@moniirre بازی آشنای قربانی، ناجی و آزارگر. هربار که طرف مرزهای شما رو رد کرده و شما بهش نه گفتید، او خودش رو قربانی نشون داده (من اضافیام، پس میرم) و شما از سر دلسوزی یا عذاب وجدان یا هرچی بهش یک امتیازی دادید. مادامی که شما رول ناجی رو بازی کنید، این بازی با اون شخص ادامه پیدا میکنه.
این پژوهش روی مهاجران ترک و لهستانی در آلمان انجام شده. دلایلش متعدده، از جمله آگاهی بیشتر، حضور بیشتر در جامعه، انتظارات بالاتر خود فرد و...؛ ضمن این که این دلایل برای مهاجران لهستانیها و ترکها متفاوته.
https://t.co/B45Gwr7l36
جامعهشناس آلمانی، فیلیپ اشتاینمن روی «پارادوکس ادغام» مهاجرها در آلمان پژوهش کرده. این پارادوکس میگه: مهاجرهایی که تحصیلات بالاتری دارند، خیلی بیشتر از مهاجرهای کمسوادتر احساس میکنند که به خاطر قومیت و ملیتشون مورد تبعیض قرار میگیرند.
@sybsabz همهچیز که نباید با مشاهدات میدانی آدم جور دربیاد، وگرنه چرا باید تحقیق میشد اصلاً. همین توییتهامون رو در غالب پژوهش منتشر میکردیم دیگه. مقالهش رو لینک دادم خودتون میتونید بخونید اگر به خوانش من شک دارید.
نکته کلیدی اینه که ادغام ساختاری الزاماً با ادغام هویتی همراه نیست. فرد مهاجر ممکنه به لحاظ ساختاری کاملاً با جامعه میزبان ادغام شده باشه (به اصطلاح مهاجر خوب) ولی احساس تعلق نکنه (عدم وجود ادغام هویتی-عاطفی). چنانچه دیدیم گاهی این دوتا حتی با هم در تضادن برای بهش گفتن پارادوکس.
پارادوکس ادغام یک تعریف کلیتر هم داره که از این قراره: مهاجرانی که تحصیلات بالاتری دارند و از نظر ساختاری بیشتر با جامعه مقصد ادغام شدهاند، به جای گرایش و همسویی بیشتر با جامعه میزبان، از آن رویگردان میشوند.
این تعریف رو مایکل فرکاوتن روانشناس اجتماعی هلندی ارائه داد.
جامعهشناس آلمانی، فیلیپ اشتاینمن روی «پارادوکس ادغام» مهاجرها در آلمان پژوهش کرده. این پارادوکس میگه: مهاجرهایی که تحصیلات بالاتری دارند، خیلی بیشتر از مهاجرهای کمسوادتر احساس میکنند که به خاطر قومیت و ملیتشون مورد تبعیض قرار میگیرند.
دلایل دیگری هم هست. افراد تحصیلکرده به طور معمول سطح زبان بهتری دارند. رسانههای هلندی و بحثهای سیاسی رو بیشتر دنبال میکنند. در انجمنها، محافل و مشاغل تخصصی بیشتر حضور دارند (و تماس بیشتری با افراد بومی برقرار میکنند).
این الگو در میان ترکها، مراکشیها، سورینامیها و آنتیلیها دیده شده. در گروههای پناهنده و گروههای کوچکتر هم صدق کرد، از جمله افغان، عراقی، ایرانی، سومالیایی، لهستانی و چینی. مهاجر نسل اول و دوم هر دو این الگو رو نشان دادند.
دلایل مختلفی عنوان شده. مثلاً این که مهاجر تحصیلکرده خودش رو با هلندیِ همسطحِ خودش مقایسه میکنه و میبینه که یک هلندی با همان مدرک جایگاه بهتری داره. انتظاراتش هم بالا رفته و برآورده نمیشه. همچنین تحصیلات بیشتر توانایی تشخیص تبعیض و موانع ساختاری رو بالا میبره.
پارادوکس ادغام یک تعریف کلیتر هم داره که از این قراره: مهاجرانی که تحصیلات بالاتری دارند و از نظر ساختاری بیشتر با جامعه مقصد ادغام شدهاند، به جای گرایش و همسویی بیشتر با جامعه میزبان، از آن رویگردان میشوند.
این تعریف رو مایکل فرکاوتن روانشناس اجتماعی هلندی ارائه داد.
@sal_ashkan@siavashkhosravi@Rezahajilo97838 شما فقط عنوان مقاله را بخوانید میبینید نوشته perception به معنی درک و فهم. مقاله درک افراد از تبعیض را بررسی کرده، که طبیعتاً از حالات روانی فرد مجزا نیست. ادعا نکرده که تبعیض را به صورت عینی بررسی کرده، بنابراین اصلا چنین نقدی بهش وارد نیست چون ادعای تحقیقش نیست.
@arashmidoskabir یکی از فاکتورهای موثر همین قیاسه؛ همینطور طبقه و جایگاه اجتماعیای که فرد تحصیلکرده از اون اومده. فاکتورهای دیگری هم هست. حتی چیزهایی که کمتر ممکنه بهش فکر کنیم، مثل آگاهی از اخبار محلی هم ظاهراً موثره.
@sal_ashkan اگر قرار بود تحقیقات علمی با حدس من و شما پیش بره که الان در عصر حجر بودیم. من یک مثال مختصر زدم که منظور رو برسونم که تحصیلات «علت» نیست. چندین و چند فاکتور اون وسط نقش داره. همهی فاکتورهایی که در جدول آمده روی ۳۰۰۰ مهاجر بررسی شده. از سطح زبان و مطالعه اخبار تا چیزهای دیگر.
@sal_ashkan اشتباه برداشت کردید برای همین بهنظرتون چرت و پرت آمد. محقق نگفته اینها «چون» تحصیلات بالاتری دارن تبعیض بیشتری حس میکنن. صرفاً داره میگه چنین رابطهای هست و بعد در مقالهش علل رو بررسی میکنه. مثلاً یک دلیل اینه که آدم تحصیل کرده به طور میانگین بیشتر با مردم بومی سر و کار داره
من گاهی با خودم فکر میکنم رشتهای افسردهکنندهتر از جامعهشناسی در ایران داریم؟ فکر کن تو دانشگاههای خفقانزده ایران، بری سر کلاس اساتید گزینشی، که ازشون درس شناخت جامعه یاد بگیری. دیگه خیلی اهل مطالعه باشی تهش میرسی به شناخت جامعه و میبینی هیچ کاری نمیشه کرد و افسرده میشی.