90. Dezelfde club die hier net zo makkelijk wegkijkgedrag ontwikkelt.
‘Jarenlang leek het erop dat de zaak nooit inhoudelijk door een rechter zou worden beoordeeld. Aanvankelijk legde het Openbaar Ministerie de bestuurder die haar aanreed een strafbeschikking van 1500 euro op wegens onvoorzichtig rijgedrag. Daarmee werd de dood van haar kind afgedaan met een boete.
„Onverteerbaar.” Samen met slachtofferadvocaat Sébas Diekstra begon zij daarom een zogenoemde artikel 12-procedure om alsnog vervolging af te dwingen. Ze wonnen: er moest verder onderzoek komen.’
Zou er nou niemand zijn bij het @Het_OM die zich doodschaamt dat er zes jaar gevochten moest worden om via een artikel 12-procedure af te dwingen dat de ‘Duitsers’ (volgens nagenoeg alle media) voor de rechter zouden komen?
Nee, hè. Onze instituties, of je nu kijkt naar de Belastingdienst, de politie, de rechtspraak of het OM, hebben zich gekeerd tegen het eigen volk.
De @telegraaf:
De rekening van een beschadigde jeugd
Meer dan twintig jaar geleden hoorde ik een interview met de Ierse zangeres Sinéad O’Connor. Zij had een moeilijke jeugd gehad en zei iets dat mij nooit meer heeft losgelaten. Veel van de ellende in de wereld, zo stelde zij, begint bij wat kinderen wordt aangedaan.
Destijds vond ik dat een interessante gedachte. Inmiddels, tientallen jaren later, begin ik te vrezen dat zij dichter bij de waarheid zat dan velen van ons willen erkennen.
In mijn leven heb ik duizenden mensen ontmoet. Zakelijk, privé, als vriend, als adviseur en soms als vertrouweling. Wat mij steeds opnieuw opvalt, is hoeveel volwassenen een beschadigde jeugd met zich meedragen. Soms gaat het om lichamelijk geweld. Soms om psychische mishandeling. Soms om seksueel misbruik. Vaak wordt er nooit meer over gesproken.
Dat is begrijpelijk. Wat heeft een vrouw van vijftig eraan om gebeurtenissen uit haar jeugd opnieuw op te rakelen? Schaamte, verdriet, loyaliteit aan familieleden of simpelweg de wens om verder te leven zorgen ervoor dat veel verhalen nooit in statistieken terechtkomen. Juist daarom vermoed ik dat de werkelijke omvang van het probleem groter is dan wij denken.
De afgelopen weken werd het Verenigd Koninkrijk opnieuw geconfronteerd met de zaak van de zogenaamde Pakistani grooming gangs. Parlementslid Rupert Lowe las in Westminster getuigenissen voor van slachtoffers van georganiseerde seksuele uitbuiting. De verhalen zijn zo gruwelijk dat men er nauwelijks naar kan luisteren zonder misselijk te worden.
De politieke discussie richt zich momenteel op de vraag wie verantwoordelijk was, waarom autoriteiten wegkeken en welke straf de daders verdienen. Lowe heeft zelfs voorgesteld om de doodstraf bespreekbaar te maken voor de zwaarste gevallen.
Over die voorstellen zullen de meningen verschillen. Terecht. Aan de doodstraf kleven grote juridische en morele bezwaren. Hetzelfde geldt voor maatregelen zoals chemische castratie. Redelijke mensen kunnen daar verschillend over denken.
Maar misschien is dat niet eens de belangrijkste vraag.
De belangrijkste vraag is waarom wij als samenleving zoveel aandacht besteden aan de dader nadat het kwaad heeft plaatsgevonden, maar relatief weinig aan het voorkomen ervan.
Waarom wordt kinderbescherming niet behandeld als een nationale veiligheidskwestie?
Waarom worden signalen zo vaak gemist?
Waarom worden slachtoffers soms jarenlang niet geloofd?
Waarom worden instellingen die falen zo zelden ter verantwoording geroepen?
En waarom accepteren wij dat generaties kinderen beschadigd raken, terwijl de maatschappelijke gevolgen vervolgens tientallen jaren zichtbaar blijven in verslavingen, depressies, gebroken relaties, criminaliteit en menselijk leed?
Het probleem beperkt zich niet tot Engeland. Het beperkt zich niet tot één cultuur, één religie of één land. Van de affaire-Dutroux in België tot Epstein in de Verenigde Staten en talloze minder bekende zaken overal ter wereld: telkens opnieuw blijkt hoe kwetsbaar kinderen zijn wanneer volwassenen hun verantwoordelijkheid niet nemen.
Misschien had Sinéad O’Connor gelijk.
Misschien begint een groter deel van de maatschappelijke ellende dan wij willen toegeven bij kinderen die niet werden beschermd toen zij dat het hardst nodig hadden.
Als dat waar is, dan is kinderbescherming geen randonderwerp voor hulpverleners en psychologen.
Dan is het een van de belangrijkste beschavingsopdrachten van onze tijd.
Dr Gert Jan Mulder
Esther Oliekan
Kon ik mijn hart maar mummificeren naar een nooit mee te kwetsen ding. Het gruwelijke ‘Offerfeest’ is weer in aantocht en overal zijn de advertenties al te aanschouwen met de foto's van de ritueel te slachten "slacht"offers! Tijdens het offerfeest is het gebruikelijk om een dier te offeren, uiteraard pas na een gebed. Wanneer wordt het nu eens écht doorgevoerd, de scheiding van kerk en staat. Het moet afgelopen zijn met het ritueel slachten van dieren en het gejank van gelovige moslims en joden wanneer er een verbod op zou komen. Vrijheid van godsdienst STOPT daar waar dieren lijden. Het moet eindelijk eens stoppen deze misdaden tegen dieren. Dieren die een half uur eerder nog een rot bestaan hadden staan in de rij om door mensen die geen gevoel hebben maar wel in God geloven de keel te worden doorgesneden. Voor de slacht worden kippen, schapen, lammetjes en geiten ondersteboven aan haken opgehangen of op hun rug gefixeerd. Volwassen runderen en kalfjes worden in een kantelbox gezet en 180 graden gedraaid tot ze ondersteboven hangen met hun hoofd uit de box. Dit geeft veel stress en angst. De dieren worden vervolgens, nog steeds bij hun volle bewustzijn, de keel opengesneden met een mes. Dit geeft gruwelijke pijn en ademnood, omdat de luchtpijp, spieren en de zenuwen ook worden doorgesneden. Het bloed, maar ook pensinhoud komt in de luchtpijp terecht en verstikt het dier. Uit recent Nederlands onderzoek blijkt dat de meeste en mogelijk zelfs alle runderen tussen 60 seconden en 4 minuten bij bewustzijn blijven nadat hun hals is doorgesneden en zelfs met een doorgesneden hals nog proberen op te staan! Het lichaam van het dier schokt nog wat na en even later staan de feestvierders in de rij om hun aandeel en deel van het religieus gemartelde dier op te halen. De mens die dieren offert is een sadist. Als de daders niet voor het wereldse gerecht komen, laten we dan bidden dat er écht een god bestaat en de godsdienstwaanzinnigen ter verantwoording roept als ook hun lot is geveld. Een gruwel spektakel van aanbidders van een niet bestaande god die dieren treffen met hun onaanvaardbare wrede kant van hun geloof.
Op uw knieën als u daar aan deel neemt of goed praat en vraag vergiffenis voor al het leed dat u dieren met een glimlach op het gezicht, bezwering in de mond en mes in de hand aandoet!