İnandığım bir teori var. Bir yer, insan ve durum hayatınızda artık olmaması gerekiyorsa sizi sürekli hayal kırıklığına uğratıyor. Tekrarlayan hayal kırıklığı rastlantı değildir. Sorun tek olay değil, yolun kendisidir.
kotu hissettigimde kac yillik arkadaslarimi bile arayacagim zaman rahatsiz ediyo gibi hissediyorum oglum biz kapiya yakin degil kapinin disina otururuz lan
gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
Şu haberi başka sayfalarda gördüm
Altına "çocuk başkasından çıkmıştır o yüzden cinnet geçirmiştir" yazanlar olmuş
Erkek dayanışması patolojiktir ve tedavi edilmelidir
Bugün bir söze denk geldim aşırı hoşuma gitti. Diyor ki “eğer beni hayatında istiyorsan, sen yer vereceksin. Ben kendime senin hayatında yer bulabilmek için savaşmayacağım.”