10 Kasım'da Başbuğ Atatürk'ün anılmasını eleştiren Hacı Yakışıklı özür diledi:
"Söylediğim şeylerin yanlış anlaşıldığını görüyorum.
Yaptığım davranışın Atatürk'ün hatırasına ve milletimizin ortak değerlerine saygısızlık olarak algılandığını görüyorum.
Kastım bu olmasa bile Mustafa Kemal Atatürk'e, Cumhuriyetimizin kurucusuna ve incinen tüm vatandaşlarımıza içtenlikle özür diliyorum.
Bir daha da böyle bir saygısızlık algısı ve ortamının yaşanmaması için gereken azami özeni göstereceğim.
Atatürkçü kardeşlerimden ve tüm vatandaşlardan özür diliyorum."
Bilge Kağan’ın yolundayız: Türk milletinin adı sanı yok olmasın diye gece uyumayız, gündüz oturmayız.
Türk de deseniz, Türkiye de deseniz biziz. Adımızı anmasanız da biziz, buradayız.
Akım Başladı
Kürtleri hedef alan sarı torbanızı da, çocukluk aşkı Galatasaray takımınızı da, store ürün ve formalarınızı da çöpe atacağız. Amedspor ve Kürt halkı yaptığınız bu alçaklığı size yedirecek !
Türk Ocakları olarak yineliyoruz:
Anayasa’da, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş felsefesine aykırı hiçbir değişiklik yapılmamalıdır.
Anayasa’nın ilk dört maddesinin veya bu maddelerin arkasından dolanarak delinmesi anlamına gelecek yerel yönetimler, eğitim dili ve vatandaşlık tanımı ile ilgili maddelerin tartışma konusu edilmesine kesinlikle izin verilemez.
Bu ülkenin adı TÜRKİYE, bu milletin adı TÜRK MİLLETİ, bu devletin dili TÜRKÇE, bayrağımız TÜRK BAYRAĞI, marşımız İSTİKLÂL MARŞI’dır.
Teröristle müzakereye, bölücü terör örgütüne tavize HAYIR.
Ne sağ kaldı ne sol. Türk gençliği, geçmişin hatalarını üstlenmeyecek.
Elimizde bir vatan kaldı, bir de ona düşman olanlar. Yolumuz, Başbuğ Atatürk’ün yoludur.
Banu Avar:
“Bu bir Amerikan oparasyonudur. Partiler üstüdür. Ben CHP'li değilim, MHP'li değilim hiçbir partili değilim hiçbir dernekçi değilim. Burdan açık açık söylüyorum bu bir Amerikan oparasyonudur. Ve bunu sonunda bizim elimizde kalan son servetler yani o gitti bu gitti CHP döneminde de gitti MHP döneminde de gitti. Her dönemde gitti yani 1940 beri satılıyor bu ülke. Partiler üstü bir durumdan bahsediyoruz...”
Artvin'in %71'i, Giresun'un %85'i, Kütahya'nın %92'si, Kaz Dağları (Çanakkale-Balıkesir) çevresinin %79'u, İzmir'in %70'i, Trabzon il yüzölçümünün %77'si, ormanlarının %79'u, meralarının %73'ü, tarım alanlarının %61'i ve Muğla'nın %59'u maden sahası olarak ruhsatlandırıldı. Ordu'nun %74'ü, Gümüşhane'nin %90 dan fazlası maden sahası olarak belirlendi. Bunlar bildiklerimiz...
AKP döneminde toplam 386 bin maden ruhsatı verildi. Bu gidişle ülke de ne yeşil alan bırakacaklar, ne yaşam alanı. Madenler çok uluslu şirketlere giderken, Türk milletine ise kalan sefalet ve modern kölelik olacak...
Önümüzde iki seçenek var;
1: Susup şerefsizce yaşamak...
2: Susmayıp şerefimizle mücadele etmek...
İran’la savaşın ikinci gününde değerlendirmem aşağıdaki gibidir:
1. ABD için bu savaşta kritik mesele meşruiyet sorunudur. ABD bu savaşa Kongre onayı olmadan girdi. Kamuoyu desteği %25’i bile bulmuyor. Bu oran bir süper gücün uzun süreli harp yürütmesi için yeterli değildir. Yakında Amerikan toplumunda şu soru daha yüksek sesle sorulacaktır: Bu savaş gerçekten Amerikan ulusal güvenliği için mi başlatıldı, yoksa İsrail için mi? ABD iç kamuoyu bölünmüşken uzun savaş sürdürülemez. Vietnam’dan Irak’a tarih bunu gösterdi.
2. Diplomasi artık güven üretmiyor. Müzakere süreçleri askeri harekâtın uzantısına dönüştü. Masada konuşulurken sahada plan yapılıyorsa, bundan sonra hiçbir devlet güvenlik garantilerine inanmaz. Bu küresel sistem için ciddi bir kırılmadır.
3. ABD çok kıymetli mühimmatını harcıyor. Uzun menzilli önleme sistemleri ve hassas güdümlü mühimmat sınırlı üretim kapasitesine sahip. Yılda yaklaşık 800 kritik önleme sistemi üretiliyorsa ve her İran füzesine iki önleyici atılıyorsa, birkaç yüz angajman bir yıllık üretimi eritmeye yeter. Üstelik bu sistemlerde kullanılan nadir metaller Çin tedarik zincirine bağlı. Bu savaş Pasifik’e ayrılması gereken stokları da tüketebilir. Yarın Tayvan hattında bir kriz çıkarsa bugünkü kadar mühimmat olmayabilir. Ayrıca İran coğrafyası büyük. Uzun menzilli operasyon, yakıt ikmali ve uzak üs demektir. Bölgedeki hava ve deniz unsurlarının sürdürülebilirliği ciddi lojistik yük yaratmaktadır. Bahreyn’in kırılganlığı arttıkça Diego Garcia gibi uzak üsler devreye girer. Bu da özellikle AEGIS muhripleri için bir haftalık gidiş-dönüş lojistik döngüsü demektir.
4.İran’ın direnç kültürü hafife alınıyor. Hamaney ‘in kaybı direnci asimetrik şekilde artıracaktır. 47 yıldır yaptırım altında yaşayan, İran-Irak Savaşı’nı görmüş bir toplumdan söz ediyoruz. Rejim içi çatlak beklentisi şu aşamada gerçekçi değil. Dış saldırı içeride çözülme değil, kenetlenme üretir. İran gibi onurlu bir halk bunu yapar.
5.Körfez ülkeleri açısından alarm zilleri çalıyor. Şii nüfus yoğunluğu olan monarşiler için istikrar hayati önemdedir. İsrail’in hamleleri ve ABD’nin desteği bu istikrarı bozuyor. Burj Al Arab gibi sembolik hedeflere veya ABD üslerine düşen her füze Amerikan güvenlik şemsiyesine olan güveni aşındırır. Körfez başkentleri artık şunu görüyor: İsrail’in kararları kendi huzurlarını riske atıyor. Bu ya ABD ile mesafelenmeye ya da daha sert askeri pozisyona zorlanmaya yol açabilir. Her iki senaryo da istikrarsızlık üretir.
6. Hürmüz Boğazı’nın kapanması küresel dengeyi altüst eder. Bab el-Mandeb’de Husilerin devreye girmesi sigorta maliyetlerini patlatır.
Özellikle Çin’den AB’ye yönelik Konteyner taşımacılığı ve enerji sevkiyatı ağır darbe alır. Varil fiyatının 150 doların üzerine çıkması ABD ekonomisinin tolere edebileceği bir tablo değildir. 150 dolar petrol ABD ve Avrupa için sürdürülebilir değildir. Enerji şoku haftalar içinde siyasi baskı üretir.
7. Pakistan faktörü de önemlidir. Nükleer bir güçten söz ediyoruz. Suudi Arabistan ile askeri iş birliği önemlidir. Ancak Hindistan-İsrail yakınlaşması göz önüne alındığında ve ayrıca Pakistan Taliban Savaşı’nın tam da İsrail Amerika’nın İran’a saldırısından önce başlaması tesadüf değildir. Pakistan’ın oyalanması amaçlanmaktadır. Trump’ın Pakistan liderliğine övgüleri bu yüzden tesadüf değildir.
8.Türkiye açısından tablo nettir. Ortada açık bir İsrail saldırganlığı ve Amerikan askeri gücünün bu çerçevede kullanılması vardır. Ankara şunun farkındadır: İran düşerse baskı hattı Türkiye’ye dayanır. Bu nedenle İranın yanında olmak jeopolitik zorunluluktur. İran’daki Kürt gruplarının birleşmesi Türkiye için ciddi bir güvenlik endişesidir. Türkiye bu grupların birleşerek bağımsız bir kukla Kürt devletini kurmasına izin vermeyecek hamleleri desteklemelidir.
9. ABD meşruiyetsiz, düşük kamuoyu desteğiyle, kıymetli mühimmatını harcayarak, direnç kültürünü hafife aldığı bir ülkeye karşı savaşmaktadır.
İran kısa sürede çökmez. Rejim değişimi ihtimali zayıftır.