Baby Bobbibow

[huhú @iiiceeesss]

ใครมีเรื่องแปลก / ประสบการณ์พีค ๆ ที่เจอมากับตัว แบบที่เล่าให้ใครฟังก็ยังหาคำอธิบายไม่ได้ ฟังแล้วขนลุกก็ได้ค่าบ พร้อมอ่านมาก 👻

[แบดแด๊ดดี้ @volleyppk]

ยังมีหน้ามาเล่นสไลเดอร์อีกคนอื่นเขากำลังเครียดกัน นิสัยเสีย65555555566 😂

[blossomm ꕤ .*･ @littleblossomed]

ใครเป็นคนริเริ่มให้มนุษย์ต้องทำงานวะ เป็นคนป่าก็ดีอยู่แล้ว วันๆก็อุ๊กะๆๆ

[Baby Bobbibow @bbowswtn]

คิดถึงแมว 😢

[leveret 🐇 @krakraxt]

แม่แฟนบอกว่า “ถ้าเลิกกับลูกชายฉันจะให้เงิน 1 ล้านเยน”

“ห๊ะ?”

“ได้เงินล้านเลยหรอ”

ฉันเผลอพูดเสียงในหัวออกมา

แม่เขาไม่ขยับคิ้วเลยสักนิด

เรานั่งที่โต๊ะมุมข้างในสุดของร้านกาแฟ

บนโต๊ะมีซองหนาๆ วางอยู่

ข้างๆนั้น มีกระดาษหนึ่งแผ่น

มันคือสัญญา

“เขียนชื่อตรงนี้แล้วเอาซองกลับไปได้เลย”

“เคยเห็นแต่ในละคร”

“แต่ในชีวิตจริงก็มีแฮะ”

เราคบกันมา 2 ปีแล้ว

บ้านแฟนทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง

แม่เขาเป็นประธานบริษัท

นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เขาเรียกฉันมาคุยสองคน

ฉันหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน

อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ

อ่านสองรอบ

1) ต้องยุติความสัมพันธ์กับลูกชาย

2) ต้องติดต่อเขาภายในวันนี้

3) หากปฏิบัติตาม จะจ่ายเงินให้ 1 ล้านเยน

มีแค่นั้น

“ฉันจะเซ็น”

คิ้วแม่เขาขยับเป็นครั้งแรก

“จริงเหรอ?”

“ล้านนึงมันเยอะนะ”

ฉันเซ็นชื่อในสัญญา

แล้วส่งไลน์หาแฟนทันที

“เลิกกันเถอะ”

ขึ้นอ่านทันทีเลย

ฉันหันหน้าจอให้แม่เขาดู

“เลิกกันแล้วนะคะ”

แม่เขาดูตกใจเล็กน้อย แล้วดันซองมาให้ฉัน

“คิดว่าจะต่อรองมากกว่านี้”

“ไม่มีเหตุผลให้ต่อรองนี่คะ”

ฉันใส่ซองเข้ากระเป๋า

ตอนนั้นโทรศัพท์ดัง

เป็นสายจากเขา

ฉันเปิดลำโพงรับ

“หมายความว่ายังไง”

“เราเลิกกันแล้วหรอ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ฉันได้เงินล้านมา”

ปลายสายเงียบไป

“งั้น... คบกันอีกครั้งดีไหม”

“ได้เลย”

ฉันวางสาย

แม่เขาก็ชะงักไป

“เดี๋ยวก่อนนะ”

“คะ”

“เมื่อกี้มันคืออะไร”

“เรากลับมาคบกันใหม่แล้วค่ะ”

ฉันวางหนังสือสัญญาลงตรงหน้าแม่

“ในสัญญามีแค่ เลิกกัน ใช่ไหมคะ”

“ใช่ มีเขียนไว้”

“แต่ไม่ได้เขียนว่า ‘ห้ามกลับมาคบกันใหม่’ นะคะ”

ร้านกาแฟเงียบกริบ

คุณลุงโต๊ะข้างๆ เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามอง

แม่ของเขาอ่านสัญญาอยู่นาน

แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา

หัวเราะเสียงดัง

พนักงานในร้านตกใจจนมองมา

“เธออ่านสัญญาละเอียดมากจริงๆนะ”

“เพราะงานที่ฉันทำต้องอ่านทุกวันค่ะ”

ฉันทำงานเป็นคนดูแลสัญญาที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์

แม่เขาหัวเราะพลางปาดน้ำตาที่หางตา

“บริษัทฉันน่ะ”

“คะ”

“เดือนที่แล้วเสียเงิน 8 ล้านจากช่องโหว่ในสัญญาผู้รับเหมา”

“8 ล้านเลยเหรอคะ”

“ไม่มีใครอ่านจนจบเลยสักคน”

แม่เขาเคาะซองเงินด้วยนิ้ว

“เอาล้านนึงไปเถอะ”

“ได้เหรอคะ”

“คิดซะว่าเป็นค่าเรียน”

จากนั้นแม่ก็พูดอย่างจริงจังว่า

“ถ้าแต่งงานกับลูกชายฉันแล้ว ช่วยดูสัญญาทั้งหมดของบริษัทให้หน่อยได้ไหม?”

“คิดค่าบริการเพิ่มนะคะ”

แม่เขาหัวเราะอีกครั้ง

เงินล้านนั้นกลายเป็นค่าใช้จ่ายในงานแต่งครึ่งปีต่อมา

วันที่แต่งงาน แม่ก็ให้ซองมาใหม่

ข้างในมีสัญญาฉบับใหม่

1) ถ้าหย่ากับลูกชาย ต้องคืนเงิน 1 ล้านเยน

ฉันอ่านจนจบ

ด้านหลังมีอีกหนึ่งบรรทัด

2) ถ้าแต่งงานใหม่อีกรอบ ไม่ต้องคืนเงิน

[P'HOME @homelander168]

ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด

แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี

แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”

ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน

ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน

ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”

ผมก็ลด

อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”

สุดท้ายผมปิดเลยครับ

แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง

ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม

สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย

วันถัดมามาอีกหกคน

พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ

ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ

เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า

“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”

ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”

ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ

แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”

ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น

วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก

อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”

ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม

ผมเริ่มคุ้น ๆ

เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”

ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย

เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย

เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้

ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง

ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”

ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน

เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า

“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”

ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ

“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”

ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม

ไม่ได้เปิดหรอกครับ

เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด

ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว

แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”

ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”

ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ

ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

[พิ้งค์ @pkchmx]

กรุงเทพ Native มาก5555555555 ใครก็ไม่รู้เอาผ้ามาตากราวคนอื่นแต่เขียนด่าเจ้าของราวตากผ้า ในเม้นแฟนเจ้าของโพสต์มาตอบว่าที่รูดไว้ข้างๆเพราะผ้าเขาแห้งแล้วเลยรูดไว้ให้จะได้ไม่รวมกับผ้าที่เจ้าของโพสต์กำลังจะตากแต่กลายเป็นทำบุญบูชาโทษซะงั้น

[alinn @alincharm]

จังหวะหมุนหอย คือโคตรเท่ โคตรอันตราย ขำจะขิต ชีวิตกูเนาะแค่นี้ก็ขำละ จะไปทำมาหากินอะไรได้วะ 55555555555555555555

[𝙅𝙅𝙆☆ @JJKIXN]

วันหยุดทั้งที แพลนมีเป็นสิบ สุดท้ายทำจริงอยู่สองอย่าง คือกินกับนอน 55555555

[พิเบบ @Phibabe26]

ไปกินบุฟเฟ่ต์กับเพื่อน 3 คน แล้วเรียกพนักงานมาเช็คบิล พนักงานพูดว่าเป็นหมู 3 ท่านนะคะ แม่งงพูดงี้ได้ไงวะ อยากรุมต่อย

[yu⋆ @tyu1117star]

จริง กลางคืนไม่ควรเข้าชอปปี้ด้วย

[เซฟฟรฟอฟอฟอ 🐶 @Channkdr]

โอ๊ยยยยย 5555555555

[𝙅𝙅𝙆☆ @JJKIXN]

คิดว่าตัวเองไม่เก่ง ไม่เจ๋งมาตลอด จนลืมไปว่า kfc ที่เคยมองว่าแพงในตอนเด็ก วันนี้เราสามารถซื้อกินเองได้แล้ว บางทีเราก็มัวแต่มองว่าอนาคตต้องไปให้ไกลแค่ไหน จนลืมว่าตัวเราในวันนี้ก็มาไกลจากตัวเราในวันนั้นมากแล้วเหมือนกัน

[૮꒰˵• ﻌ •˵꒱ა @awwwfluffy]

คนขยันอยู่ที่ไหนก็ไม่อดตาย

[รนจม @ss_uch]

ขำตัวเองเวลาเกิดอาการอยากเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ตอนดึกๆ พอสี่ทุ่มปุ๊บ แพลนพรุ่งนี้มาเต็ม จะตื่นเช้า จะกินคลีน จะออกกำลังกาย แต่พอเสียงนาฬิกาปลุกดังเท่านั้นแหละ กดเลื่อนทันที จบ

[Gracelyn•🐻‍❄️ @PEACHYPRIIY]

ชอบประโยคที่บอกว่า พอโตขึ้นจึงได้รู้ว่าการนอนเฉยๆในวันหยุดแบบไม่ต้องทำอะไรเลยไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่มันคือ “รางวัลชีวิตระดับพรีเมียม” 5555555555555

[Nattonelli🐜 @nattonelli12]

ชั้นเจอละโพสที่มีคนถามว่า เรซที่เหลือแม็กจะทำแต้มแซงคิมิเป็นแชมป์ 5 สมัยได้มั้ย แล้วมี 1 ในคอมเม้นบอกว่าให้ฮัดจา พลีชีพ ชนคิมิ ทุกสนาม พอมีลุ้น

ชั้น จะ เดรส 55555555555

[พิกกี้บอมบ์ 🐞🌻 @na_saikaew]

ไม่อยากทำ ง๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

[หม่าม๊าของวีวี่ 🧡🐶 @overthehuns]

ความสุขของวัยทำงานมันจะมีอะไรมากไปกว่าการได้ทำงานเลิกตรงเวลา ได้กินของอร่อยๆพร้อมกับครอบครัวหลังกลับถึงบ้าน ได้ซื้อของที่เล็งไว้หลังเงินเดือนออก วันหยุดได้นอนดึก ตื่นสาย มีเวลาไปหาเพื่อน มีเวลาอยู่กับตัวเอง ได้ทำสิ่งที่ชอบโดยไม่ต้องรีบไปไหน แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว ชีวิตมันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้จริงๆ

[รนจม @ss_uch]

ขนาดบ่นไม่มีตัง ยังกินขนาดนี้ ถ้ารวยขึ้นมาจะกินขนาดไหน