Kolejny dzień w Wiedniu: Kunsthistorisches Museum (świetne obrazy Tycjana i Rubensa; lubię regularnie z nimi obcować) i spacer w pobliżu Katedry św. Szczepana (Stephansdom). Cienie wznoszą się, ale wieczór jeszcze nie zapadł...
Ciekawe w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu: kartony Vermeyena, poświęcone wyprawie cesarza Karola V do Afryki Północnej (oblężenie i zdobycie twierdzy La Goletta w Tunezji). Są na drugim piętrze muzeum. Byłem tam prawie sam. Na ich podstawie utkano arrasy, które są w Madrycie.
My self is above all a matter of rhetoric.
Devices precede my existence.
Therefore I use (when I write) existing forms.
Their history is more eloquent than a self
which obsessively performs
the antics of authenticity...
W Wiedniu zatrzymuję się w robotniczej (a teraz częściowo migranckiej) dzielnicy Simmering. Spacerując po okolicach trafiłem przypadkowo na dość ładny zespół mieszkań z lat dwudziestych XX wieku - "Friedrich--Engels-Hof". "Karl-Marx-Hof" jest w innej dzielnicy...
Kolejny dzień w Wiedniu: Kunsthistorisches Museum (świetne obrazy Tycjana i Rubensa; lubię regularnie z nimi obcować) i spacer w pobliżu Katedry św. Szczepana (Stephansdom). Cienie wznoszą się, ale wieczór jeszcze nie zapadł...
Ciekawe w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu: kartony Vermeyena, poświęcone wyprawie cesarza Karola V do Afryki Północnej (oblężenie i zdobycie twierdzy La Goletta w Tunezji). Są na drugim piętrze muzeum. Byłem tam prawie sam. Na ich podstawie utkano arrasy, które są w Madrycie.
My self is above all a matter of rhetoric.
Devices precede my existence.
Therefore I use (when I write) existing forms.
Their history is more eloquent than a self
which obsessively performs
the antics of authenticity...
W Wiedniu zatrzymuję się w robotniczej (a teraz częściowo migranckiej) dzielnicy Simmering. Spacerując po okolicach trafiłem przypadkowo na dość ładny zespół mieszkań z lat dwudziestych XX wieku - "Friedrich--Engels-Hof". "Karl-Marx-Hof" jest w innej dzielnicy...
@ArieSonneveld Wat ik geprobeerd heb, is de ritmische spanning van het origineel (iets dat stokt en dan ineens gaat vloeien, om dan weer te stokken... ad infinitum) in het Nederlands weer te geven.
Cyprian Norwid (1821-1883) was een intellectuele dichter, maar hij schreef ook poëzie waarin hij zijn ontheemdheid vooral met woordmuziek vertolkte. Een voorbeeld daarvan is "Mijn liedje" [1] (Florence 1844). Onderstaand een (vrije) vertaling van de eerste helft van dit gedicht.
@ArieSonneveld Hij was afkerig van zoetvloeiendheid. In dit "liedje" hebben we eigenlijk te maken met (na het stokkende begin) een amfimacer (heet 't ook zo in 't Nederlands?), gevolgd door een anapest.
@ArieSonneveld De meeste Poolse poëzie is syllabisch, er worden in principe lettergrepen geteld - de verdeling van de klemtonen is vrij, hoewel er soms een verplichte cesuur is. Dit geldtde echter niet voor poëtische vorm van het lied. Norwid werkte echter wel vaak (en bewust) met syncopen. 1/
@ArieSonneveld Maar Norwid kilinkt in het origineel vaak ook wat "excentriek" (een verwijt dat zijn tijdgenoten hem al maakten), zeker in vergelijking met Mickiewicz (hoewel die meer dan twintig jaar ouder was). Daarom wordt Norwid soms als "premodernist" gezien.
@ArieSonneveld Vroeger, in de jaren tachtig, probeerde ik in mijn vertalingen uit het Pools (ook van Norwid) en Russisch de vorm precies te handhaven. maar dat leidde tot allerlei merkwaardige syntactische constructies en het gebruik van te veel archaïsmen. Nu accepteer ik compromissen.