Az önce şöyle bir cümle okudum : "Çocukluk travmasının en önemli belirtisi, zor bir insanın bize iyi davranmasını sağlamaya çalışmaktır."
İnanılmaz sarsıcı. Okuduğumdan beri kendime gelemiyorum.
Her zaman, ama en çok da zor zamanlarda ihtiyacımız olan şey, erdemlere sarılmaktır: Ümide, cesarete, dirayete, bilgeliğe, sağduyuya ve en çok da dayanışmaya...
Aslında bir yanı da sorunlu değil mi bu bakışın, emin olamıyorum. İnsanlar tarafından benimsenmek versus onay ihtiyacı aramadan kendini gerçekleştirebilmek. Bu ara kafayı bu konulara taktım.
Hayatla en büyük dertlerimden biri ilişkilerdeki yüzeysellik. Artık derin sohbet edemediğim kişilere arkadaşım demek istemiyorum: Merhaba deyip geçeyim;
Benimsenmediğim kalabalıklarda sırf menfaatim için var olmak? Yok istemiyorum, yeni yaşımla gelen “ait olma” ihtiyacı artıyor.
Türk edebiyatının usta kalemlerinden yazar ve senarist Selim İleri’yi kaybetmenin üzüntüsü içerisindeyiz.
Ailesine, sevenlerine ve tüm edebiyat dünyasına başsağlığı diliyoruz.