Mevlana Hazretleri ne hoş söylemiş:
“Aslında din işi, hayran olmak, şaşırıp kalmaktan başka bir şey değildir. Fakat bu hayranlık, tamamen akıl eremediği için hakîkat kıblesine sırt çevirmek değil, aksine dostun mest ve müstağrakı olarak hayrete düşmektir.”
Alemlere rahmet olan, gönlümüze rahmet hep senden aktı. Salat ve selam sana olsun.
Muhabbet senden nasıl ayrılacak ki sana olan muhabbetimizi dil ifade etsin ? Muhabbetin kendisi, rahmetin mücessem hali sen değil misin ? Sevdiklerimizi bile seni sevdikleri kadar seviyoruz.
Muhabbeti sen bilmekten gayrı güvenilir ne amelimiz var ? Bizi sana ümmet kılana hamdetmekten gayrı ne çıkar bizden ?
Yunus Emre Divanı’nın dağınık yapraklar halindeki kayıp nüshası gün yüzüne çıkarıldı. “Türk Yurdu Nüshası” olarak adlandırılan yazmada, Yunus Emre’ye ait 113 şiir bulunuyor. “İy ehl-i dil eydün bana ben nicesi dolanayın/Ne dürlü tedbir kılayın ya nice sanu sanayın”.
Meşk kayıtları olmasa tez okumalarım sırasında dikkatimi nasıl toplar, motivasyonumu nasıl korurdum bilmiyorum. Artık bir tür bağımlılığa dönüştü dinlemeden okuyamaz oldum. Sadece dinlemek için bile okumaya oturuyorum. Sonrası akış dedikleri o deneyim.
Bir vefatın onu hiç tanımayanları dahi bu kadar derinden üzmesi, arkasından dökülen bu hüsn-ü şehadet sağanağı aslında onun Rabbiyle kurduğu akdin tezahürü gibi. Allahu âlem. İhlas öyle bir cevher ki soğuk bir ekranın ardına bile gizlenemiyor.
Saatlerce araştırmakla başlayıp bir tür bağımlılığa dönüşüyor. Başlarda uçsuz bucaksız olması çok keyifli geliyor ama bir süre sonra en basit kelimelere bile sanki hiç dil bilmiyormuşsun gibi bakmaya başlıyorsun
Küçük bir şehirde yaşadığımızda bu daha belirginleşiyor. Tek başına dolaşmak, bir yerde oturmak, okumak, dinlemek, çalışmak bile bazen bir başkaldırıya dönüşüyor. Elbette bunları tek başına yapmak sorun değil ama insan bazen yolunu paylaşacak birinin de olmasını istiyor.
Her anı doldurmaya, her soruya cevap bulmaya, her şeyi kontrol etmeye çalışırken yeni ihtimallere yer bırakmıyor olabilir miyiz?
Belki de ihtiyacımız olan boşluğu hemen doldurmak yerine ona yer açabilmemizdir.
Kelimelerden de öğreneceğimiz ne çok şey var. Çaresizlikle çare arasındaki tek fark küçük bir boşluk. Belki de hayatımızda çarenin kendine yer bulabilmesi için biraz boşluğa ihtiyacımız vardır.
Turks is zo cool kijk dit:
Çaresizsiniz
Çare sizsiniz
Die ene spatie verandert de betekenis op zo’n manier dat het eerste betekent ‘jullie zijn hopeloos’, maar het tweede ‘jullie zijn de oplossing’ is dat niet prachtig
Bir insanın olgunluğunu ve karakterini anlamanın yollarından biri de, ne kadar çok şey bildiğinden ziyade bilmediği şeylerle nasıl ilişki kurduğunda belli olur. Olgun bir insan düşünürken yanılma ihtimalini daima hesaba katmayı ihmal etmez.