𝗕𝘂𝗻𝗱𝗹𝗲 𝗼𝗳 𝘁𝗵𝗶𝗻𝗴𝘀

[ADHDer @latediagADHDer]

ขอโอบกอด ADHD woman ทุกคนโดยเฉพาะ typeที่ attention deficit เด่นกว่าhyperactivity จนทำให้ไม่ได้รับการวินิจฉัย จนโตมาแล้วก็เพิ่งค้นพบว่ามันเป็น disease you are not ขี้เกียจ you are just someone who wanna be great so bad แต่สมองมันไม่ไปด้วยอะ กอดนะ welcome to thrive

[heloeun ☁️ @fernseelee]

อ่านหนังสือเจอที่เขาบอกว่า ให้ลองเขียนสิ่งที่เรากลุ้มใจเมื่อปีที่แล้วให้ได้มากที่สุด จำไม่ได้ใช่มั้ย เพราะสุดท้ายเรื่องที่เรามองว่ามันหนักหนาเหลือเกินในวันนั้น ตอนนี้ไม่ได้มีผลกะชีวิตเราขนาดนั้นแล้ว และให้ลองเขียนเรื่องที่เรากลุ้มใจตอนนี้ ลองคิดว่าวันนี้ในอีก 1 ปีมาเปิดอ่านมัน จะยังสำคัญกะชีวิตเราอยู่มั้ย โคตรดี

[appleee_green @appleee_3011]

อะไรใหม่ๆในชีวิตกูมาก🤦🏻‍♀️

[olaedo @olaedo578]

คนญี่ปุ่นบอกว่า “ถ้าจะเลือกแต่งงานจริง ๆ ก็อยากแต่งกับคนที่แค่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกันก็มีความสุข กินข้าวด้วยกันแล้วรู้สึกว่าอร่อย นั่งอยู่บนโซฟา ต่างคนต่างทำสิ่งของตัวเองก็ยังรู้สึกมีความสุข เดินเล่นตอนกลางคืนก็กลายเป็นช่วงเวลาพิเศษที่เหมือนเป็นรางวัลของวัน
พูดง่าย ๆ คือ คนที่รู้สึกมีความสุขกับชีวิตประจำวันธรรมดา ๆ”

ในทางกลับกัน คนที่เอาแต่ปฏิเสธเรา ทำร้ายจิตใจ ดูถูก มองข้าม หรือทำให้เรารู้สึกว่า "ใช้ชีวิตด้วยแล้วมันอึดอัด เหนื่อยใจ" เป็นประจำ แบบนั้น ห้ามเลือกเด็ดขาด

ความสุขของชีวิตคู่ไม่ได้อยู่ที่เรื่องใหญ่หรือเหตุการณ์พิเศษ แต่อยู่ที่การใช้ชีวิตธรรมดาในทุก ๆ วัน
•แค่ไปซื้อของด้วยกันก็สนุก
•กินข้าวด้วยกันก็อร่อยขึ้น
•ไม่จำเป็นต้องคุยตลอดเวลา แค่อยู่ด้วยกันก็สบายใจ
•เรื่องเล็ก ๆ อย่างเดินเล่นตอนกลางคืนก็มีความหมาย
ในขณะเดียวกัน หากคนคนนั้นทำให้ชีวิตประจำวันเต็มไปด้วย
•การตำหนิ
•การทำร้ายความรู้สึก
•การดูถูก
•การไม่เห็นคุณค่า
จนต้องใช้ชีวิตอย่างอึดอัดทุกวัน ต่อให้มีข้อดีแค่ไหน ก็ไม่ควรเลือกเป็นคู่ชีวิต

สรุปสั้น ๆ คือ "เลือกคนที่ทำให้วันธรรมดากลายเป็นวันที่มีความสุข ไม่ใช่คนที่ทำให้ทุกวันเป็นความทุกข์"

[🥂PK @augusttherain]

การรับมือกับความเครียดของอีกฝ่าย

ตอนเริ่มคบ เราเห็นกันในวันที่แต่งตัวดี อารมณ์ดี พูดเพราะ แต่ไม่มีใครเครียดแบบเต็มที่ให้ดู พอคบไปสักพักถึงได้เห็นว่า เวลางานมีปัญหา เงินมีปัญหา หรือเจอเรื่องหนักๆ แต่ละคนรับมือไม่เหมือนกัน

เราไม่ได้ใช้ชีวิตกับคนคนหนึ่งเฉพาะวันที่เขาอารมณ์ดี แต่ใช้ชีวิตกับวิธีที่เขารับมือกับวันที่ทุกอย่างกำลังแย่ด้วย

[Babymeltyx.(เรียกเม้ลได้น้า) @__meltx]

เออเริ่ด “การใช้เงินกับสิ่งที่ชอบคือค่าใช้จ่ายในการรักษาสติให้ปกติ”

พี่ให้เลยล่ะ5555555555

[🪀🥏🛝🛼🛷🤸🏻‍♀️🧘🏻‍♀️ป่า🌳💺🗽🧼🛍️🛋️🪣🪥🧼🧽 @z1oClier]

วันนั้นกูแต่งหน้าประสบความสำเร็จมาก เพราะจะแต่งเป็นซ้อจีนให้ได้ ไปสยาม ขึ้นลิฟมากับพี่ไลน์แมน2-3คน เขาคุยกันละอยู่ดีๆก็เผลอมาชนกูกับน้อง เขารีบหันมาบอก โอ้ะ ซอรี่ๆ กูก็เลยยิ้มให้ พอลิฟต์เปิด กูเดินออกมา พร้อมตบท้าย ก่อนลิฟต์ปิดว่า ไปไสดีเฮา

[Sopon Supamangmee @sopons]

หากคุณกำลังยืนอยู่ตรงจุดที่ต้องเลือกอะไรสักอย่างในชีวิต ปากทางแยกซ้ายกับขวาที่ไม่มีวันได้กลับมาบรรจบกันอีก ผมมีข่าวร้ายและข่าวดีจะมาบอก
.
ข่าวร้ายคือไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน คุณก็จะเสียใจ
.
ข่าวดีคือไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน คุณก็จะเสียใจเหมือนกันนั่นแหละ
.
หืมมม? ย้อนแย้งจัง (นะมึง 5555)
.
มีประโยคหนึ่งของนักปรัชญาชาวเดนมาร์กชื่อ เซอเรน เคียร์เคอกอร์ (Søren Kierkegaard) ที่พอผมได้อ่านแล้วรู้สึกว่าน่าจะช่วยตอบคำถามในช่วงเวลาแบบนี้ได้
.
ในหนังสือ Either/Or เขาเขียนประโยคหนึ่งไว้ว่า “ถ้าคุณแต่งงาน คุณจะเสียใจ ถ้าคุณไม่แต่งงาน คุณก็จะเสียใจ แต่งหรือไม่แต่ง คุณก็จะเสียใจไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง”
.
ประโยคสั้น ๆ ที่ฟังดูเรียบง่าย แต่พอคิดให้ดีมันไม่ได้เกี่ยวกับการแต่งงานอย่างเดียว มันพูดถึงทุกการตัดสินใจในชีวิตของเรา รับงานนี้หรือไม่รับ ย้ายไปอยู่เมืองใหม่หรืออยู่ที่เดิม พูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในอกออกไปหรือเก็บมันไว้เงียบ ๆ ต่อไป ไม่ว่าจะเลือกทางไหน จะมีสักวันที่เรามองย้อนกลับมาแล้วถามตัวเองว่า ถ้าตอนนั้นเราเลือกอีกทางหนึ่งล่ะ
.
อาจเป็นตอนดึกที่นอนไม่หลับ หรืออีกสิบปีข้างหน้าในวันที่ชีวิตเงียบสงบพอจะมีเวลาคิด แต่คำถามนั้นจะมา มันจะต้องมา ถึงเราไม่วันใดก็วันหนึ่ง เพราะเราเป็นมนุษย์ที่มีจินตนาการ เรามองเห็นความเป็นไปได้ที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง และเราก็อดคิดถึงมันไม่ได้
.
เรื่องนี้สำคัญ เพราะวิธีที่เราถูกสอนให้ตัดสินใจมาตลอดชีวิตมันใช้กับความจริงข้อนี้ไม่ได้
.
เวลาต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ เรามักนั่งคำนวณ เขียนข้อดีข้อเสีย ชั่งน้ำหนักว่าทางไหนจะทำให้ชีวิตดีที่สุด ทางไหนจะพาเราเข้าใกล้ความสุขมากที่สุด ทางไหนจะทำให้เสียใจน้อยที่สุด ราวกับมีสูตรสำเร็จที่พอคำนวณออกมาแล้วเราจะเลือกทางที่ถูกต้องได้
.
แต่ไม่ว่าจะคำนวณด้วยวิธีไหน มันจะมีบางอย่างตกหล่นไปเสมอ เพราะเราไม่ใช่หมอดู เราไม่มีทางรู้ว่าปลายทางของแต่ละเส้นจะพาเราไปเจออะไร ไม่รู้ว่าคนที่เรายังไม่ได้เจอจะมีบทบาทอะไรในชีวิต ไม่รู้ว่าโอกาสที่เรายังมองไม่เห็นรออยู่ตรงหัวมุมถนนไหน และการที่เราไม่รู้นี่เอง คือสิ่งที่ทำให้ความเสียใจเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้
.
แต่ผมว่าสิ่งที่เคียร์เคอกอร์หมายถึงคือความเสียใจไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบตัดสินใจของมนุษย์ แต่เป็นส่วนหนึ่งที่มาพร้อมกับการมีสติปัญญาและเสรีภาพ ยิ่งเราฉลาดพอจะจินตนาการถึงทางเลือกอื่นได้มากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งต้องอยู่กับความเสียใจมากขึ้นเท่านั้น นั่นคือราคาของการเป็นสิ่งมีชีวิตที่คิดได้
.
แล้วมันมีทางออกไหม
.
ตรงนี้ที่ผมว่าน่าสนใจไม่น้อย
.
เราใช้เวลาทั้งชีวิตถามอยู่คำถามเดียวว่า “ทำยังไงถึงจะไม่เสียใจ?”
.
แต่คำถามที่ผมคิดว่าใช้ได้ดีกว่าคือ “ความเสียใจแบบไหนที่เราอยู่กับมันได้?” (What regret can I live with?)
.
พอมองแบบนี้ วิธีคิดเรื่องการตัดสินใจก็เปลี่ยนไปทันที เราเลิกถามว่าจะเลือกทางไหนถึงจะไม่เจ็บเลย เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเจ็บ เราหันมาถามแค่ว่าความเจ็บแบบไหนที่เรารับได้ ความเสียใจแบบไหนที่พอมองย้อนกลับมาแล้วเราจะพูดกับตัวเองได้ว่า ก็เจ็บนะ แต่ก็ไม่เป็นไร
.
ผมชอบที่มาร์ก แมนสัน (Mark Manson) พูดถึงเรื่องนี้ในหนังสือ The Subtle Art of Not Giving a F*ck เขาบอกว่าทุกสิ่งดี ๆ ในชีวิตมาพร้อมกับความเจ็บปวดบางอย่างที่เราต้องยอมแบก ยอมแลก ยอมทน คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ว่าเราจะเจ็บหรือเปล่า เพราะยังไงก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว สิ่งที่ต้องเลือกจริง ๆ คือเราจะยอมเจ็บไปเพื่ออะไร
.
ความเสียใจก็เหมือนกันครับผมว่า
.
เราเลือกได้ว่าจะเสียใจที่ไม่ได้ลอง หรือเสียใจที่ลองแล้วล้มเหลว เสียใจที่เดินออกมาเพื่อรักษาตัวเอง หรือเสียใจที่ฝืนอยู่ต่อจนพังไปมากกว่านี้ เสียใจที่ไม่ได้ใช้เวลากับครอบครัวมากพอ หรือเสียใจที่ไม่ได้สร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่ มันไม่มีทางเลือกที่ไม่เสียใจเลย มีแต่ทางเลือกที่เราเลือกได้ว่าจะเสียใจกับอะไร
.
ผมนึกถึงตอนเขียนหนังสือ think simple
.
ทุกวันที่นั่งอยู่หน้าจอ มีแต่ความรู้สึกว่างานที่ทำอยู่มันไม่ได้เรื่อง ต้นฉบับค้างอยู่ตรงนั้น เขียนไปลบไปเป็นเดือน บางวันอยากกดลบทิ้งแล้วเดินไปทำอย่างอื่นวันละสิบรอบ แล้วก็มีอีกเสียงในหัวคอยกระซิบว่า ถ้าไม่เขียนเล่มนี้แล้วจะไปทำอะไร กลับไปทำสตาร์ตอัปอีกเหรอ กลับไปวิ่งขอทุนอีกเหรอ
.
สองทางนี้เจ็บทั้งคู่ แต่ความเจ็บของการนั่งเขียนแล้วรู้สึกว่ามันยังไม่ดีพอ กับความเจ็บของการนั่งอยู่ในห้องประชุมที่เราไม่ได้อยากอยู่ มันคนละแบบกัน
.
และผมเลือกอย่างแรก
.
ประโยคของเคียร์เคอกอร์ช่วยปลดล็อกได้หลายอย่างในชีวิต
.
หลายคนพอได้ยินว่ายังไงก็ต้องเสียใจ ก็เลยหยุดตัดสินใจไปเลย คิดว่าในเมื่อเลือกอะไรก็เจ็บหมด แล้วจะเลือกไปทำไม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ
.
สิ่งที่ผมเข้าใจคือ เมื่อเรายอมรับว่าความเสียใจเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราจะเป็นอิสระจากการวิ่งตามเส้นทางสมบูรณ์แบบที่ไม่มีอยู่จริง เราเลิกถามคำถามที่ตอบไม่ได้ แล้วหันมาถามคำถามที่ตอบได้แทน เลิกถามว่าทางไหนดีที่สุด แล้วถามว่าทางไหนที่ฉันทนกับความเสียใจได้ ทั้งที่รู้ว่ามันจะเจ็บก็ตาม
.
แล้วคำตอบนั้น มีแค่เราเท่านั้นที่ตอบได้
.
สิ่งที่เราทำได้คือเลือกให้ดีที่สุดในตอนที่เราเลือก แล้วยอมรับว่าการเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้เลือก คือราคาของการกล้าเลือกอะไรสักอย่าง เพราะถ้าเราไม่เลือกอะไรเลยเพราะกลัวเสียใจ นั่นก็เป็นการเลือกแบบหนึ่งเหมือนกัน และเราก็จะเสียใจกับมันอยู่ดี อย่างน้อยความเสียใจที่ได้ลอง มันมีรสชาติของชีวิตอยู่ในนั้น
.
มีอีกเรื่องที่น่าคิดต่อ คือในระยะสั้นเรามักเสียใจกับสิ่งที่ลงมือทำไปมากกว่า แต่พอเวลาผ่านไปนาน ๆ สิ่งที่เราเสียดายที่สุดกลับกลายเป็นสิ่งที่เราไม่ได้ทำ
.
พอเอามาคิดคู่กับเคียร์เคอกอร์แล้วก็น่าสนใจ เพราะถึงเราจะเสียใจทั้งสองทาง แต่ความเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำมันไม่ค่อยมีวันจบ
.
เราจะไม่มีทางรู้เลยว่าถ้าได้ทำมันจะออกมาเป็นยังไง ใจก็เลยวาดภาพเส้นทางที่ไม่ได้เลือกให้สวยงามกว่าความจริงอยู่เรื่อย ๆ ส่วนความเสียใจกับสิ่งที่เราทำ อย่างน้อยเราก็ได้สัมผัสมันจริง ได้เรียนรู้จากมัน และมันค่อย ๆ จางลงได้
.
ผมตอบแทนทุกคนไม่ได้ว่าแต่ละคนควรเลือกเสียใจกับอะไรเพราะทุกคนมีข้อแม้ชีวิตแตกต่างกัน
.
คำถามของเคียร์เคอกอร์เลยกลายเป็นคำถามที่ผมอยากฝากไว้ให้ลองถามตัวเองดู คราวหน้าที่ต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ อย่าถามว่าทำยังไงจะไม่เสียใจ แต่ลองถามว่าความเสียใจแบบไหนที่เราอยู่กับมันได้
.
อย่างที่บอกครับ ข่าวร้ายคือคุณก็จะเสียใจอยู่ดี เวลาต้องเลือก มันไม่ได้ง่าย แล้วสมองส่วนที่กลัวเสียใจมันก็จะตะโกนเสียงดังเหมือนเดิม
.
แต่อย่างน้อยข่าวดีคือคราวนี้คุณรู้แล้วว่าความเสียใจไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือของที่มากับการเป็นคนที่กล้าตัดสินใจเลือก และที่สำคัญ คุณได้เลือกว่าจะเสียใจกับอะไร
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[ch. @chyoumayknow]

ผมขอตอบว่า ลูกคนเดียวในวัยที่พ่อแม่สองคนเริ่มเจ็บป่วย

[Skyfall @JarnYun]

ผมว่าเรื่องนี้อธิบายได้ดีเลยว่าทำไม Toxic Workplace ถึงน่ากลัวกว่าที่หลายคนคิด
มันไม่ได้แค่ทำให้เราเหนื่อยหรือเครียด
แต่มันค่อย ๆ เปลี่ยนตัวตนเราไปทีละนิด
จากคนที่เคยเปิดใจ กลายเป็นคนระแวง
จากคนที่เคยกล้าพูด กลายเป็นคนเงียบ
จากคนที่เคยเชื่อใจคนง่าย กลายเป็นคนคิดมาก
ที่น่ากลัวคือ หลายครั้งเราไม่รู้ตัวเลย จนกระทั่งได้ออกมาจากสภาพแวดล้อมนั้น แล้วถึงเพิ่งรู้ว่า เราเปลี่ยนไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

[rinlys @caofleurr]

แอบรู้สึกว่าหลาย ๆ ปัญหาสามารถจบได้ด้วย self awareness อะ คือพอมี self awareness ก็จะมี self control ตามมา การไม่ไหลตามอารมณ์ ไม่ปล่อยให้ความคิดมาก มาควบคุมเรา หรือแม้แต่เวลาถูกทริกเกอร์ แล้วรู้ตัวว่าเรากำลังถูกทริกเกอร์จากอะไร ก็จะเข้าใจตัวเองแล้วหยุดมันได้ง่ายขึ้น แค่ต้องคอยตามอารมณ์ ความคิดตัวเองให้ทัน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าทำได้ หลาย ๆ เรื่องจากที่หนักหนามันจะเบาลงเยอะเลย

[Whimsy 🍵🐰 @Whimchy]

แต่อันนี้พูดจริงนะ never settle for less🤞🏻ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ตามแต่ ถ้าโลกนี้มันมีคนอย่างชั้นที่ขับรถไป-กลับ 400 โลแค่เพราะอยากกินขนมตาล (และไปเจอหน้าครอบครัวชั่วโมงนึง) if they wanted to, they would อะ เข้าใจปุ😔 (พูดในมุมที่ condition เขาสามารถทำได้นะ)

[𝕡𝕒𝕡𝕚 (ปะปี) @chaixxxpapi]

นักจิตวิทยาของเราเคยพูดว่า: 'คนที่ควรมาบำบัดจริงๆ เขาไม่มาหรอก, คนที่มาน่ะคือเหยื่อของพวกเขาต่างหาก' และยิ่งพิจารณาดูดีๆ, มันคือเรื่องจริงเลยนะ ทำไมนะเหรอ เพราะว่าคนที่มีความเข้าอกเข้าใจผู้อื่น (Empathy) มักจะเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาความช่วยเหลือ, ส่วนคนที่เป็นฝ่ายสร้างบาดแผลให้คนอื่น เขามักจะไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองคือตัวปัญหา

[น้องหมาอยากกินปลาทอด @xiaoxumeimei]

เท่าที่เคยเห็นคน“รอบตัว”นะ
คนโต+คนโต เดอะแบกของ 2 ครอบครัว ppl plesure สุดๆ ระบายชีวิตครอบครัวกัน
คนโต+คนเล็ก และ คนโต+ คนเดียว ส่วนมากรอด
คนเล็ก+คนเล็ก และ คนเล็ก+คนเดียว คือบันเทิงค่ะ บ้านระเบิด 😂
ละนี่เป็นลูกคนเดียวเคยคบกันคนเล็ก โอโหหห อย่าให้พูดดดด

[chrp. @cherriepmy_]

สรุปก้อรีจริง แอคจริง มองว่าประเด็นต่าง ๆ ที่รีเป็น joke ด้วยซ้ำ ขอโทษแบบขอไปทีแล้วก็ไปโลดแล่นต่อในวงการ เริ่สเนาะ

[Psrirattana @psrirattana]

ในมุมมองผมนะ งบจำกัดเลย รายได้น้อย

1) ถ้าต้องออกเดินทางไปทำงานทุกวัน = ประกันอุบัติเหตุ PA **ต้องมี**โคตรถูก

2) พอมีรายได้ขึ้นมาอีกนิด ประกันโรคร้ายแรง เผื่อไว้เลยเป็นทางเลือกรักษาด่วนไม่รอสิทธิ์โรงพยาบาลรัฐ

3) ประกันสุขภาพเดี๋ยวนี้ไม่มีที่ไหนถูก ถ้าไม่ป่วยบ่อย หรือป่วยเล็กๆอดทนรอคิวได้ ใช้สิทธิที่รัฐมีให้ หรือประกันสังคม รายได้มากขึ้นค่อยกว่าหาประกันสุขภาพดีๆ

4) รายได้น้อยมีภาระต้องดูแลคนอื่น ประกันชีวิตแบบชั่วระยะเวลา(Term Life) ทำไปเลยเอา10ปีก็ได้ ถูกสุดจ่ายทิ้งช่างมันเพราะเอามารับความเสี่ยงแค่ชั่วคราว อันนี้ก็ใช้งบน้อยมากๆ แลกความคุ้มครองชีวิตสูงๆ เป็นเบาะรองรับความลำบากให้คนที่เราต้องดูแลได้

[sergeant tang kun @tangdah]

แบรนเสื้อ x ทอม

สตุชชี่ - ทอมรังสิตเล่นโรบ้อคห้องมืดๆ คีบอดเปลี่ยนสี ผ่อนเสื้อในช้อปปี้12เดือน

ราฟ - ขยับมาจากตะกี้ พอมีตังแล้ว ออกจากทุ่งรังสิตเข้าบาร์แจ๊ส แต่ถ่ายรูปมุมสูงให้เห้นขอบกางเกงเหมือนเดิม

ami - มีตัง หน้าขาว บรรพบุรุษโล้สำเภามาจากจีน อายุ 28+++ แต่มีเมียแล้วทุกคน

[Babymeltyx.(เรียกเม้ลได้น้า) @__meltx]

พี่ที่สนิทไปหาหมอมา ฟีลเครียดงานๆเลยไปปรึกษา แล้วทำให้ชีพึ่งรู้ว่าการชอบกินข้าวหน้าคอมไปด้วยทำงานไปด้วย มันคือพฤติกรรมขยันแบบไร้สติกับเสพติดความโปรดักทีฟแบบปลอมๆ (หมอแรงมากนะ😭) เหมือนสมองหลอกเราว่ากำลัง Multi-tasking หลอกตัวเองว่ากำลังใช้เวลาคุ้มค่า ทั้งที่จริงๆ แค่กำลังขังตัวเองไว้ในคุกที่ชื่อว่าโต๊ะทำงานอ่ะ หมอเลยบอกต่อให้เครียดแค่ไหน ก็ต้องเบรคตัวเองมาสักหน่อย 5-10 นาทีก็ได้

[แสนรักฉัน @bluesouldisease]

ถ้าพูดว่าเหนื่อย แล้วมีคนถามว่าเหนื่อยอะไรขนาดนั้น
กุเดินหนีเลย ไม่งั้นมึงอาจจะได้ลงไปอยุ่ในท้องกุนะ