Ruhsal çöpü dökme yeri çocuklukta ebeveyn, yetişkinlikte psikoterapisttir. Bu kişiler dışında çöpünü döktüğün herkesi almak zorunda olmadığı bir rolü üstlenmeye itersin. “Ruhsal çöp”, baş edilemeyen duygulardır. İdrak ve kabul edilemeyen, düzenlenemeyen, davranışları yanlış yönlendiren, öfkeye, agresyona, pasif agresyona tahvil edilen duygular. Psikoterapi bir yanıyla insanın kendi çöpünü öğütmeyi, geri dönüştürmeyi, çevreyi (başkalarını) kendi çöpüyle kirletmemeyi, ilişkilerini enfekte etmemeyi öğrendiği bir etkileşimdir. Ebeveyni bireye çocuklukta duygusal eşlik ve eğitim vermediyse yetişkinlikte bunları öğretme işi terapiste kalır.