واقعا ۴۰ هزار نفر مُردن، جنگ شد، گرونی وحشتناک شد، ماها فقیرتر شدیم، اینترنت رو رومون قطع کردن و بابت هیچکدومش هیچ کاری از دستمون برنیومد و حتی فرصت عزاداری برای هیچکدوم هم نداشتیم.
یه روزی همه ما میریم زیر خاک، ولی یکی از افتخارات من تو زندگی این خواهد بود که با شما هم نسل بودم، نسلی که حاضر بود برای آزادی ایران جون بده، نسلی که اتحادش دنیا رو شکه کرد، نسلی که تو دمای منفی ۲۰ ساعت ها برای مردمش شعار داد که دلشون تو ایران گرم بشه که هنوز فراموش نشدند.