Necesito que todos compartan esto.
Este es un chico palestino de 14 años que intentó apuñalar a soldados de las FDI.
Los antiisraelíes editaron el video para que pareciera que lo mataron sin motivo.
Esta es la versión completa sin editar. Por favor, hagan que se viralice.
Libi Cohen-Meguri werd op 7 oktober vermoord, ze was pas 22 jaar oud.
Ze was naar het Nova-festival gegaan om te dansen en werd door Hamas-terroristen neergeschoten toen ze probeerde te vluchten op Route 232.
Om 8:11 uur belde ze haar ouders:
"Ik ben in mijn buik geschoten, ik ben in mijn arm geschoten, ik verlies bloed. Ik ga dood."
Met kalme, maar hartverscheurende woorden begreep ze dat het einde nabij was.
Ze vroeg om met haar tweelingbroer Tomer en haar jongere zusje Maya te praten:
"Ik ga dood. Luister alsjeblieft.
Ik hou van je, Yariv – de beste vader die ik me had kunnen wensen.
Mama, alsjeblieft, stop met schreeuwen, luister gewoon – jij bent de beste moeder die we ons hadden kunnen voorstellen.
Vergeet niet een goede moeder te zijn voor Tomer en Maya.
Tomer, wat hadden we een geluk dat we samen mochten leven. Ik hou van je.
Maya, vergeet nooit dat jij de schat van mijn leven bent."
Haar ouders smeekten haar om op de weg te gaan liggen en te doen alsof ze dood was. Dat deed ze.
Maar de terroristen zagen haar bewegen.
"Mam, ze komen me weer neerschieten..."
Geschreeuw in het Arabisch. Een lange salvo geweervuur.
En toen werd de verbinding verbroken.
Alleen op de middenberm werd haar lichaam van dichtbij doorzeefd met kogels.
Vermoord in koelen bloede.
Maar Libi was licht. Vreugde. Liefde.
Een trotse en uitmuntende infanterieofficier van het Israëlische leger, vol leven en vrolijkheid, altijd klaar om anderen te helpen.
Haar foto's stralen vriendelijkheid uit.
Haar nagedachtenis zal voor altijd voortleven.
Via @ImtiazMadmood
Eli Sharabi, ex rehén en Gaza, le dice la verdad en la cara a la ONU:
"NADIE en Gaza me ayudó. Me trataron peor que a un animal. Los civiles nos vieron sufrir y vitorearon a nuestros secuestradores."
Comparte esto. Los medios no lo harán.
Chi essere umano può dire ad una madre che piange la figlia massacrata da Hamas cambia medicinale?
Eccola qua: Francesca Albanese in tutto il suo splendore!
Je le dis clairement: je n'ai aucune empathie pour Gaza.
Et si ça vous gêne, dégagez! J'ai besoin de place pour passer!
Vous croyez que le 7 octobre peut sombrer dans l'oubli, par glissements progressifs?
Non, jamais. Jamais.
Vous croyez qu'en beuglant votre "free palestine", vous nous ferez oublier nos bébés kidnappés et étranglés à mains nues?
Non, jamais.
Vous croyez qu'on va oublier Liel Hetzroni, 12 ans?
Elle a supplié ces monstres de ne pas la tuer, car le lendemain elle avait école....
Mais ces monstres l'ont brûlée vive.
Il a fallu 6 semaines aux archéologues médicaux-légaux pour l'identifier:
Il ne restait d'elle que des cendres et de minuscules fragments d'os.
C'est ça la "résistance"?
A Gaza ils ont célébré ça avec des feux d'artifice et des distributions de gâteaux. Et vous demandez aujourd'hui de l'empathie?
Pas à moi, non. Désolée, pas à moi.