Onlar anlatsanda anlamazlar,
Bir anlamda yüklemezler.
Çıldırdığını düşünürler,
O büyük düşünürler
"Keşke konuşmasaydım" dersin,
Meğer buymuş ilk dersin
Zor iş kolay gelsin.
Anlatacak çok şey var aslında,
yaşanacak da...
ama insan bazen
hepsini içinde tutup
susmayı seçiyor.
Derin bir hüzün var içimde,
kendime kırgınlığım,
biraz da kızgınlığım...
Ve ben,
susuyorum.
**VE BEN, SUSUYORUM**
Ne anlatayım ki...
içimdekileri mi,
gördüklerimi mi,
hissettiklerimi mi,
yoksa yaşadıklarımı mı?
Nasıl kırıldığımı mı,
nasıl inandığımı,
nasıl güvendiğimi,
nasıl sevdiğimi...
yoksa nasıl çaresiz kaldığımı mı?
Yeğenime ödev yaptırmaya çalışıyorum…
Ben: “Hadi bunu da yap.”
O: “İstemiyorum.”
Ben: “Neden?”
O: “Canım istemiyor.”
5 yaşında ama müzakere masasına oturmuş gibi konuşuyor.
Cumartesi sabahı, çıkışıma 1 saat kalmış…
Hastane bir anda yoğunlaştı.
Sanki herkes aralarında anlaşmış:
“Can’ın çıkmasına 1 saat kaldı, hadi şimdi gelelim.”