kız çocuklarının yaşadığı hayata bakın. memleket 17 yaşındaki kızdan 80 yaşındaki nineye kadar kadınların acı dolu hikayeleriyle dolu. oğullarınız ne bok yerse yese savunursunuz, kızınız dümdüz avm'ye gitti diye sadistlik derecesinde saldırıyorsunuz. insan değilsiniz.
kizinin mezuniyetini, egitim ve akademik hayatindaki basarilarini oturup izleyecegi konferans salonlarinda kizi icin adalet arayan bir baba ve kizkardes. cok uzucu. kelimeler kifayetsiz allah yardimcin olsun
ortaokulda Sıla diye bir arkadaşım vardı.bir gün sırada otururken cama bakıp “acaba buradan atlasak ölür müyüz ya?” dedi. ben de “sanmam, en fazla kolumuz kırılır falan.” dedim. aradan biraz zaman geçti, karne gününe bir iki gün kala herkes vedalaşırken gelip bana sarıldı+
Her karşıma çıktığında kahroluyorum. Kadın başıma ne geldi diye utancından ölmüştür.
"Utanç yer değiştirmeli" diyen Gisel Pelicot'a selam olsun cesaretinden öpüyorum. ve şu haberle nasıl zor bir işe kalkıştığını daha iyi anlıyorum.