تنها خواستم اینه که یه سوییت ۲۰ متری بهم بدن فرسنگها دور از خانواده تا با آرامش کامل توش بشینم، درسمو بخونم و کارامو انجام بدم و کپهی مرگم رو بگذارم.
با به پايان رساندن ليست بلند بالايي از دلايل محكم و روشن ، كه از سر شب مشغول تنظيم ان هستم ، هم اكنون در ساعت ٣ و نيم صبح ميتونم نتيجه رو اعلام كنم :
گوه تو اين زندگي
ناسا سالهاست ميدونه كه قراره صد سال ديگه يك سانتي متر فلان سياره جاش عوض بشه ، بعد اين جماعت دقيقا شب عيد ميرن بالا پشت بوم ميگن ماه رو نديديم و يك روز ديگه به ماه رمضون اضا��ه ميكنن.
خجالت بكشين توروخدا
آدما دو دسته ن :
بعضي ها زندگيشون هميشه توي اوجه ( خوبن ، خوش ميگذرونن، شرايط براشون فراهمه) ، بعد يهو ميخورن زمين . بد هم ميخورن زمين.
و دسته دوم مثل من كه هيچوقت زندگيم اوجي نداشته و همش منتظر يه روز خوب كه بياد .
نتيجه گيري : دسته ي دوم بدبخت ترن