Ve sonunda
geriye kalabalık değil
ben kalıyorum
Bütün sustuklarımla
bütün yanılgılarımla
bütün yarım kalmışlığımla
Ama ilk kez
kendime aitim,
Çünkü artık biliyorum
İnsan, kendisini bulduğu yerde değil
kendisine ihanet etmeyi bıraktığı yerde
benliğine kavuşur.
Ali TAŞKALA / İzmir
Ben iyiyim...
Çünkü artık
her gidenin ardından
kendimi bırakmıyorum...
Ve kalbim,
her zamanki gibi,
benden önce biliyor
hangi yoldan
eve dönüleceğini...
_____Ali TAŞKALA/İzmir
Pencereme vuran rüzgâr
perdeyi değil, seni aralıyor sanki;
bir anlığına evime sen giriyorsun,
sonra gecenin kapısı yüzüme kapanıyor...
Ali TAŞKALE
İzmir
Çünkü biliyorum;
bazı vedalar
söylenmeden yaşanıyor,
bazı özlemler
kimseye anlatılmadan büyüyor.
Ve insan,
en çok da
kimsenin bilmediği yerinden
yaralanıyor...
_____Ali TAŞKALA/İzmir
Ve ben,
o “iki lafı” söylemediğim için,
“Seni seviyorum” diyemediğim için
şimdi sensizlikle
yavaş yavaş yok oluyorum.
Oysa bir “gitme” diyebilseydim,
belki her şey
bambaşka olacaktı...
Kim bilir?
Gitme...
Seni seviyorum...
Ali TAŞKALE
Şimdi hangi sokağa dönsem
bana yabancı bir yüzün
gölgesi çarpıyor yüzüme,
benim olmayan bir çocukluk
cebimde taş gibi ağır,
ve her köşe başı
adı unutulmuş bir ihtimalin
beni geri çağıran sesi gibi…
Ali TAŞKALE
İnsan bazen
yardım istemekten değil,
derdini anlatırken bile
yeniden kırılmaktan korkuyor...
Ben işte tam oradayım…
Kimsenin görmediği bir yerde,
kimsenin duymadığı bir sessizliğin içinde,
kendimi kaybetmeden
kendime yetişmeye çalışıyorum...
_____ Ali TAŞKALA / İzmir