Hayat bilinmezlikten ibaret. Bazen emin adımlara ihtiyacımız oluyor bir aksiyonda bazen de olabilecek şeyleri varsayıp herhangi bir durum ya da olaydan kaçıyoruz ya da hislerimiz bizi etkiliyor bu konuda. Gün sonunda 1 sn sonrasında bile ne olacağını bilmiyoruz. Bilinmezlik işte.
Gün sonu ferahsa bile gün sonuna odaklanamayan bir ben çizelim şuraya. Hiç bu kadar güçsüz hissetmedim kendimi hayatımda, son 2 ayda yaşadığım şeylerle başederken.
Tamam tamam sadece konumum değişmedi hala. Şimdi diyeceksiniz Almanya’ya taşınıyorsun, farklı bir sayfa açılcak hayatında felan unutuyorum bunları. Maskeli depresyonda olduğumu öğrendim zaten.
Since you’ve gone, i feel like i’ve gotten older
Now you’re gone, it’s as if the whole wide world is my stage
Now you’re gone, it’s like i’ve been let out ofmy cage https://t.co/Uc8iHrUck9
Eskisi gibi derin ve deliksiz uyumayı çok özledim. İç sesinle savaş,problemlerinle başetmeye çalış, kaygılarını uzaklaştır vs. Bunlar olmasa bile gün sonunda yine kesik kesik uyku.
yıllar sonra türkiye'ye, bize ait bir şey izlemek o kadar duygulandırdı ki beni
bizi uzun senelerdir bu durumdan mahrum bırakan herkesten nefret ediyorum
#eurovision2024
‘Nöbettesi’ diye bir gün var.
Uyuyorsunuz,uyanıyorsunuz az geliyor. Ayılmak için ne yaparsanız yapın olduramıyorsunuz. Telefonun sesinden nefret ediyorsunuz. Işığa bakamıyorsunuz. Dikkatinizi toplayamıyorsunuz, iq düşüyor ve periyodik şekilde bir kaç güne bir bunu yaşıyorsunuz.