Devlet doğum oranlarının düşmesini dert ediyorsa eşlere eşit doğum izni versin, yasalarla iş güvencelerini sağlamlaştırsın demiyorsunuz da ev hanımlığı övülsün diyorsunuz. Buyrun önden gidin, evinizde sigortasız güvencesiz ömür geçirin.
Son zamanların en önemli gündemlerinden biri “doğum oranlarının düşmesi.” Ama biraz derine inince karşımıza çıkan asıl mesele bence şu: ev hanımlığı.
Bir çalışma vesilesiyle bir süredir bu kavram üzerine düşünüyorum ve fark ettiğim şey şu: “Ev hanımı”na dair olumlu bir temsil neredeyse yok. Ne medyada ne edebiyatta kayda değer bir olumlu temsil dikkat çekmiyor.
Ev hanımlığı bugün bir gösterge gibi çalışıyor: ekonomik bağımlılığın, düşük statünün ve “gelenekselliğin” göstergesi. Daha da önemlisi, hissettirdiği şey, tabiri caizse Hindistan kast sistemindeki Dalitler’e tekabül ediyor. Toplumsal olarak gerekli ama sembolik olarak değersiz görülen bir alan. Elbette bu birebir bir eşitleme değil, bir analoji.
Bu değersizleştirme çok eski değil. Özellikle Y kuşağı sonrası belirginleşiyor. Kadının evde kalmayı, yemeğini yapmayı ve çocuklarını bizzat büyütmeyi tercih etmesi ise giderek daha fazla değersizleştirilen bir konuma yerleştiriliyor.
Bu değersizleştirme Althusserci bir okumayla ideolojik aygıtlar aracılığıyla sistematik biçimde üretilir. Medya ise bireyleri bu konum içinde “çağırarak” ev hanımlığını belirli anlamlarla özdeşleştirir. Bugün bu üretilme ve özdeşleştirme daha sinsi bir seviyede yapılıyor kanaatimce.
Ev hanımı, kendini ailesine adamış, dış dünyada iddiası olmayan, varsa bile ancak kocasının imkânlarıyla var olabilen biri olarak çiziliyor. Peki “entelektüel ev hanımı” nerede? Okuyan, yazan, düşünen ama evinde kalmayı tercih eden bir kadın neden görünmez?
Gündelik etkileşimler içinde ise bu değersizleştirme, mikro-işaretler aracılığıyla gerçekleşir. Bazen bir bakış, bazen kısa bir “hımm” bu anlamı yeniden üretmeye yeter.
Ev hanımlığına dair söylemler esasen bir sembolik şizofreni de üretiyor. Nasıl? Bir yandan “annelik kutsaldır” diyerek yüceltiliyor, diğer yandan modern rasyonalite içinde değersizleştiriliyor.
Daha dikkat çekici olan ise şu: Bu bakış yalnızca modern dünyaya tam adaptasyon iddiasındaki seküler kesime özgü değil. Bu kodlanma, en dindarından en gelenekseline kadar geniş bir kesimi içine almış durumda. Hatta sahada, dindar ve geleneksel kimliğiyle bilinen bir grubu bizzat çalışmış biri olarak şunu söyleyebilirim. Ev hanımlığı kategorisine en güçlü biçimde sahip çıkması beklenen bir çevrede bile bu durum açıkça görülüyor. “Ben ev hanımıyım”veya “Eşim ev hanımı” cümlesi neredeyse hiç tek başına kurulmaz. Hep bir “ama” ile gelir. “Ev hanımı ama çok çalışıyor”, “ama boş değil”, “ama lise/üniversite mezunu”,“ama aslında çalışan kadından daha çok yoruluyor…” Yani kimse sadece şunu rahatça söyleyemez: “Ev hanımıyım.”
Belki de bu yüzden doğum oranlarının düşmesini sadece demografik bir mesele olarak değil, ev hanımlığının değersizleşmesiyle birlikte düşünmek gerekir.
Türkiye’de istisnasız bütün göstergeler 2018’den itibaren dramatik şekilde bozuluyor. Neden biliyor musunuz? Çünkü Türkiye 2018’den beri başkanlık sistemiyle yönetiliyor.
az önce iş arkadaşımın Icardi’yle sınıf arkadaşı olduğunu öğrendim, okula arabasıyla geliyormuş ama ehliyeti olmadığı için kız arkadaşı bırakıyormuş. yani çocukluğundan beri aşk adammış
Las redes sociales se han convertido en un Estado fallido y cuando las democracias empezamos a poner orden, sus dueños se ponen nerviosos.
Seguiremos adelante pese a sus amenazas.
Kızım Hiranur Aygar 16 yaşındayken 31 Ağustos'ta 3 şahıs tarafından alnından vurularak katledildi. Kızımı katlettikten sonra bir yere bıraktılar saatler sonra kızımı hastaneye götürdüler intihar dediler şaka yaparken oldu dediler üç defa ifade değiştiler
Ekrem İmamoğlu: "İptal edilen diplomalardan bir tek benim hakkımda dava açıldı, neden biliyor musunuz? Cumhurbaşkanı Adayı olduğum için olabilir mi?"
Hakim: "Bilemiyorum."
Ekrem İmamoğlu: "Bilemezsiniz tabii çok zor bir soru bu."
(Mehmet Can Seyhan)