ASP170

[ASP170 @cheeetah31]

@matbabiarz 👄 1 pocałunek parkietu

[ASP170 @cheeetah31]

@KingaWu @NawrockiKn Pani Kingo ma pani męża ?

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil Any moves before GW2?

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil I made a transaction, moving George out for Cam Johnson (unfortunately), to get 5 players and use C at Maxey (not bad). Now I’m wondering what I should do next.

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil Any thoughts after GW 1.2?

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil @warriors Well, so now im thinking about putting Brandon Williams in the lineup 😅

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil @redsinho And the last one Mccain instead of Wallace?

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil @redsinho What about Trae Young in 1-st GW, AJ Out

[ASP170 @cheeetah31]

@PointsPerMil @redsinho What you Think about Pritchard?

[ASP170 @cheeetah31]

@wooden13 Poproszę o zaproszenie do okręgówki 😎

[ASP170 @cheeetah31]

@ryyyyyyy_y jeśli dalej szukacie to open

[ASP170 @cheeetah31]

@tripsdc @cobioconnell Parker or Chase Brown?

[Damian Żurawski @damian_zurawski]

Kochani… dzieje się coś naprawdę bardzo złego.
Takiego, na co nie można patrzeć w ciszy, dlatego reaguję od razu.

To jest Tomasz Schuchardt świetny, utalentowany aktor, człowiek z ogromnym warsztatem i wrażliwością. W najnowszym filmie Wojciecha Smarzowskiego „Dom dobry” wciela się w potworną postać przemocowca. I zrobił to tak dobrze, tak przekonująco, że niektórzy… zaczęli traktować go jak tę postać naprawdę.

Wiecie, co się dzieje?
Ludzie zaczepiają go na ulicy. Wyzywają. Obrażają.
Jakby zapomnieli, że to rola, a nie życie.
Że kamera to nie rzeczywistość.
Że aktor nie staje się potworem tylko dlatego, że potrafi takiego zagrać.

I to jest ten moment, kiedy naprawdę robi się niebezpiecznie.
Bo jeśli ktoś nie potrafi odróżnić fikcji od prawdziwego człowieka, to znaczy, że jako społeczeństwo mamy poważny problem.

Smarzowski zawsze pokazuje najciemniejsze zakamarki świata.
A aktorzy tacy jak Schuchardt,wchodzą w te mroki po to, żebyśmy my mogli coś poczuć, coś zrozumieć, z czegoś wyciągnąć wnioski.
Ale oni nie SĄ tym mrokiem.

Wyzywanie ich za rolę to tak, jakby mieć pretensje do lekarza za to, że musi przekazać trudną, bolesną prawdę albo do strażaka, że wszedł w płomienie.

To nie jest normalne.
To nie jest w porządku.
To jest przemoc prawdziwa, realna przemoc wymierzona w człowieka, który po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi.

I powiem Wam szczerze: boli mnie, że trzeba w ogóle o tym przypominać.

Artyści, pisarze, aktorzy, muzycy… wszyscy, którzy opowiadają historie, często wkładają w nie kawał serca, ale to nie są ich życia.
To opowieści.

I naprawdę źle się dzieje, kiedy fikcja zaczyna być ważniejsza niż człowiek.

Dajcie znać, co o tym myślicie…
Bo ja, patrząc na to wszystko, mam jedno poczucie:

Jeśli zaczniemy traktować aktorów jak ich najgorsze role, to naprawdę przestaniemy widzieć ludzi.
A kiedy społeczeństwo gubi człowieka jego godność, jego emocje, jego zwykłą, ludzką wartość, wtedy mrok zaczyna się nie na ekranie, tylko w nas samych.

I to jest coś, na co nie możemy pozwolić. Nigdy.
Nie w tym świecie. Nie w tych czasach.
Nie wtedy, kiedy hejt potrafi zniszczyć prawdziwego człowieka szybciej niż jakakolwiek filmowa postać.

Bo film można wyłączyć.
Człowieka, już nie.

[Maciek Wooden @wooden13]

Serce, dusza i KoszKadra.

Jeśli jest jakaś sportowa drużyna w Polsce, która lepiej oddaje ducha mickiewiczowskiego "Czucie i wiara silniej mówi do mnie, niż mędrca szkiełko i oko", to właśnie @KoszKadra.

Przez cały Eurobasket cieszyliśmy się niesamowitą grą naszej Reprezentacji Polski w Koszykówce Mężczyzn.

To było piękne, wspaniałe, trochę wzruszające. A jednak... zaczęło się od wielkich obaw.

Co z tego, że nasi koszykarze nas przyzwyczaili do niesamowitych zrywów wbrew wszystkiemu.

Co z tego, że bronili czwartego miejsca na Mistrzostwach Europy sprzed 3 lat, a w 2019 roku byli ósmą drużyną świata.

Co z tego, że wygrali prekwalifikację do Igrzysk Olimpijskich, a potem w kwalifikacjach olimpijskich pokazali się z naprawdę solidnej strony.

Co z tego, że nasz irracjonalny instynkt kazał kolejny raz uwierzyć w ten zaraźliwy charakter Mateusza Ponitki i w magiczne turniejowe zdolności Igora Milicica.

Za tą kadrą, tuż przed startem Turnieju i tak przemawiało niewiele.

Przeciw nim były wyniki sparingów, była forma wielu reprezentantów, był poziom na którym na co dzień grają, fakt, że w trakcie przygotowań okazało się, że nasz Trener nie będzie mógł skorzystać z Jeremy’ego Sochana i Igora Milicica Jr.

Przeciw nim było niemal wszystko.

A za nimi? Za nimi przemawiały argumenty magiczne, nie merytoryczne.

Ich wiara. Ich charakter. Nasza wiara, mimo całego sceptycyzmu wracająca do naszych serc wraz z podrzutem piłki na rozpoczęcie meczu.
I wreszcie to, że w tej nieprawdopodobnej drużynie, już od lat zespół to dużo więcej niż suma talentów naszych graczy.

I to właśnie jest w sporcie najpiękniejsze.

Że czasem cała ta magia pokonuje racjonalność, statystyki, analitykę i każdy argument świata.

Nagle, w trakcie meczu, wyposażony w nieprawdopodobnie fachowe argumenty… boisz się zmienić pozycję na krześle, siedząc 1000 km od hali, bo akurat jak przyjąłeś tę konkretną to ruszyła pogoń Naszych. Boisz się przestać ogryzać ciasteczko, bo to może zaszkodzić. Jak Naszym zaczęło iść jak Twój kumpel poszedł akurat do kibla… no ma przerąbane bo spędzi tam teraz resztę meczu.

Sport ma to do siebie, że dla kibica oparty jest nie na argumentach, a na tej pierwotnej, czystej magii, która łączy 40 letniego faceta z jego 65 letnim ojcem i 10 letnim synem.

Z tej magii biorą się piękne sportowe filmy, tym piękniejsze im mocniej osadzone w prawdziwej historii.

A nasza KoszKadra sama napisała dla siebie wspaniały scenariusz filmowy.

Wyobraź sobie drużynę, w której:

✅Kapitan i lider, Mateusz Ponitka, gra 21 minut na mecz w 3-4. drużynie ligi tureckiej. To świetna drużyna, półfinalista zarówno swojej ligi, jak i Eurocupu, ale… Ponitka był w niej dopiero ósmy w średniej minut na mecz.
✅Teoretycznie najlepszy gracz, Jordan Loyd, zostaje dodany do zespołu dopiero na miesiąc przed Turniejem. Gra na szczytach Euroligi, w skali Europy jest zawodnikiem wybitnym, ale… czasu na zgranie nie ma prawie wcale
✅Najlepszy zbierający, Dominik Olejniczak, był co prawda najlepszym zbierającym bardzo mocnej ligi francuskiej… ale robił to dla zespołu, który nawet nie dostał się do play-offs
✅Pierwszy center, Aleksander Balcerowski, gra co prawda dla świetnej Unicaja Malaga, ale… gra tam średnio najmniej minut na mecz ze wszystkich graczy w zespole
✅Trzeci center – Szymon Zapała, dopiero podpisał pierwszy w życiu zawodowy kontrakt
✅Najlepszy obrońca – Michał Sokołowski… de facto od pół roku jest bez klubu i trenuje na obiektach drugoligowego Znicza Pruszków
✅Cała reszta graczy – Andrzej Pluta, Aleksander Dziewa, Kamil Łączyński, Przemysław Żołnierewicz, Tomasz Gielo, Michał Michalak – właśnie skończyła sezony w Polskiej Lidze Koszykówki, z której zespoły radzą sobie na międzynarodowym poziomie, dopiero kiedy występują na 4-5 szczeblu europejskim (FIBA Europe Cup – w hierarchii europejskiej za Euroligą, Champions League i Eurocupem)
✅Mało? To jeszcze mamy najwyższą średnią wieku na Turnieju

Podsumowując, mamy najstarszą na Eurobaskecie drużynę, w której skład wchodzą: 1 gracz z Euroligi, 1 z Eurocupu (ale grający relatywnie małe minuty), 1 ze średniego zespołu ligi francuskiej, 1 niegrający w lidze hiszpańskiej, 1 po małych minutach w NCAA, 6 zawodników z co najwyżej przeciętnej w Europie ligi polskiej. Do tego 1 bezrobotny.

I dołóżmy tutaj serca złamane przez dwie kontuzje: naszego gracza z NBA i drugiego, który graczem NBA próbuje się stać.

Gratis – raczej nieprzekonujące wyniki w sparingach.

To był materiał na katastrofę i jedno wielkie rozczarowanie.

A jednak.

Na Mistrzostwach Europy, każdy nasz zawodnik wchodzi kilka poziomów wyżej.

Mateusz Ponitka nagle jest europejską supergwiazdą.
Jordan Loyd podobnie.
Michał Sokołowski z powodzeniem broni wielkie gwiazdy – Lukę Doncica i Deniego Avdiję.
Każdy zawodnik nagle jest lepszy niż mogliśmy choćby marzyć.

Na całym turnieju wygrywamy 4 z 7 spotkań.

Jesteśmy jedyną drużyną w ćwierćfinale Eurobasketu, która nie ma w składzie zawodnika z NBA.
A wiesz kto był jedyną drużyną w ćwierćfinale Eurobasketu 2022 bez zawodnika NBA?
Tak, zgadłeś. Też my.

I potem w ćwierćfinale wychodzimy na Turcję – jednego z głównych faworytów do Mistrzostwa Europy.

A w składzie tej Turcji… trzech kolegów klubowych Mateusza Ponitki, z których każdy miał większą rolę w klubie od niego.
I oni są tylko zadaniowcami dla tej kadry, bo tam gwiazdami są Alperen Sengun (sam zarabia więcej niż cała nasza kadra łącznie zarobiła przez całe życie), Cedi Osman i Shane Larkin (wielkie gwiazdy Euroligi, obaj po NBA).

Jak w ogóle marzyć tu o jakichś szansach?

Turcy u bukmacherów są miażdżącym faworytem (5:1), a my swoich nadziei możemy szukać tylko w tym pierwiastku magicznym.

I, choć wygrać się nie udaje… pierwiastek magiczny melduje się i na tym meczu. Mateusz Ponitka jest drugim najlepszym (po Sengunie) graczem na parkiecie.
Jordan Loyd, świetnie kryty, i tak zdobywa mnóstwo punktów.
Swoje dokładają gracze po PLK – Andrzej Pluta i Olek Dziewa. Każdy, kto pojawi się na boisku coś wnosi.
Igor Milicic toczy wielki trenerski bój z jednym z najlepszych szkoleniowców w Europie – Erginem Atamanem.

Ale przewaga talentu jest miażdżąca i Turcy w pewnym momencie prowadzą już dwudziestoma trzema punktami.

Koniec?

Dla każdego, ale nie dla naszej kadry.

Od 63-40 doszli w 10 minut do 78-70.

Bez fajerwerków. Ciężką pracą, charakterem i walką.

I kiedy na 3 minuty przed końcem Shane Larkin spudłował swój rzut, a Dominik Olejniczak zebrał piłkę, wszyscy przed telewizorami uwierzyliśmy, że czeka nas kolejny cud, które dla tej drużyny są już normą.

Niestety – tym razem cud się nie wydarzył. Dominik stracił piłkę, Sehmus Hazer zaraz trafił trójkę i zamiast zmniejszenia strat do -6 lub -5 i dalszej pogoni, dostaliśmy sztylet w serce, -11 na 2:50 przed końcem i właściwie koniec spotkania.

(Będziemy o tej stracie i jej konsekwencjach opowiadać naszym wnukom)

Oczywiście, ci wspaniali zawodnicy wciąż gonili.

Nie dogonili i… to nic nie zmienia.

Ważne było to, że znowu uwierzyliśmy.
Że znowu koszykówka pokazała się całej Polsce jako sport budzący fantastyczne emocje.
Że znowu poczuliśmy, że niemożliwe jest możliwe.
Że nasi koszykarze, kolejny raz grając ze straconej pozycji, pokazali, że sport to nie tylko statystyki, nie klub, w którym grasz, nie prawdopodobieństwo wyliczone przez bukmachera.

Sport to dusza, charakter, walka i pasja.

I w tym aspekcie KoszKadra nie ustępowała nikomu.

I za to możemy im tylko dziękować.

Też za to, że są jedyną drużyną świata, która była w ćwierćfinale MŚ 2019 roku, Eurobasketu 2022 i Eurobasketu 2025.
I tylko jedną z czterech drużyn w Europie, która była w ćwierćfinale 3 lata temu i powtórzyła to w tym roku.

Ale te miejsca to tylko dodatek.

Charakter i emocje, poświęcenie dla kadry narodowej, to są wielkie rzeczy.
Największe możliwe.
Bo czasem nawet jak nie dobiegniesz pierwszy do mety, to możesz być bohaterem.

I oni są naszymi bohaterami, z historią jak z filmu, ze snu jakiegoś.

I za to Panowie pokłony.

Dziękujemy!

[ASP170 @cheeetah31]

@lMAngelikaa Treyarch/Raven makes you to write that ?😅

[JPA @jasrifootball]

A #Ravens player to Myles Garrett: “I know I’m a nobody, but can I get your jersey?”

Garrett: “Hey man, you’re in the league… yall are winning games… you’re never a nobody.”

This is amazing stuff from Myles Garrett.

[ASP170 @cheeetah31]

@Dav542160 co Ty się bawiłeś 🤣😘

[Cleveland Browns @Browns]

when your rivals are in town, but you're just a chill guy

[Golden State Warriors @warriors]

Klay Thompson is forever a legend in The Bay.

[Bleacher Report @BleacherReport]

🐐 x 🐐

🇺🇸🇺🇸🇺🇸