"Son dönem öykülerinin önemli bir kısmında insanlar kusurlarından
arındırılmış, estetikle terbiye edilmiş, ölçülü bir kırgınlık içerisinde sunuluyor.
Herkes incinmiş, yalnız, eksik; fakat kaba, huzursuzluk uyandıran, bencil ve tutarsız
insan tarafları giderek siliniyor."
Her derginin bir ömrü vardır. Ömrünü tamamlayınca sahneden çekilir. 30 Ekim 2007’de başladığımız yayın hayatımızı sonlandırıyoruz.
Geri dönüşsüz ve kesin bir elveda bu.
Bugüne dek Parşömen’e emeği geçmiş olan herkese bin teşekkür.
https://t.co/TXFWlMpKn9
İkinci kitabım, ilk romanım, yakında.
Beni büyüttüğü doğrudur, yeni kapılar açtığı da.
Bu heyecan verici yolculuk için kıymetli yayıncım
@arslandemir e,
profesyonel bakışıyla hikâyeme kattığı değer için sevgili editörüm @mustafacevikdogan a
şahane kapak için @hamdiakcay01 a
Sınıfım çiçek gibi. Öğrencilerim saygılı, ilgili. Resim yaparken klasik müzik dinliyorlar. Okuldan çıkınca parkta kavga kıyamet. Sebebi saldırgan ve küfürbaz tek bir öğrencim. Çünkü o çocuğun ailesi de kavgacı, çocuk başıboş. Davranış eğitiminde aile işbirliği yoksa hep eksiğiz.
İnanılmaz ama gerçek. Bir velimiz çocuğu evde unutmuş. Çantasını getirmiş ama. Bebek arabasıyla diğer çocuğu yanında. Derse girişte oğlum nerede diye kıyamet kopardı. Her yere bakıldı, yok. Sonunda bebeği sınıfa bırakıp eve gitti. Çocukla döndü ve dedi ki "Yatakta uyuyormuş."
Veli çıkışta çocuğu almaya gelmiyor. Arıyorum, meşgule atıyor. Dün yine aynısını yaptı. Aradım, evden birisi annesi namaz kılıyor dedi. Tüm okul gitmiş, çocuk ağlıyor, benim de önemli işim var. Verdiği cevap: "Namaz kılıyor dedik ya!"
Ve buna çözüm olarak yapacak hiçbir şey yok.