Saint peter don’t call me cause I can’t go
I owe my soul to the company store!
صبح که گوش میدیش قشنگ انگیزه کارمندیتو از بین میبره
https://t.co/IOkegJVbaK
@oonparande چندتا محدودیت داره.
اول اینکه تو طرحه. یک دونه آجر جابجا کنی کلشو باید تحویل منابع طبیعی بدی.
دوم بهت اقامت نمیدن(باید حداقل ۱.۵ میلیون باشه). هربار بخوای بری باید ویزا بگیری.
سوم بدمسیره اصلا اجاره نمیره. صاحب آخرش خودتی.
عجب دنیاییه این پردازش کولنتومی!!!
مثل وقتی با پایتون آشنا شدم، هی حسرت میخورم چرا زودتر نرفتم سراغش؟
(البته نبودن منابع هم بی تاثیر نبود)
ضمنا مرده شور این مکانیک و ریاضیات کوانتومی رو ببره.
فهمیدن و نفمیدن توش برابره.
راستش چون حال نمیکنم کارم معمولی باشه،
یه ماجول ساپورت پردازش کوانتومی تو پروژه ام اضافه کردم.
در تئوری، اگر سخت افزار پردازش کوانتومی توی سرور پیدا کنه، سرعت ترینینگ مدل هوش مصنوعی ۳۰ تا ۵۰ درصد بهبود پیدا میکنه. کوانتوم ابری گوگل، میکروسافت و آمازون رو هم پشتیبانی میکنه. 🤓
از حجم مسئولیت پذیری رسانه های ایرانی، اینقدر بدونین که بله و روبیکا (من از بقیه استفاده نمیکنم) جستجو در کانالهاشون رو به کلی بستن، و جالبتر اینکه هیستوری بعضی روزهاشون - مثلا ۸ تا ۱۱ اسفند به کلی حذف شده!!!
وسط جراحی سوفیا ام و سطر به سطر برنامه ریزی و اعمال تغییرات سورس کد…
و همزمان هر لحظه نگران قطع دوباره نت، حمله هوایی، مدرسه بچه ها، تعطیلی شرکت، تنشهای پایان ناپذیر محل کار، اقتصادی که هر روز پایینتر میره، آینده ای که از قیر تاریکتره…
جرم مون چی بود که به این مجازات دچاریم؟
بعد از سه ماه آفلاین بودن،
الان دیگه آزادی بیان برای ما چندان معنی نداره.
فعلا درگیر آزادی تنفس هستیم.
پ.ن. نه اینکه از اخبار و وضعیت، خوشحال یا ناراحت باشم، دیگه برام مهم نیست. دیگه هیچی برام مهم نیست.
۲۹ فوریه ۲۰۲۶
تا صبح نخوابیدم.
اما کارهای دیگری هم کردم. چندتا مدل رو به سختی از HF دانلود کردم و از فرداش که افلاین شدیم، فعالتر شدم.
پروژه سوفیا کامل شد، دوتا کتابم نوشتم…
در واقع اون چیزی که ساختار ایران رو نزدیک به شکست ناپذیر میکنه، قدرت نظامی یا تکنولوژیهای مدرن نیست (چون اصلا نداره).
بیشتر داستان حول محور «زنده ماندن بدون منابع کافی» متمرکزه:
۱- ایران هیچوقت شبکه برقرو مخابرات قابل اعتمادی نداشته
۲-هیچ زیرساختی در ایران درست کار نکرده
پنجاه روزه در دهه هشتاد میلادی داریم زنده میمانیم.
بدون شغل، بدون ارتباط، بدون اقتصاد، بدون آینده…
تشکر از همه تصمیمگیران و حامیان بیمقدارشان که ما را در این گرداب انداختند.