hiçbir şeyden keyif alamadığım bir dönemdeyim. tamamen kabuğuma çekilip herkesle iletişimi minimuma indirmeye çok az kaldı gibi hissediyorum. yaşam enerjimi bulmam gerekiyor. yoksa ruhum boşlukta gibi. ben ben değilim gibi ne kötü bi his ya bu. iki dk iyiysem beş dk kötüyüm.
La depresión de los 25/30 es entender que nadie viene a rescatarte.
Ni una pareja, ni un trabajo, ni un golpe de suerte.
Sos vos, con lo que hiciste y con lo que no.
Anksiyete yaşayan insanlar bazen korktukları şey gerçekten gerçekleştiğinde kendilerini daha sakin hisseder. Çünkü artık belirsizlik ortadan kalkmıştır. Zihinlerinde kurdukları onlarca kötü senaryoyla uğraşmak yerine, karşılarında çözmeleri gereken gerçek bir sorun vardır. Çünkü insanı asıl yoran, başına gelenler değil, başına ne geleceğini bilememektir.
Memur çocuğu sümsüklüğü hep midemi bulandırmıştır. İnsanlar geçinemez, aç kalır bunları dert edinmez gider 150 yıllık dandik bir belediye binasına üzülür. Çağımızın putperestleri de bunlar. Taşa, tahtaya, cama tapanlar.
“Há muitas maneiras de matar uma pessoa.
Cravando um punhal, tirando o pão, não tratando sua doença, condenando à miséria, fazendo trabalhar até arrebentar, impelindo ao suicídio, enviando para a guerra. Só a primeira é proibida por nosso Estado."
Bertolt Brecht
Most people in France can't afford housing.
They didn't blame immigrants, or transgender people, or video games, or avocado toast.
They blame the government. Because that's who's responsible. That's always who's responsible.
Biz medeniyyet ülkesiyiz. Bizde yağma sokakta vurup kırarak değil; ihaleyle, portföy şirketiyle, kamu denetçileri gözetiminde şeffaf bir biçimde yapılır.
Gençler aidiyetsizleşiyor diye bas bas bağırıyoruz umursayan bir parti bile yok. Bu topraklarda koruyacak bir şeyi bulunmayan, geleceğini düşünemeyen, başını sokacak bir evi elini tutacak bir eşi olmayan milyonlarca genci milliyetçi laflarla elinizde tutamazsınız. Tutamıyorsunuz.
Now I understand why people struggling with anxiety and depression stop opening up to their family and friends and sometimes reach the point of taking their own lives. IT IS SO DAMN HARD TO GET PEOPLE TO UNDERSTAND WHAT YOU’RE GOING THROUGH OR EVEN JUST SIT THERE AND LISTEN TO YOU. Woooow.
I swear SOMETHING broke in society after 2020 and nobody wants to talk about it.
And I’m not talking about masks, lockdowns, or COVID. I mean the FEELING of life.
Everything reopened. We went back to work. Restaurants filled up. Events came back. But somehow life still feels… different.
Years disappear faster. People feel more disconnected. Everything feels more expensive, stressful & rushed.
And somehow we’re all constantly exhausted. I can’t even explain exactly what we lost. I just know life before 2020 felt more ALIVE.
Tell me I’m not the only one who feels this.
Whenever we lose a person to suicide everyone say things like “He should have spoken up” but whenever people open up about their mental health issues they are called desperate or attention seekers