یک نخود در آش.

nothing but the white

[Hamed Esmaeilion @esmaeilion]

به نام دخترم ری‌را

دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند.

در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…

برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.

ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست.

فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد.

#دادخواهی

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

افکارم پیچیده و پیچیده‌تر می‌شن، دیگه درکشون برای خودم هم سخت شده. از همین می‌ترسیدم، که جز بقیه حتی خودم هم نتونم خودم رو بفهمم. انگار نمی‌تونم بفهمم انتخابم آدمِ خوب بودنه یا آدمِ بد بودن.

[Pirate Path @piratepath]

@AnimexTwts I don't hate it, but it's hard to find anime as good as those from the late 90s and early 2000s

Today's anime are sometimes better animated, but they lack originality

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

می‌خوام نقاشی بکشم، دوباره.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

احتمالاً توی یه زندگی دیگه، باز هم من اونی باشم که نباید وجود می‌داشت. مطمئنم که تو نمی‌خوای من رو زودتر پیدا کنی، فقط من به آدمِ بد بودنم ادامه می‌دم.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

توی یه زندگی دیگه، من رو زودتر پیدا کن.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

همه چیز خیلی عجیبه. اواخر این دهه از زندگی‌ام رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. نوهٔ آینده‌ام(اگر وجود داشته باشی) برات داستان‌های زیادی دارم که تعریف کنم.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

توی یه زندگی دیگه، من رو زودتر پیدا کن.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

می‌خوام.

[🐣 kaya @kyururucyan]

If you smoke & youre in japan u need to try these theyre so good

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

من و اندوه همیشه رفیقیم.

[soli @solisolsoli]

Andrei Tarkovsky.

[اسکیپ یوزر نیم @srynanana]

ریکشن دانشگاه آزاد نسبت به وضعیت فعلی:

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

گویا همچنان منتظر یک تماسم.

[کوری @frozen_planet74]

@manmmdrzam طبقه اجتماعی، طبقه ای که ازش معمولا مهاجرت می شه به کشورای دیگه خیلی بی شرفی توشه، اینا به خاطر حضورشون تو فضاهایی مثل دانشگاه های بزرگ و شرکتای بزرگ یه سری اطلاعات دارن که تا تونستن بروز ندادن، سر همین بچه های خودشون اینارو دارن و جلو هستن ولی بقیه باید بگردن تا جوابارو پیدا کنن

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

کاش مردم بی‌عقل بفهمن که عشق کافی نیست. هر بار که چیزی می‌شه می‌ندازنش گردن یا پسر، یا دختر، یا هردو. بابا عشق کافی نیست. دوست داشتن کافی نیست. گاهی اراده نیست، گاهی ترس هست، گاهی درد هست، گاهی شکست هست. عشق هست، ولی چیزهای دیگه هم هست. عشق، کافی، نیست.

[یک نخود در آش. @begraylikeme]

عجیبه، چون من باز اومدم اینجا، فقط برای اینکه بگم درد دارم. شب به‌خیر.

[Vahid @Gerduo]

یا کار آخونده، یا تقصیر آخوند.

[Rick 🇮🇷 @lllmahdillll]

بوشهری ها فستیوال کوچه رو به یاد کشته های #بندر_عباس به بزرگترین دسته عزاداری تبدیل کردن😭🖤
حکومت آخوندها رو فقط با همین همدلی میتونیم پایین بکشیم