این مدت، خیلی از اطرافیان پیشم درد و دل کردن. برای همشون غصه خوردم و سعی کردم حالشونو خوب کنم، انرژی بدم و نذارم کم بیارن. در حبن حال که خوشحال میشم تو این شرایط براشون امن هستم، گاهی غصه میخورم که من در شرایط مشابه حرف بزنم کسی حالمو درک نمیکنه و اصلا قدرت بیان حالمو هم ندارم دگ
@soha1031ka دیگه نامه نمیخواد. از سیستم استعلام میگیرن. اصلا قانون نامه دیگه برداشته شده از خرداد ۴۰۳ به بعد نامهای صادر بشه هم قابل قبول نیس. فقط سیستمی
افسوس من ریشه در آیندهای دارد که در آن دلتنگ جوانی از دست رفتهای خواهم بود که اکنون است.
افسوس برای لحظههایی که ندیدمشان و یا اگر دیدم هم از پشت شیشهی خاکگرفتهی ناامیدی بود.
جنس واکنشها از همون نوع جنگ ۱۲ روزه و این بار فقط به توان ۱۰۰ ئه. یه سمت ماجرا دست به هر کاری میزنه که بگه نه یه غیر نظامی هم از دماغش خون نیومده یا اگه اومده تقصیر خودشه و جمهوری اسلامی. یه سمت دیگه هم انگار جدی جدی ته دلش خوشحال میشه که غیرنظامی بمیره صرفا نظر خودشو ثابت کنه.
این وسط اینترنت رو چرا قطع میکنی آخه؟
نه پناهگاه داری، نه دستورالعمل شرایط بحران، یه تلفن و اینترنت هست که باهاش مردم از حال هم و از شرایط باخبر میشن، همون رو هم میبندی؟