Satılmış Bacak

[Tayfun Tuna 🇹🇷🇨🇦 @Tyfn_Tuna]

Umarım Ahmet Dönmez iddiasında haklı çıkar. Emniyet müdürü Ahmet Karaoğlu’nun iddialarından sonra, işin muhatabının, cemaatin baş yüceleri tarafından bilgilendirme için davet edilmesi, bir tür hayat emaresidir. Aksinin izahı daha da zor… @AhmettDonmez @AAK_85082 …

[Ahmet Dönmez @AhmettDonmez]

Arkadaşlar, haberim ya da paylaştığım bilgi yanlış çıktığında özür dilemekten asla yüksünmem. Geçmişte kendi yanlışlarımı söyleyip özür dilediğim yayınlar ve yazılar var.
Hiç şüpheniz olmasın.
Söz konusu videoda paylaştıklarımın doğru olduğundan kuşku duymasam bile (zira şu ana kadar beni yanıltmayan insanlar), eğer en baştan şart koştuğum gibi, ismi geçenlerden Kuran üzerine yemin ederek sesli veya videolu bir yalanlama gelirse hiç beklemeden özür dilerim.
Bundan da hiç gocunmam.
Rahat olun.
Ama benim arkamdan, ortamlarda “Hain” diyen kişileri referans vererek bu işe girdiğimi de bilin.
Dolayısıyla onlara güvenmeme hakkıma da saygı duyulmasını isterim sadece.
Bu yüzden Kuran’a el basma ve sesli kayıt istiyorum.

[Ahmet Dönmez @AhmettDonmez]

Doğru bükücülerin oyununa gelmeyin. İçiniz rahat olsun.
Bu videoda anlatılanların tamamı doğru.

[Ahmet Dönmez @AhmettDonmez]

Bak hemen bükmeye başlamışsın.
1- İsim ver dedim, sen halen fil tarifi yapıyorsun. Net isim ver. Ben sana net isimler vereceğim.

2- Benim dediğim toplantıda ne konuşulduğunu sormuyorum sana. Onu zaten biliyorum ve herkese de anlattım.
Senin kendi dediğin toplantıda ne konuşulduğunu soruyorum.

En az benim paylaştığım detay kadar sen de detay paylaş, ki ne kadarını teste tabii tutacağımızı bilelim.
Birilerinin verdiği 10 tane bilgi içinden bir tanesini çürütmeye çalışıp, geri kalan 9’u teyid edilse bile hepsine “çöp oldu” demeyi biliyorsun.

3- Bu bahsettiğin toplantının olduğunu ispat et. Benden toplantıyı ispat etmemi istiyorsun ya, hadi şartları eşitleyelim.

Üstelik sen bana göre 50-0 öndesin.
Kampın “iletişim daire başkanlığı” içindesin.
Heyet üyesi Ekrem Dumanlı’nın da övgüsünü almış, yönetimin de desteğini arkana almış durumdasın.
Statükonun sözcüsüsün.
Akredite yorumcusun.
Sana her kapı açılır.
Yeter ki Ahmet Dönmez’i yıprat.
Sana ses kaydı da verirler, görüntü de verirler.

Bense, herkesten gizlenmiş korsan vasiyetin belgesini ortaya koymama rağmen aynı adamlarca yalanlanmaya, çürütülmeye çalışılmış biriyim.

50-0 geriden geleceğim sana karşı.

[Mahmut Cebi @Mahmut_Cebi]

Erkan Trükten, Cevheri Güven'in yazdığı dosyaların neticede AKP'nin işine yaradığını ileri sürüyor.
Burada da Fuat Avni benzeri bir durumun söz konusu olduğunu ima ediyor.
Son beş yıllık neticeye baktığımızda Trükten haklı gibi görünüyor.
Ciddi tartışılması gereken bir iddia.

[Zehra Sil @zehrasilsafak]

Demek ki dünya çok kez yıkıldı yeniden kuruldu.

[Ahmet Menteş @ahmentes1]

@tuncayopcin Veysel Ayhan’ı eleştirmek başka, hakkında hüküm dağıtmak başka. Kılı kırk yararak yaşayan, takvası ve dikkatiyle temayüz etmiş bir insanı “sıfır metodoloji, karışık kafa, savrulma” diye birkaç cümlede harcamaya kalkmak, eleştiriden çok cehalet cesaretidir. @mtahsin

[Ahmet Dönmez @AhmettDonmez]

“Lider iyi, çevresi kötü” meselesine bir fikir vermesi açısından…

[Paşa @Pasa7170]

İlahiyatçılar,mollalar hocalar dinleyin .
Allah rahmet etsin.

[Kamil Maman @kamilmamann]

Kişi Allah’la aldatmaya çalışınca her kötülük bir fazilet, her yalan bir ayet kadar değerli oluveriyor.
İnsan önce kendi nefsine karşı erdemli olmalı. Başkasının mahallesine ahlak ve dürüstlük dersi verip kendi mahallesindeki yanlışlara aynı şekilde duruş sergilemeyen sahtekardır

[Aslan @aslanbedir01]

ṢU TAG'A BİR EL ATSAK GÜZEL İNSANLAR...

Metris'te Tutuklu Ağır MS Hastası KHK'lı Mehmet Gürler'in eşi Ayşen Gürler:

"Devlet büyüklerimizden Adli Tıp kararlarının uygulanmasını ve hasta tutsaklarla ilgili bir çözüm bulunmasını istiyorum..."

AskeriÖğrenciye Adalet

[Halit Esendir @HalitEsendir3]

Adem Kalac ve Cevdet Turkyolu beyin yaptigi yazili ve goruntulu aciklamalarda dedigi gibi, Cascade Trusttaki telif vasiyeti gecerli kalsaydi ve ingilizce hazirlanan belge sadece bankadaki para ile ilgili bir belge olsaydi, is bu kadar buyumezdi. Halbuki ingilizce hazirlanan bu belgede "" Bundan onceki butun vasiyetler gecersizdir"" cumlesi olmasaydi Mesih abi dava dahi acmazdi. Cunku Mesih abi telif vs para icin bu davayi acmadi. HE nin baska Cascadd Trust tan de baska vasiyetleri olabilecegini ve bunlari ingilizce vasiyet iptal ettigi icin dava acmak zorunda kaldigini dusunuyorum.(h.esendir)

[Odak Dünyam @odakdunyam]

Mağdur asker annesi:

“Neredesiniz? 10 yıl oldu. Sofrada tabağımız, masada sandalyemiz; bizim hayatımız eksik. Bu masum askerleri duyun artık!”

AskeriÖğrenciye Adalet

[Tutsak Bebekler @TutsakBebekler]

Çocuğun üstün yararı ve aile bütünlüğünün korunması ilkeleri temel haklardandır.

Anne babaları hapiste tutulan, AİHM kararlarıyla aklandıkları halde tahliye edilmeyen masum insanların seslerini kim duyacak?

@gazetecialev

#AİHMKararlarınaUyulsun

[erolgoka @erolgoka]

Şu bizim göz doktorumuz @md_gul_nihal in edebi yeteneği sadece benim dikkatimi çekiyor olamaz değil mi? @ibrahimtenekeci @necipt

[Gül Nihal Erdemir @md_gul_nihal]

Kalabalık dediğin şey, çoğu zaman sırf üstümüze binen devasa bir yük. İnsanlardan nefret ettiğimizden, onlara düşman olduğumuzdan değil bu; onların arasında, o bitmeyen gürültünün içinde yürürken bir türlü kendi merkezimize varamadığımız, kendi sesimizi duyamadığımız için yoruluyoruz. Yanımıza biri oturduğu an, içimizde o ana kadar özgürce dolaşan, sağa sola çarpan, kendi hâlinde yaşayan ne varsa hemen korkak bir kedi gibi sinip bir kuytu buluyor. Oysa oda küçülmüyor; daralan, büzüşen doğrudan biziz. Bizi hiç tanımayan ya da yalnızca bizimle temasları ölçüsünde, gündelik teraneler içinden tanıyan insanların bizi bütünüyle bildiklerini düşünmeleri… Hayatımızın en dıştaki katmanına bakıp benzerlerimiz olduklarına içtenlikle inanmaları.. İnsanı kalabalıktan asıl soğutan bu.

Karşıdaki ürkmesin, bizi yanlış anlamasın diye duygularımızın o sivri, özgün uçlarını kendi elimizle törpülüyoruz. Sonra masaya dökülen o kırıntı insanı alıp “İşte ben buyum” diye yutturmaya çalışıyoruz dünyaya. Biri çıkıp da gözlerimizin içine bakarak “Seni çok iyi tanıyorum” dediğinde içimizin ürpermesi, midemize hafif bir bulantının oturması bundan. Tanıdığı şey biz değiliz ki; sadece onun yanındayken var olmasına izin verdiğimiz, ehlileştirilmiş kadarımız. Başkasının bakışı bizi özne olmaktan çıkarıp bir nesneye dönüştürmekle kalmayıp, onun zihnindeki kalıba girmeye de zorluyor.

Pessoa’nın odaya kapanmış, kendi içine çekilmiş gölge adamıyla Yeraltı Adamı aynı koridorda karşılaşsa birbirlerinin yüzüne bakıp sessizce kafa sallarlardı herhalde. İkisi de bilir: Yalnızlık, insanı kendi tezgâhında, kendi soğuk örsünde biçimlendiriyor. İçerideki sesleri, o yeraltı uğultularını çoğaltırken dışarıya konuşan, vitrine çıkan tarafımızı yavaş yavaş aşındırıyor. Bir başkasının varlığı —tek bir kişi bile olsa— zihindeki o ince akışı pat diye kesiyor. Bazen bir başkasıyla temas etmek insanın kendini ifade etme dürtüsünü tetiklerken çoğu zaman tam tersine bir tutulmaya, neredeyse felce dönüşüyor. Kendi başımızayken zihnimizde sayısız insanla konuşabiliyor, henüz yazılmamış tiratlar dökebiliyoruz; içimizdeki o diyaloglar sahiden canlı, aynadaki suretler gibi birer ruha sahip. Ama birinin fiziksel olarak odaya girmesiyle o büyülü dünya toz oluyor.

Aslında yalnızlığın her zaman öyle romantize edilecek, övülecek, huzur verici bir yanı da yok… Çoğu zaman son derece acımasız; huzursuz, hatta insanı kendi gözünde küçük düşüren bir şey. Kendi hücremize çekildiğimizde arkasına saklanacağımız, suçu atacağımız ya da kendimizi aklayacağımız bir başkası kalmıyor odada. O sessizlikte insanların seni ne kadar az tanıdığını değil, senin kendine ne kadar yabancılaştığını görüyorsun. Kalabalık bu bakımdan bir sığınak aslında; insanı kendi içindeki o tekinsiz uçurumdan koruyor. Yalnızlığınsa öyle merhametli bir huyu yok. Seni alıp doğrudan o uçurumun kenarına oturtuyor.

Yine de dönüp dolaşıp o soğuk odaya sığınıyoruz. Çünkü bize gerçekten ait olan ne varsa —örtbas etmeye çalıştığımız karanlık da, utanç da, çocukça hevesler de— ancak herkes kapıyı çekip gittikten sonra su yüzüne çıkıyor. O zaman kimseye bir şey kanıtlamak zorunda kalmadan, içimizdeki o yabani sürgünleri törpülemeden masanın üstüne bırakabiliyoruz. Belki de “kendimiz” dediğimiz şey tam olarak bu: Birbiriyle asla geçinemeyen, sürekli kavga eden taraflarımızın aynı odada birbirinden kaçmadan, sessizce durabilmesi. Biraz da bu yüzden yalnızlıktan tamamen kurtulmak istemeyiz.

Yorulduğumuz, sırf bir tıkırtı, bir insan sesi duymak için dışarıdaki adımları dinlediğimiz uzun, gri geceler olur elbet. Ama biri gerçekten gelip kapıyı çaldığında, az önce kaçmak istediğimiz o tekinsiz sessizliği deliler gibi özleriz. Bir odada tek başına oturan insan, kapının çalmasından korkar; fakat o kapının hiç çalmayacağını bilmenin ağırlığıyla da ezilir. Bu çelişki çözülmez. Zaten çözülmesi de gerekmiyor. Çünkü bazı şeyler bize bir cevap verdikleri için değil, bizi alıp kendimize geri fırlattıkları için gereklidir.

Ömrümce hep bunu hissettim. Odamda, masamda, kitaplarımın arasında, kafamda, içimde dolanıp duran şehirde kalabalık kalabalık dolanırken birkaç metre ötede duran annemin odasındaki gündemle kalınca acayip yalnızlaşıyorum. Ömrüm böyle geçiyor. İçimdeki insan bir devken annemin gündemiyle ilgili olduğum insan bir cüce… Kendimi şu cümleyi kurarken buluyorum: “Büyük romancılar ve karakterleri olmasaydı biz böyle sokak ve pazarlarda düz ve vasat insanla kalır, kendimizi de insan görmüş sayardık.” O kadar metin, Dostoyevski’ye bir daha bakmaya yarıyor. Öyle bir romancı ki, insanın altından ve üstünden geçirebiliyor. Onu her okuyuşumda insanı ilk kez görüyormuşum gibi hissediyorum; her karakteri önüme düşüp insanda uyuklayan bin türlü durumu gösterebiliyor.

Bu böyle ama şöyle de bir hakikat var: Dostoyevski’nin, Cioran’ın, Pessoa’nın evreniyle kalsaydım hep SOKAK’tan, “halktan-encümenden” yoksun kalır, ona eşlik edemez olurdum. Onlarınki bir kanatlanma hali, bir taşkınlık, buralardan bir aşkınlık… Şüphesiz aşkınlığın tadı bir başka, o hep damağımızda, tarafından çekiliyoruz zaten. Fakat aynı zamanda çamuruz, toprağız, halkız, encümeniz. Mesela evladın var, baban var, kardeşin var. Onlar da hakikat, onlar da senin hakikatin… Bu sebeple çamurla, toprakla, evlatla, anneyle kalmak ve dahi kalabilmek de elzem, nimettir. Az da normalleşmek yani… Simone Weil’in “Kötülük de içeren Dünya’nın var olabilmesi için Mutlak iyi olan Tanrı fedakârlık edip geri çekilerek daha az var olmayı tercih etmiştir. Tanrı Dünya’yı yaratmamıştır; Dünya (kötülük), Tanrı’nın fedakârlık edip geri çekilmesiyle (doğan boşluktan) neşet etmiştir” dediği fedakarlık sevgisi var ya, az geri çekilmek… Evlat da var olabilsin diye… Değilse, büsbütün yalnızlığımızın gazına basmak, daha da kanatlanmak hoş ama bencilce… Buralarda yaşamamızı imkansız kılan bir doz fazlası uyuşturucu demek… Ben biraz normalleşmeyi (yani hoşluğumuzdan fedakarlık etmeyi) önemsiyorum.

“Halvet der encümen” demişler, halkın içinde Hak ile olmak… Çamurda, toprakta çiçeklenmeyi becerebilmek… Ayak yerde, baş gökte… Sıkıca sarılıp ruh ile tene sızmak…

Böyle, böyle…

Fotoğraf: Zeki Demirkubuz — Sofya, Bulgaristan, 2022 @ZekiDemirkubuz

[Mutlu , @mutlu2400]

ALİ HEYET ; eğer hizmetlerin devam etmesini istiyorsanız, önceliği AİLENİN KORUNMASI konusuna verin . Güvenilir Psikolojik danışmanlık hizmetlerini ; özellikle eşler için hem dini hem beşeri bilgisi yüksek kişiler tarafından arttırın ! Bu gidişle Hizmeti bitiren ; bu zulümden sonra çok daha belirgin bir şekilde ortaya çıkan , özellikle kadın/ erkek ilşkilerinde fazlasıyla tanık olunan yozlaşma olacak !

[CezaevindenHaberVar @cezaevihaber]

🚨21 yaşındaki psikoloji öğrencisi Meryem Yılmaz’ın sırtında 22 vida ile cezaevinde yaşam mücadelesi vermesi, sağlık hakkının ne kadar ağır bir sınavdan geçtiğini gösteriyor.

👉Ceza, insanın tedavi hakkını ortadan kaldırmamalıdır❗️

AskeriÖğrenciye Adalet
@seldabgcn

[Fatih Yanik @Fatih_Yanik_]

Bunlar bireysel hareketler diyenlerin defansini kolaylastirmak icin her hareketimi istisare ile yapiyoruz dedigi twiti silmis

[evetoyledir @evetoylediir]

ibretlik.....