ما به شکل آزاردهندهای تنهاییم؛ ج.ا اعدام میکنه، سازمان ملل جایزه میده و مجامع حقوقبشری محکوم میکنن و این چرخه تا تموم شدن همهی ما ادامه پیدا میکنه.
ما چندین میلیون آدم تنهاییم که تنها راه نجاتمون، خودمونیم.
#صالح_میرهاشمی#سعید_یعقوبی#مجيد_كاظمى
700 سال پیش و امکاناتِ حمل و نقلِ اون موقع رو در نظر بگیرید.
یارو اون موقع از مراکش راه افتاده و از مصر، سوریه، عربستان و ایران رد شده و رفته هند و چین و مالدیو. بعد از مسیرِ روسیه برگشته و دوباره رفته شمال آفریقا و از اونجا رفته اسپانیا.
کی؟ یه بابایی به اسمِ ابنبطوطه. مارکوپولوی جهان اسلام. البته بهتره بگیم مارکوپولو ابنبطوطهی جهان مسیحیت باشه.
سفرنامهی ابن بطوطه صفحه به صفحهش برای من نکته داره. جالبیش اینه که یارو فقط از دربارِ پادشاها نگفته بلکه از زندگیِ مردم و رسومات و خورد و خوراکشون و اینا هم گفته.
یه مقدار هم حدیثِ نفس داره که تصویرِ خوبی از خودش بهمون میده. آدمِ دودرهباز و زیرکی بوده. بگذرم.
یه جایی از سفر ابنبطوطه قراره از یه بیابانِ داغ و خشک رد شه، یه جایی توی صحراهای عربستان، به قول خودش «نَعوذُ بالله تو گویی جهنم است!».
خیلی همه بهش تاکید کردن که باید به سرعت هر چه تمامتر از اون بیابون عبور کن. دلیلش هم یه داستانیه که راجع به اون بیابون روی یه سنگ نوشته شده.
قصهی روی سنگ این بوده که «در یکی از سالها باد سَمومی (باد داغ و مسمومکننده) که اینجا میوزَد مشقّات و مصائبِ بزرگي برای حجّاج به بار آورد: ذخیرۀ آب به پایان رسید...»
ذخیرهی آب که تموم میشه، حواسها میره سمتِ آب باقیمونده و یادشون میره از صحرا عبور کنن. پولدارا شروع میکنن به خریدنِ آب از فقرا.
تقاضا میره بالا، عرضه میآد پایین و قراره به زودی تموم بشه؛ آبه دیگه، توی گرما یا نوشیده میشه یا بخار. کار به حراج میکشه.
اونقدر تقاضا زیاد میشه که داستان میگه «یک خوراک آب به هزار دینار خرید و فروش شد». اون موقعا با چهل دینار میشد اسب خرید. تصور کنید که شخصی بیست و پنج اسب داده تا چندتا لیوان بخره.
وسط بیابون موندن.
آبفروشا با گرانفروشی پولدار میشدن. پولدارها هم سیراب میشدن.
آب هم که تموم شد.
فقرای بیپول و بیآب قبل از همه مُردن. بعد گرونفروشای پولدارِ بیآب مُردن.
بعد هم پولدارهای آبدار که آبشون تموم شد.
احتمالاً یه نفر باقی موند و این قصه رو گفت.
پردۀ آخر داستان روی سنگ اینه: « وَ مَاتَ مُشتَرِيها وَ بائِعُها: و سرانجام، فروشنده و خریدارِ آب هر دو تلف شدند».
چند سال پیش، زمانِ شروعِ کرونا توی فیسبوک این رو نوشتم و بعدش گفتم حواسمون باشه! در این فضای مسموم اگر دنبالِ پول درآوردن از فروش ماسک و قرص و واکسن باشیم، همه با هم تلف میشیم. اون روزها هوا مسموم بود و باید همه با هم از اون فضا عبور میکردیم تا زنده بمونیم.
الآن، فکر میکنم باز هم همین مثال کار میکنه.
هوا مسمومه، فضا کُشندهس، چون در بیابانِ جمهوری اسلامی هستیم. برای حفظِ زندگی و رسیدن به آزادی باید تمام تمرکز رو گذاشت بر عبور از این بیابون.
اگر هدفِ اصلیِ اصلی این «عبور» نباشه، خودمون و اونایی که طرفدارشونیم و اونایی که طرفدارشون نیستیم همه با هم توی این صحرا تلف میشیم.
هم ایدهی ما میمیره، هم ایدهی رقیب. بیابون میمونه و قصهی تلف شدنِ ما: «همگی زندگی و آزادی میخواستن اما روشهاشون فرق داشت. اما وسط دعواهاشون یادشون رفت از جمهوری اسلامی عبور کنن.»
همین.
#زن_زندگی_آزادی
@hr_salehi تازه اونموقع افسردگی و غم و گریه و اینهمه کشته و ببخشید مرگ طبیعی( #مهسا امینی) و تورم و بیکاری و ناامیدی و بدبختی نبود
مگه اینا کم دستاوردیه الان به شکرانه جمهوری عسلامی همشو داریم
خداروشکر
#IRGCterorrists