Skylduáhorf fyrir alla; sósíalista, kapítalista, anarkista, vinstri, hægri skiptir ekki máli. Peningur snertir líf allra og þegar peningurinn er rotinn þá skapar hann vandamál sem við eigum til með að bendla við óvini sem eru ekki þarna. Allir eiga að sameinast í þessari baráttu.
Hvað er vandamálið?
Núverandi peningakerfi hefur dýpri áhrif á líf okkar en flestir gera sér grein fyrir. Þetta myndband var gert fyrir Íslendinga til að varpa ljósi á þau vandamál – og hvernig við getum leyst þau.
Sjáðu meira á https://t.co/FwEpbH721z
Það var sterkur leikur hjá Kristrúnu að tefla Degi Bergþórusyni fram í ESB umræðum í Silfrinu. Hana langar ekki að axla pólitíska ábyrgð á þessu lestarslysi og það er mjög skiljanlegt. En ekki einu sinni Dagur getur flutt ræðu sem sannfærir mig um að hann trúi á þetta ESB verkefni lengur. Staðreyndin er að það er ekkert sóknarfæri að finna í Evrópu þar sem hagvöxtur er hér um bil enginn og miðstéttin hverfandi og jafnvel horfin. Það er eins og Sigmundur segir, þetta fólk segir bara eitthvað. Það sem við skuldum unga fólkinu er raunveruleg hagstjórn í þessu landi tækifæranna.
Það er hvimleiður ávani stjórnmálamanna, þar á meðal íslenskra, að lýsa við vel valin tilefni áhyggjum af svonefndri upplýsingaóreiðu, til dæmis á „óritstýrðum samfélagsmiðlum“.
Áhugi þeirra á að koma böndum á slíka umræðu snýst þó yfirleitt ekki um að upplýsingarnar í óreiðunni séu endilega rangar, heldur frekar að þær einfaldlega henta ekki þessum sömu stjórnmálamönnum.
Sjálfur tel ég að málfrelsi almennings á samfélagsmiðlum sé ekki stóra vandamálið, heldur hef ég stundum sagt að stjórnmálamennirnir sjálfir – eða ríkisvaldið – sé mun heldur ein stærsta uppspretta upplýsingaóreiðu í okkar samfélagi.
Nýjasta dæmi um slíka óreiðu – sem er reyndar mjög vægt orð yfir það sem hér ræðir um – er beinlínis röng fullyrðing á vef Stjórnarráðsins um að ný skýrsla sérfræðingahóps um íslenska efnahagskerfið og gjaldmiðlamál komist að þeirri „niðurstöðu“ að „kostnaður af krónu sé líklega meiri en ábatinn.“
Þeir sem hafa lesið skýrsluna klóra sér í kollinum yfir þessari „niðurstöðu“, þar sem hana er hvergi að finna í sjálfri skýrslunni, líkt og gerð er góð grein fyrir í yfirferð Jóns Helga Egilssonar hagfræðings í Morgunblaðinu. Þó bergmálar „niðurstaðan“ í fjölmiðlunum, sem skiljanlega treysta því að upplýsingagjöf Stjórnarráðsins standist lágmarkskröfur um sannleiksgildi.
Hér bregðast stjórnvöld því trausti, því að þetta er ósköp einfaldlega ekki niðurstaða þessarar skýrslu. Metnaður stjórnvalda til að sannfæra almenning um Evrópumálstaðinn breytir þar engu um. Formaður hópsins sem skrifaði skýrsluna tók síðan af allan vafa í gær þegar hún sagði það „alls ekki“ hafa verið fyrirmæli hópsins að komast að niðurstöðu af eða á um þetta efni.
Við stöndum frammi fyrir stórri ákvörðun í ágúst um það hvernig við tryggjum best hagsmuni okkar Íslendinga og framtíðarkynslóða og að mínu mati er það utan Evrópusambandsins. Ég mun leitast við að færa rök fyrir þeirri skoðun með raunverulegum staðreyndum um hagsmuni Íslendinga.
Það er hins vegar grátlegt ef ríkisstjórnin hyggst misnota það traust sem almenningur ber til stjórnvalda í trausti þess að fæstir geta lagt það á sig að lesa 220 blaðsíðna skýrslur á ensku um gjaldmiðla og efnahagsmál.
Í okkar samfélagi treystum við almennt öðrum til að lesa slíkar skýrslur – fjölmiðlum, sérfræðingum og stjórnvöldum – og greina okkur svo frá niðurstöðu sinni. En það er þá lágmarkskrafa að þeir segi satt og rétt frá. Að vikið sé frá því er einfaldlega grafalvarlegt mál og ég vona innilega að þetta sé ekki það sem koma skal.
Miðflokkurinn hefur þegar óskað eftir sérstakri umræðu við fjármálaráðherra um þessa skýrslu og mun þar kalla eftir skýringum á þessari vægast sagt misvísandi framsetningu.
Sigmundur Ernir hefur rétt fyrir sér. Miðflokkurinn er ekki stjórntækur á mælikvarða þeirra stjórnmálamanna sem hafa það eina markmið að verja kerfið.
Miðflokkurinn myndi nefnilega fara í alvöru kerfisbreytingar. Minnka báknið, móta skýra stefnu í málefnum hælisleitenda og fara í raunverulegar úrbætur í samgöngumálum í stað þess að reyna alltaf að breyta ferðavenjum íbúa.
Þess vegna er flokkurinn ekki "stjórntækur“ í augum kerfiskarla eins og Sigmundar Ernis. Og kannski er það ein af ástæðunum fyrir því að fleiri og fleiri aðhyllast stefnu Miðflokksins.
Hildur Björnsdóttir braut öll helstu loforð XD fyrir kosningar.
Borgarlínumál, heimgreiðslur, afgerandi skattalækkanir, þétting byggðar, bílastæðamál.
Hún hefði getað uppfyllt öll loforðin með hægri meirihluta en ákvað að svíkja kjósendur sína frekar.
Viðreisn fékk allt.
Formaður Viðreisnar er á forsíðu breska dagblaðsins Guardian í dag þar sem hún gefur sterklega til kynna að útbreidd andstaða íslensks almennings við aðild að Evrópusambandinu sé á einhvern hátt tengd vafasömum tilraunum erlendra aðila til að hafa áhrif á íslensk stjórnmál.
Ráðherrann hæstvirtur nefnir meint möguleg rússnesk afskipti af þjóðaratkvæðagreiðslunni, upplýsingaóreiðuherferðir þeirra og breska stjórnmálaflokkinn Reform UK. Nú, þótt ekkert bendi til að fótur sé fyrir þessum kenningum, geta þær auðvitað verið skaðlegar fyrir ímynd Íslands út á við. Það er því mikill ábyrgðarhluti að bera þær á borð fyrir alþjóðasamfélagið, hálfpartinn eins og þær séu staðfestur veruleiki.
Það eina sem við höfum hins vegar staðfest á þessu stigi sem bendir til einhvers konar dularfullrar íhlutunar vafasamra internetaðila eru miklar herferðir samfélagsmiðlaaðganga sem lýst er í fjölmiðlum sem „Viðreisnarbottum“.
Viðreisnarbottarnir eru „Íslendingar“ – sem þó finnast ekki í Þjóðskrá – en birtast út um allt í athugasemdakerfum samfélagsmiðla, herja á andstæðinga ESB en mæra aftur á móti Viðreisn og ráðherra þess flokks ákaft. Viðreisn hefur svarið af sér tengsl við þessa aðganga en skýringar hafa ekki fengist á því hver stendur að baki herferðinni.
Ég deili þannig hjartanlega áhyggjum hæstvirts ráðherra af hvers kyns erlendri íhutun í íslensk stjórnmál. En af fyrirliggjandi gögnum að dæma er mjög erfitt að sjá að hæstvirtur ráðherra hlaupi raunverulega í erlenda fjölmiðla með þessar yfirlýsingar núna í góðri trú.
Þetta lítur mun frekar út eins og örvæntingarbragð stjórnmálaflokks sem er kominn út í horn, búinn að leggja pólitískt líf sitt að veði og sér ekki annan kost en að tortryggja fyrirfram lýðræðislegan vilja íslensku þjóðarinnar. Ég er ekki viss um að menn séu búnir að hugsa það til enda, að fara að grafa svona undan trúnni á íslenskt lýðræði í þeirri von einni, að halda andliti í krappri stöðu.
Ég vænti vandaðrar umræðu – sem byggir á raunverulegum gögnum – um þetta grundvallarmál í þingsal í dag.
Ég verð þó að segja að það vakti undrun mína og líka vonbrigði að sjá Sjálfstæðisflokkinn draga sig í hlé frá umræðu um þetta mál í gær, á sama tíma og flokkurinn tók sérstaka ákvörðun um gera sér far um að tryggja stöðu Viðreisnar í meirihlutasamstarfi í stærsta sveitarfélagi landsins um ókomna tíð.
Það getur alveg verið taktískt snjallt, sem Sjálfstæðisflokkurinn er að gera í flestum sveitarfélögum, að skilja Miðflokkinn út undan.
Í því felast ákveðin skilaboð til kjósendahópsins lengst til hægri að hann þurfi að merkja við D til að atkvæðið leiði til raunverulegra áhrifa