Şu an hayatımdaki en kötü tercih bile bir zamanlar hayalini kurduğum şartlar. Ama gram mutlu değilim. Bu histen kurtulamıyorum. Mutsuzluğuma ağlıyorum.
Ya zamanında bir flörtüm vardı, daha hiç görüşmemiştik ben vazgeçmiştim görüşmek istemedim. Çocuğun annesi beni aramıştı neden oğlumla görüşmüyorsun diye jdjdkdkdkdkdkxjxjxjxj
Heyecanımı kaybettim sanırım. Hiçbir şeye hiç kimseye heyecanlanmıyorum ve normal olanın bu olduğunu düşünmeye başlamıştım. Bugun bir arkadaşımın heyecanla eşiyle tanıştığı zamanları anlatmasını gördüm. Ben de heyecanlanıyordum o zamanlar.. Ne zaman nerede kaybettim acaba..