bir ara sana bakmış ve inanmıştım yeşil günlere,
affetmiştim babamı
dünya yıkılsa bize işlemez gibi gelirdi
bir ara, yaşamak bize pencereden eserdi sevgilim
ben mi
ben kacarim
uzulup kacarim
soguyup kacarim
agzimi acamam kacarim
düsüncelerimden kacarim
kendimden kacarim
bazen de sadece
kacmam gerektigini hisseder, kacarim
oruç aruoba özlemi şöyle tanımlar; ‘işitmeyeceğini bildiğin birine, kendi kendine “neredesin?” diye seslenmek. bomboş bir varlık ve dopdolu bir yoklukla.’