Aquest pic li ha tocat a na Laura, per anar a córrer. I com ella moltes més que desgraciadament anam sumant a la llista cada dia.
Noltros som valentes, el monstre és aquell que ens fa desaparèixer físicament.
#BASTA#NIUNAMÁS#TODASSOMOSLAURA
Me'n vull anar a dormir i no puc. Me fuig sa son llegint tot i no puc evitar pensar en mi. Tantes vegades anant a córrer tota sola, agafant flors pel camí, al matí, al migdia, inclòs a la tarda. Inevitablement i de forma inconscient amb cada cotxe que passa intent quedar-me amb
però són anècdotes diàries de por que inevitablement no podem controlar. Por, que NO m'he creat jo tota sola. Por, que m'ha creat la societat i sa porqueria de món en el qual vivim.
Si este gol lo mete Messi o Cristiano, tendríamos gol para un mes. No sólo saldría en cada medio, también sabríamos hasta la altura del césped.
Pero no, lo marca una mujer.
Queridos profesores (esos de cuya carrera la gente se burla diciendo que es coser y cantar): tenéis en vuestra mano el futuro de muchas manadas y muchas víctimas.
Sois casi lo más importante en todo esto. Equilibrad la balanza.
Y gracias por todo.
Yo también soy Diana Quer. También salgo. A veces, también me apetece arreglarme un poco más. Vestido o falda. Zapato o tacón. En coche o caminando. Volviendo sola o acompañada. La cuestión no soy yo, el problema es de quién no me deje llegar tranquila a casa.