Hele volksstammen trekken iedere vakantie naar Zuid-Europa voor het mooie weer, maar als het hier welgeteld drie dagen warm is wordt er gedaan alsof de hele wereld vergaat met hitteprotocollen, hysterie over “klimaatverandering” en gitzwarte weerkaartjes.
Dat ik dit shot van mijn bucketlist mag afstrepen had ik niet durven dromen. Prachtig #onweer boven de iconische molenrij van #Kinderdijk. Dit betreft een '' singel shot '', geen bliksemstack. Alle ontladingen vielen gelijktijdig.
It's dark now in Normandy. D Day draws to a close. The Allies are ashore, but the beachhead is fragile and will soon come under vicious, sustained attack. Here's a quick run over the numbers on this historic day. Thanks for following my coverage these last few days.
D-Day is underway. Some would argue that what's happening right now is the most daring and ultimately successful operation in the history of military Alliances.
Note: the majority of troops are friends of the US from eight countries. Eisenhower has been told that three-quarters of the 23,400 airborne troops will be lost. He's hoping that the prediction will be wrong.
Op deze dag in 1944 begon Operatie Overlord, oftewel: D-day. Op verschillende stranden van Normandië landden geallieerde troepen, waarmee de eerste stap naar de bevrijding van West-Europa werd gezet. Nooit vergeten hoeveel dappere mannen daar hun leven lieten voor onze vrijheid!
Iemand nog zin om dit hamasvriendelijke kutland te redden?
“Hamas, de bijna veertig jaar geleden uit de Moslimbroederschap voortgekomen ’Islamitische Verzetsbeweging’, pleegde op 7 oktober 2023 in Israël de grootste moordpartij op Joden sinds de Holocaust. Kinderen, jongeren, ouderen: ze werden op die zwarte dag doodgeschoten, verminkt, verkracht, verbrand, onthoofd en vernederd. Hamas sleepte 251 gijzelaars mee naar Gaza. Fans in Nederland jubelden.
Een van die organisaties die steun betuigden was de Palestijnse Gemeenschap in Nederland (PGNL), in 2016 opgericht door Leidschendammer Amin Abou Rashed. Op 8 oktober 2023, terwijl de slachtpartij in Israël nog gaande was, riep PGNL op tot solidariteitsdemonstraties met Gaza in Leiden, Den Haag en Rotterdam.”
https://t.co/fJdc29XbNJ
Spot on!
"al wie samenbrengende tradities hatelijk aanvalt en wil vervangen, krijgt steun van het linkse establishment en andere lafhartige wegkijkers. Of het om feestdagen gaat, de Dodenherdenking, Bevrijdingsdag, een avondje muzikaal genot in het Concertgebouw.."
#Telegraaf
Beruchte Jodenhater en flotillawappie mogen leeglopen zonder één kritische vraag.. Het zegt alles over RTL, maar óók over de andere gasten aan tafel..
#rtltonight
💔😭This will melt your heart: in Turkey, a stray cat comes to a shop every morning at the same time and hugs its owner, Farhat Hayat
According to the man, the behavior started after he began feeding the cat and playing with it. The cat hasn’t missed a single day since.
Because of this, customers now deliberately come into the shop just to witness the moment.
Leerzaam stuk en een echte aanrader.
Historicus Benny Morris, wereldwijd autoriteit op het gebied van het Arabisch-Israëlische conflict is kritisch op de Nakba-bijeenkomsten: "Herdenkers baseren zich op slogans zonder kennis".
Ik ben zo’n retegezellig type dat regelmatig gesprekken voert met volslagen onbekenden, waar of wanneer dan ook. In bussen en treinen, op terrassen en in de rij voor de kassa: de dialoog is overal.
Het merkwaardige aan gesprekken met welgestelde, hoogopgeleide Nederlanders is dat Gaza vroeg of laat op tafel komt als een soort van standaard deugsignaal. Er ligt een verwachting in de stem van mijn gesprekspartners: de aanname dat ik, de ander, wel zal instemmen met hun opvattingen, zodat wij in alle wederkerigheid veren in elkaars kontgat kunnen steken over onze verhevenheid en chique afkeer van de Joodse staat.
Die sneue vanzelfsprekendheid is niet alleen uiterst gênant, maar duidt ook op een dieper probleem. Voor dit type Nederlander bestaat ‘de casus Gaza’ namelijk niet als een historisch en geopolitiek verschijnsel waarin blinde Jodenhaat, diverse oorlogen, reli-ideologie en terreur samenkomen in een genocidale antisemitische cocktail. Gaza vormt voor deze lui vooral een eendimensionale bordkartonnen fantasie-utopie, een gemakzuchtige doodgecultuurrelativeerde waanvoorstelling, gevoed door emotionele hersendiarree. Dit postmoderne non-denken sluit aan bij een bredere neiging om internationale conflicten te reduceren tot stereotype rolpatronen, waarin de ene partij vanzelfsprekend dader is en de andere partij de rol van slachtoffer krijgt toebedeeld.
Wat mij ook opvalt, is dat al deze stelligheid niet bepaald wordt gedragen door enige feitenkennis. In onze gesprekken blijkt regelmatig dat verschillende oorlogen door elkaar worden gehaald, dat cruciale momenten in de geschiedenis ontbreken of verkeerd worden geïnterpreteerd en dat de rol van regionale actoren zelden scherp in beeld is. Tegelijkertijd blijft de toon onverminderd vastberaden. Die combinatie van beperkte kennis en uitgesproken zekerheid geeft het debat een grotesk en obsceen karakter: overtuiging is belangrijker dan onderbouwing en ‘morele’ positionering weegt zwaarder dan de werkelijkheid.
In die houding ligt ook een bredere culturele reflex besloten: de neiging om de hele wereld te benaderen vanuit ons eigen referentiekader leidt ertoe dat geopolitieke vraagstukken worden geïnterpreteerd alsof deze oplosbaar zijn met de instrumenten die in een westerse rechtsstaat werken. Dat perspectief creëert een psychose rond internationale verhoudingen die grenst aan randdebiliteit.
Wanneer het gesprek vervolgens op mijn initiatief verschuift naar concrete gebeurtenissen en beslissingen, verandert de dynamiek in rap tempo. Zodra de geschiedenis van 1948 en 1967 ter sprake komt, zodra de keuzes rond zelfbestuur en territoriale concessies worden benoemd en zodra de gevolgen daarvan in kaart worden gebracht, verdwijnt de aanname dat we ons op dezelfde linkerbladzijde zouden bevinden als Hollandse sneeuw voor de Midden-Oosterse zon. De arrogantie maakt opeens plaats voor twijfel en de overtuiging dat de werkelijkheid eenvoudig te duiden is, begint te wankelen. Dat moment toont aan hoe dun de vernislaag is waarop veel van de progressieve overtuigingen gebaseerd zijn.
We leven in een samenleving waarin de onderbuik de plaats heeft ingenomen van feiten. De intellectuele gemakzucht en schaamteloze domheid zie ik als tekenen van het beschavingsverval dat het Westen bedreigt. Laten we hopen dat het gezond verstand terugkeert voordat er wederom onomkeerbare rampen gebeuren.