Old friends, long forgotten
They all wait at the bottom
Of the ocean now has swallowed
The only thing that's left
Is us, so pardon the silence
That you're hearing is turning
Into a deafening, painful, shameful roar
'Look at how much coverage Gaza got': Iranians cannot understand why slaughter of up to 30,000 protesters went almost unnoticed in the West, says NATALIE LISBONA as she breaks down new footage of Ayatollah's January 'bloodbath' on latest Deep Dive podcast https://t.co/umBuXdo4R4
Nie będziecie mi, wolnemu Polakowi mówić co mam myśleć i mówić.
47 lat trwała opresja waszej islamskiej sekty nad narodem irańskim.
Zabiliście ponad 40.000 ludzi na ulicach.
Czas zapłacić rachunek.
اما تو عزیزم!
نه قایقی ساخته بودی، نه سازی در دستت بود و نه ترانهای بر لبت. نه تولدی که کسی برایت گرفته باشد. نه فیلمی از موتورسواری نه لحظهای از رقصیدنت؛ گویی زندگی پیش از آنکه به تو برسد، از کنارت گذشته بود.
از تو، چیزی نماند جز چند عکسِ تکراری، یادگارِ یکبار سفر به شمال.
چهل و شش سال از درگذشت پدرم میگذرد، اما او امروز زندهترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است.
شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزانتر میشود. همانطور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیونها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید».
پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک میتپید و باریدن باران بر دشتهای ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود.
او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهنپرستی، ایران را به سوی دروازههای تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمیکرد، ایران امروز یکی از درخشانترین قطبهای رفاه و توسعه در جهان بود.
هممیهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم.
پاینده ایران