Dünyanın en zor kararlarından biridir, birinden vazgeçmek zorunda kalmak. Seni seçmediği için, sevmeyi beceremediği için, güven veremediği için, sadakatini koruyamadığı için vazgeçmek zorunda kalmak…
Sen beni kaybettin. Sevilmeyi kaybettin mesela. İyi bir dostu kaybettin. Muhabbeti kaybettin. Seni koşulsuzca her konuda anlayanı kaybettin. Zaman, insana kaybettiklerini çok sonradan farkettirir. Sende farkedeceksin.
Seni gerçekten seven adam, seninle tekrar konuşabilmek için geceler boyu dua edebilir, ama eğer ona yalnız bırakmanı söylersen, buna saygı duyar. Sürekli ortaya çıkmaz, seni aramak için bahaneler uydurmaz, huzurunu bozmaz ya da artık istenmediği bir hayata zorla girmeye çalışmaz. Sana ulaşma isteğini her lanet olası dürtüsünü yutarak kaybolur, özelinde onu yok etse bile. Aşkın en derin biçimi, birinin hayatında artık bir yerin olmadığını kabul etmektir.
Suskunluğum benim sınırımdır. Çözüm arayan, diyaloğa giren, gerektiğinde özür dileyen biriyim ama suskun kalma noktasına gelirsem, tüm yolları tüketmişim demektir.
Belirsizlikler içinde kıvranacağıma, elimdekini de mahvederim.
İncecik zayıf bir daldan medet umacağıma, uçuruma düşmeyi tercih ederim. Ya siyah ya beyaz ama asla gri değil...
Ben mesela vefalı insan severim. Çünkü ben vefalıyım. Ben iyi bişeyi unutmam. Bana yapılan nokta kadar güzelliği hiç unutmam. Aynı şekilde beni üzen şeyi de unutmam.