Zor bir işi iyi yaptın mı, kendine bakışın değişir. Kendine saygın artar. Bunu sana kimse veremez, elinden çıkan iş verir. Kimse bilmese de olur. Yaptığını sen bilirsin, o yeter.
Zor günlerin kitabı Marcus Aurelius’un Düşünceler’i kesinlikle. Adam koskoca Roma imparatoru, ama o da bizim gibi huzur peşinde. İnsanlar onu da yoruyor. Neredeyse iki bin yıl geçmiş, dert aynı dert. Kendine yazmış. Bize iyi gelmesi ondan.
Bir başına da durabilen iki insan bir gün denk gelir, yan yana durur. Düşecek halleri yok, içlerinden öyle gelmiş. İlişkinin güzeli böyle olur. Uzun süreni de.
Bir şeyi gerçekten öğrenmek istiyorsan önce acemi görünmeye katlanacaksın. Saçma sapan sorular soracaksın, yanlış yapacaksın, “bilmiyorum” diyeceksin. Bunu da hiç dert etmeyeceksin.
Duygusal zekâsı yüksek kişi, kimseden tam anlamıyla nefret edemez. Çünkü davranışın ardındaki ıstırabı görür. Öfkelense bile yüreğinin bir köşesinde anlayış yer bulur. Öfkesi zamanla sessizleşir. İnsanı anladıkça, affetmese de yargılamaktan uzaklaşır.
Duygusal zekâsı yüksek kişi, kimseden tam anlamıyla nefret edemez. Çünkü davranışın ardındaki ıstırabı görür. Öfkelense bile yüreğinin bir köşesinde anlayış yer bulur. Öfkesi zamanla sessizleşir. İnsanı anladıkça, affetmese de yargılamaktan uzaklaşır.
Van Gogh, Badem Çiçekleri tablosunu ömrünün son aylarında, büyük sıkıntılar içinde yaptı. Ama tuvalde karanlıktan eser yok. Masmavi bir gökyüzü, çiçek açmış dallar. Yeni doğan yeğenine, kendi kışının ortasında bir bahar bıraktı.
Zor bir işi iyi yaptın mı, kendine bakışın değişir. Kendine saygın artar. Bunu sana kimse veremez, elinden çıkan iş verir. Kimse bilmese de olur. Yaptığını sen bilirsin, o yeter.
Van Gogh, Badem Çiçekleri tablosunu ömrünün son aylarında, büyük sıkıntılar içinde yaptı. Ama tuvalde karanlıktan eser yok. Masmavi bir gökyüzü, çiçek açmış dallar. Yeni doğan yeğenine, kendi kışının ortasında bir bahar bıraktı.