mevla, kulunun zannı üzeredir. sen o’ndan hayr beklersen hayr, ümit beklersen ümit bulursun. “Allah beni asla darda bırakmaz” dediğin an, ferahlığın başladığı andır. o’nun sonsuz hazinesinde senin için ayrılmış bir huzur mutlaka vardır, sadece vaktiyle gelir.
ailecek oturup meyve yemek.. dünya saadeti gerçekten. kapında borçlu yok, hastanede değilsin, sevdiğin herkes karşında rızık tam avcunda.bir evdesin sıcaktasın. rutine şükür şükür şükür..
evde elma bolluğu mevcut ve babam gidip gelip, bak bunlar bozulacak çabuk yiyin bitirin bunları diye azar çekiyor. ondaki bu sarsılmaz israf korkusuna bayılıyorum...
“Evinde güven içinde yaşayan, bedeni sağlıklı olan ve bir günlük azığı bulunan kimse, dünyevî bir mesele sebebiyle hüzün ve gam çekiyorsa bu, onun noksanlığına ve ahmaklığına işarettir.”
— Gazzâlî,