Büyürken hata yapma alanınız hiç olmadıysa ve her defasında kusursuz bir sonuç beklendiyse sizden bir de hep kendi yaralarınıza üflediyseniz; nur topu gibi başarısızlık korkunuz hayırlı olsun.
İnsan kendisinde eksik olan neyse bir başkasında öylece var olmasını hazmedemiyor. Düşünsenize sizden esirgenen bir "bugün nasılsın? " sorusu bir başkasının günlük rutini ya da yıllarca beklediğiniz takdirler, aferinler, benim kızım/oğlum yaparlar.. Öylece beklemeye devam mı?