https://t.co/KvLJw5WBMi
Τώρα ας ανθίσουν οι φίλοι μου π συγκινούνται άνευ λόγου οι νευρικοί,οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι/οι κομψοί εξυβριστές/όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους σε κάθε σάπια εποχή τ παρελθόντος/πως πάντα θα έχουν συ/φους σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος
https://t.co/ZLcJbgdCz8
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές»./Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους»./Το προϊόν την «ανάγκη» / Βία γεννάει η Βία. /Μη ρωτάς. Μη με σταματάς. / Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε /του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη. /Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή. /Και τη Ζωή πράξη
https://t.co/8R0qSqj5ao
[υπάρχει όμως πάντα ένα τραγούδι
που κολυμπάει ανάμεσά μας
κάτι μεταξύ θέλω να σαγαπήσω
και πάτα το μηδέν
-πάτα το καλά να τα’ ακούσω να σπάει•] @DAthinakis
"Εν μέσω μίας εξελισσόμενης πανδημικής κρίσης, με τις προεκτάσεις που αυτή αποκτά, και που πλέον αρθρώνονται εντατικά στο πεδίο της οικονομίας, η ποίηση δύναται να συμβάλει σε μία εφευρετική επανεπινόηση της ανθρώπινης κατάστασης."Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης
https://t.co/rJ2d4agA9E
https://t.co/KvLJw5F0nI
[...ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι Ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν...]
Μια προσπάθεια μου για ψυχολογική ανάλυση του ποιήματος "Αγχώδης Κατάθλιψη" του @_E_Miron
Κολυμπώντας μέσα στο γυμνό του βιώματος που περιγράφει το ποίημα, κατάλαβα πως η κατάθλιψη είναι κάτι άυλο. Δεν ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία ούτε χωράει σε επιστημονικές ορολογίες.
https://t.co/ijC0LFs0rK
"Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:
Πού έκρυψαν τον ήλιο;
Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση. Λυτρώνεται ο άνθρωπος;"
Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»
κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.
Και γράφει ο ποιητής @_E_Miron : "Στη σύγχρονη οργουελική κοινωνία με την εθελούσια χαύνωση των πολιτών –πελατών, αισθανόμαστε" όπως λέει ο στίχος του @yannisstiggas "(…) Σαν να επινικελώνουμε το ίδιο χασάπικο".
https://t.co/roGSULI41f
https://t.co/jhao1X4QW5
[ ένα συρματόπλεγμα στο χώμα / ένα χάραγμα της μνήμης /ένας απορημένος ουρανός / μια γη χωρισμένη στα δυο
κι απ’ τις δυο πλευρές /οι άνθρωποι σμίγουν ματιές.] Του Κύπριου ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινου